archiveren

Maandelijks archief: december 2014

God staat voor Eenheid, kan Eenheid naar zichzelf kijken?
Zolang er nog een toeschouwer lijkt te zijn is er nog bewustzijn en kijkt iets dus nog naar iets, er is een waarnemer.
Dat wat ‘God’ is, is dus een ander woord voor Eenheid en valt buiten elke vorm van bewustzijn. Er is dus geen bewustzijn op ‘Gods’- Eenheidsniveau.
Daar ‘IS’ alleen maar. En zelfs het woord ‘IS’ dekt de lading niet, omdat het nog een woord is wat alleen binnen bewustzijn een betekenis heeft.
De waarnemende denkgeest bevindt zich nog in het bewustzijn. Hij is zich bewust van zijn ware aard, namelijk denkgeest te zijn en is nu ook in staat te zien dat ‘hij’ bewust kan kiezen voor zijn ego kant of voor zijn HG kant van de denkgeest.
Voorheen was dat geheel onbewust en was er alleen het bewustzijn een lichaam te zijn, wat ook al een keuze was, namelijk voor egodenkgeest, alleen was deze keuze aan het bewustzijn ontrokken en werd de wereld, het universum en het lichaam als het enige ware gezien.

Dat wat toeschouwer, waarnemer is, is dus de van zichzelf bewuste ontwaakte denkgeest die nu bewust de kant van ‘God’, Eenheid kiest, of voor de kant van het dualisme, afscheiding kiest. De bewuste denkgeest neemt nu de volledige verantwoordelijkheid voor al zijn gedachten en kan nu niet meer geloven in slachtofferschap, aanval en of verdediging tegen iets buiten hem.
De zich nu van zichzelf bewuste denkgeest, kan nooit meer helemaal kiezen voor een lichaam te zijn, en zich daar helemaