archiveren

Dagelijks archief: januari 5, 2015

Denkgeest = mind

Laten we het eens hebben over denkgeest.
Denkgeest is een nieuw bedacht woord om het Engelse woord mind op een juiste manier te kunnen vertalen.
ECIW helpt ons herinneren wat we vergeten zijn, en voortdurend willen vergeten, namelijk dat we denkgeest/mind zijn.
En eigenlijk is het woord denkgeest een heel goede vertaling.
Geest zou namelijk niet helemaal de lading die het woord mind heeft dekken.
Denkgeest verwijst naar een bewust denkende, in staat tot waarnemen en keuzemakende geest.

Ja, we zijn 100% (denk)geest, helpt en leert ECIW ons herinneren, maar we zijn ons ook bewust. En binnen dat bewustzijn lijken we van alles te doen in een wereld die we zelf bedacht hebben. We zijn bedenkers, makers, denkende makers en makende denkers, kortom 100% denkgeest.
We hebben alles bedacht, ook lichamen. Wat niet wil zeggen dat we dan ook meteen volledig en alleen maar onze bedenksels zijn. Bedenksels, gedachten verlaten nooit hun bron, de denkgeest. Ja, de denkgeest kan zijn bedenksels projecteren, maar daarmee maakt zich het bedenksel nog niet los van de bedenker de denkgeest. Een bedenksel blijft een bedenksel, inclusief de daaraan nog steeds verbonden projectie.
Dus daarom is denkgeest een prima symbolisch woord. We zijn denkende geest, denkgeest.
We zijn dus niet denkende lichamen. Lichamen zijn immers projecties en zijn projecties in staat tot denken?
Denkt en doet de figuur op het filmdoek of de tv iets uit zichzelf, los van de bedenker?
Of is en blijft de figuur op het filmdoek of op tv misschien toch alleen een projectie?
En als je het stadium van in Sinterklaas, God of wat voor bedacht sprookjes figuur geloven als een letterlijk bestaand iets in de vorm voorbij bent, als je dus het kleuter bestaan van de denkgeest voorbij bent, of ten minste in twijfel begint te trekken, dan zal je misschien tot de (onvermijdelijk schokkende) conclusie komen dat het allemaal bedacht is en dat je je vergist hebt door het allemaal letterlijk te nemen.

En ja dat kan een schokkende ontdekking zijn, te vergelijken met toen je ontdekte dat Sinterklaas ook maar een bedenksel was en is. Een gevoel van verlies, van houvast enz. tot je Sinterklaas en ook God en verder alle sprookjesfiguren in je leven, hun rechtmatige plaats weer terug geeft, door ze louter als symbool te gaan zien.
Ja, ook God, want er komt in bijna ieders leven wel een punt waarop je ook aan God gaat twijfelen en we vervolgens wel of niet van ons geloof af vallen.
En wat is geloof anders dan een gedachte? Maar wel een gedachte die zijn bron dacht te kunnen verlaten en dacht in zijn geprojecteerde symbolen te kunnen gaan wonen en zich daar vervolgens helemaal mee identificeerde en dacht en vervolgens vergat dat hij (de gedachte nog steeds) die geprojecteerde symbolen was en is.
En dat is precies wat de wereld waarin wij denken en geloven te leven is; een geprojecteerde gedachte, waarvan we vergeten zijn dat het nog steeds gedachten zijn en dus nog steeds op z’n best symbolen.
Het geloof dat ik nu een echt kopje koffie ga maken en opdrinken is hetzelfde geloof als geloven in Sinterklaas of een God die mij wel of niet cadeautjes geeft.
We zien de symboliek niet meer, maar nemen het letterlijk, met als verborgen doel het uitwissen, vergeten van het feit dat we denkgeest zijn en dus niets anders kunnen dan ‘bedenken’, ‘verzinnen’.
Hierbij hoort dus ook het geloof in lichamen. Ik denk en geloof dat ik een lichaam ben dat kan denken dmv mijn brein.
Ook dit is een gedachte, een bedenksel, en het blijft een gedachte en een bedenksel, gedachten en bedenksels verlaten nooit hun bron; de gedachte, de bedenker, kortom de denkgeest.

En ja, als we dat echt tot ons door willen laten dringen, dan is dat net zo’n schok als toen we ontdekten dat Sinterklaas een bedenksel was of dat God met bijpassende diverse religies ook een bedenksel was/is. En dan nu de mega schok dat mijn lichaam ook een bedenksel is, en oh wacht, dus ook alle lichamen om me heen, mijn partner, mijn kinderen, ouders, familie, vrienden, buren, collega’s, kennissen, voorbijgangers, maar ook alle dingen, deze pc, dit boek (de cursus), deze lamp, dit potlood, dit glas, dit kopje, deze koffie en ook alle situaties en gebeurtenissen… *slik*
En dat kan niet anders dan gevoelens (gedachten dus ook) van angst naar boven brengen. Het slaat de bodem onder ons zorgvuldig bij elkaar bedachte wereld met alles d’rop en d’ran volledig weg.
Maar als het dan allemaal een bedenksel is, bedacht door denkgeest, wat is dan de angst, de *slik*, die we voelen?
Zijn we wel echt bang voor het verlies van een wereld, van lichamen, van dingen en situaties, kortom wat is het dat angst heeft?
Is het wel mijn lichaam dat bang is? Maar wacht even als mijn lichaam een bedenksel is, een projectie, kan het dan bang zijn, of komt de angst misschien uit de bedenker, de denkgeest en kan dan dus onmogelijk uit wat ik noem ‘mijn’ of een ander lichaam komen?

Kortom wat is die angst dan?
De angst is niets anders dan de bescherming van de angst. Angst houd angst in stand. Het is de angst voor de angst, voor de angst, voor de angst die de angst in stand houd. Het is niet het lichaam en het brein dat de angst in stand houd, het is de denkgeest die angst gebruikt om uit de herinnering te blijven dat de angst uit de denkgeest komt en alleen maar dient als bescherming van de angst.

Mocht de lieve lezer nu denken, uh… ja, dit wordt me te technisch, te theoretisch, ik leef liever vanuit mijn hart, dan vanuit de denkgeest, vraag je dan even af, wie of wat denkt dit? En hoe voelt die gedachte?
Verdedigend, verontwaardigd, vijandig, overmoedig, oordelend, kortom angstig. En wat zijn al die emoties anders dan gedachten?
En waar komen die gedachten dan vandaan? Uit je lichaam/brein, of misschien toch ergens anders vandaan, maar ben je gewoon te angstig om naar die vage omhoog komende herinnering te willen kijken en blijf je liever in je veilige comfort zone, in dat wat je denkt te kennen, namelijk ik ben wel degelijk mijn lichaam en ik denk met mijn brein, punt.
En wat is dan vanuit je ‘hart’ denken als je dat ziet vanuit de gedachte dat vanuit de denkgeest denken ‘fout’ is?
Als er alleen maar denkgeest is, kan dan vanuit je hart denken iets anders zijn dan denkgeest?
Is vanuit mijn hart denken, denken buiten de denkgeest? Kan dat?
Dat kan alleen als ik de denkgeest zie als een keuze buiten mijzelf, wat automatisch kiezen voor mijn ‘hart’ ook als iets buiten mij zien is. En wat is het dan wat dit denkt? Het lichaam of toch de denkgeest?
Als ik voor het lichaam kies als de denkende bron, ja dan zie ik mijn keuze voor denkgeest en de keuze voor het ‘hart’ als iets buiten mij. Kies ik voor de denkgeest als mijn bron, dan kan het niet anders dan dat ik ga zien dat alles zich in de denkgeest bevindt. En aangezien de denkgeest grenzeloos is, is er geen ‘buiten’ mij.

Welke gedachten ik ook ontdek te hebben, het is nooit fout, zondig of schuldig.
ECIW is geen cursus in wat we al zijn, namelijk denkgeest, want waarom zou ik een cursus volgen in wat ik al ben en ergens ook weet?
ECIW helpt ons terug herinneren in wat we opzettelijk willen vergeten, namelijk dat ik ergens nog steeds ‘weet’ dat ik 100% denkgeest ben, en niet een lichaam in een wereld vol met vormen en situaties.
En hoe leren we dat terug herinneren? Door alles wat we ingezet hebben om te kunnen vergeten, te herkennen, te onderkennen, als een vergissing te zien en te vergeven.
Ware Vergeving wel te verstaan, het soort vergeving dat ons laat zien dat wat we dachten (bedachten) dat waar was te onderkennen als louter en alleen een gedachte, een bedenksel van de (ego)denkgeest, en daardoor te zien dat er in werkelijkheid niets gebeurt is dat ons uit dat wat we zijn (HG) denkgeest heeft kunnen halen.

ECIW speelt zich dus louter en alleen af op denkgeest niveau, omdat dat is waar het grote vergeten, de vergissing, ‘een nietig dwaas idee’ ontstaat, dat is de bron. De denkgeest is ziek, gestoord, en alleen de denkgeest kan genezen.
Lichamen kunnen niet genezen, want ‘welke lichamen’, de projecties? Dat zijn projecties en dat blijven ze ook, ik ben niet mijn eigen denkgeest projecties, ik ben de bedenker van mijn eigen denkgeest projecties, waaronder dat wat ik mijn lichaam noem.

Trouwens als je tijdens het lezen van deze woorden enige vorm van weerstand voelt, vraag jezelf dan eens af, wat het is dat weerstand voelt. Je lichaam, je hersenen, of misschien je denkgeest? Kijk gewoon naar wat je voelt en kijk of je daar ook oordeelloos gewoon als observeerder naar kunt kijken. En vraag je dan ook af of je wel oordeelloos kán kijken als je dat vanuit lichaams/brein perspectief doe. En wil je wel zien dat het alleen maar een gedachte is dat je een lichaam/brein bent en geen feit in de vorm?
Is het (eerlijke) antwoord ‘nee’, ik ben mijn lichaam/brein en dat wil ik zo houden, dan is ECIW misschien niet het pad voor jou. En dat is geen schande, afgang, mislukking of iets waar je je schuldig over moet voelen, het is gewoon eerlijk kijken en accepteren dat dat is wat je op dit moment wilt. En je gaat gewoon door met je leven op de manier die jij verkiest, want je lijdt namelijk altijd het leven wat je verkiest te lijden. Dit kan je dan ook weer ontkennen als je dat wilt natuurlijk.

Het kan echter ook zo zijn dat je én de Cursus wilt doen én wilt blijven geloven dat je je lichaam/brein bent. Dat is een lastige om te onderkennen, omdat het met een omweg ook een manier is om mijzelf te verdedigen tegen de herinnering denkgeest te zijn en zo toch in het lichaam te blijven. Ik kan mezelf dan heel spiritueel voelen en geloven dat ik heel goed bezig ben, en geloven dat ik echt de Cursus of een ander prachtig spiritueel pad doe, maar ondertussen is het gewoon de egokant van mijn denkgeest die maar één doel heeft, blijven geloven dat ik hoe dan ook een lichaam ben en er alles aan zal doen en alles zal gebruiken om mijzelf maar uit de beurt van de herinnering te houden dat ik denkgeest ben.
ECIW willen doen vanuit het vasthouden aan het geloof toch een lichaam te zijn in een wereld die toch echt bestaat en dus veranderd kan worden is ECIW NIET doen, zoals deze bedoelt is.
En ook dat is niet fout of zondig, maar gewoon een kwestie van eerlijk zijn tegen jezelf.
En eerlijk zijn is oordeelloos kijken naar al mijn gedachten. Al mijn gedachten bevragen is een prima hulpmiddel.

Wat ook behulpzaam is, is kijken naar mijn gedrag, naar wat ik doe in de wereld, wat betreft mijzelf, tov anderen, met ECIW, met wat dan ook en dat zien als de uiterlijke vorm (projectie), van wat er zich in mijn denkgeest afspeelt. Op die manier wordt de wereld en wat ik ervaar een symbool, een spiegel, een reminder om terug te gaan naar de bron, de denkgeest, waar wat ik ervaar begint als gedachte en wordt uit geprojecteerd.
Blijf ik echter alles in de wereld, inclusief mijn lichaam en bijvoorbeeld ECIW letterlijk nemen, dan is het onmogelijk ECIW te doen zoals deze bedoeld is en is het enige wat ik wel doe, de illusies van de egodenkgeest in stand houden. ECIW doen wordt dan alleen maar een enorme worsteling, zonder uitzicht, het is de Cursus doen olv de egodenkgeest kant van de denkgeest, die kost wat kost het geloof een lichaam te zijn in stand wil houden.
En weer, kijk wat je nu denkt en vraag jezelf af, wat denkt dit…?
Ik een lichaam, of ‘ik’ denkgeest? En wees gewoon eerlijk tegen jezelf. Wat het antwoord ook is het laat zien waar je staat, wat je denkt en wat je gelooft en projecteert. En dat is niet zondig, niet fout, dat is wat het is nu op dit moment.

Vecht niet tegen jezelf…
Wat dat betreft is ECIW, ten minste, als je ECIW wel als jouw pad volledig aanvaardt, gewoon heel liefdevol.
Ook al komen we, onvermijdelijk bergen aan weerstand tegen als we ECIW werkelijk willen doen, het is geen weerstand van buiten mij als denkgeest, net zo goed als de Hulp die ik ervaar bij het doen van de Cursus niet van buiten mij als denkgeest komt.
Er is maar één denkgeest waarbinnen zich alles bevindt. Zowel de egodenkgeest, als de Heilige Geest denkgeest én de waarnemende keuzemakende denkgeest. Het is allemaal één denkgeest.
Onderkennen dat dat zo is, opent de weg naar bewustzijn, en bewust-zijn betekent gewoon me bewust zijn van het feit dat ik (denkgeest) de bedenker ben van alles wat ik ervaar en denk te zijn en dus ook kan kiezen wat ik wil denken en wil geloven. Zodoende wordt ik de enige verantwoordelijke voor alles wat ik wil zien, wil bedenken en wil geloven. Dan neem ik ook de verantwoordelijkheid voor al mijn weerstandsgedachten en de daarbij bijbehorende projecties en blijf ik als denkgeest de keuzemakende denkgeest, die alleen maar kan kiezen voor mijzelf, als denkgeest onder leiding van de ego kant van mijn denkgeest, of onder leiding van de HG kant van mijn denkgeest.

Enuh… even van denkgeest tot denkgeest, even onder elkaar… jij bent ik en ik ben jij, dit is een dialoog binnen de ene denkgeest die dankzij zijn bewustwording in staat is een dialoog aan te gaan binnen de ene denkgeest met als doel het onvermijdelijk terug herinneren in wat we werkelijk zijn; (één)denkgeest.
Maar dat is nog niet het eindstadium, of moet ik zeggen het Begin stadium, want uiteindelijk zal het totaal terug herinneren voltooid zijn en is alle ervaren met als enige functie vergeven ook overbodig, omdat het klaar is…

En dat kan alleen zo zijn als alle angstblokkades vergeven zijn, want angst is het enige wat mij in de wereld van de droom houdt en daarom enorm gekoesterd wordt, want alles liever dan de uiteindelijke angst voor Waarheid, voor Eenheid, voor God, voor Liefde onder ogen te moeten zien. En er is heel wat bereidwillig bewustzijn voor nodig al mijn egodenkgeest verdedigingen daar tegen onder ogen te zien en speciaal de in spiritualiteit verpakte verdedigingen zijn lastig te onderkennen. De egodenkgeest is briljant in het spelen van verstoppertje.

En ook is er heel wat bereidwillig bewustzijn voor nodig de krachtige wil om te projecteren onder ogen te zien waardoor de schuld zich buiten mijn denkgeest lijkt te bevinden. Zoals bijvoorbeeld een oordeel te hebben over anderen die de Cursus niet op de juiste manier doen… Welke anderen?
Als er maar één denkgeest is die zich bewust wordt van zichzelf en zijn eenheidsaard, wie is het dan die de Cursus niet wil doen? Iets of iemand buiten mij, de denkgeest? Ja, geef maar zelf antwoord, want ik ben jij en jij bent ik…
En wat is ECIW dan eigenlijk helemaal, een boek, een heilig boek? Welk boek?
Geef maar antwoord en kijk wat ‘klopt’ volgens jou en observeer wat de aard van je antwoord-gedachten zijn. Kijk, observeer en wees bloedeerlijk, want er is maar één denkgeest waarin alles zich afspeelt, tenzij ik dit niet geloof en dat is ook goed.
Ik ben jij en jij bent ik… één denkgeest… of toch één lichaam? Onderzoek zelf wat klopt en wat werkt en vergeef (of niet) wat niet werkt. Aanvaardt de Verzoening wel of niet voor jezelf, in beide gevallen doe je het voor de hele ene denkgeest.
Eén is één en wordt nooit twee.

Voor nu einde dialoog binnen de ene zich van zichzelf bewuste denkgeest…

%d bloggers liken dit: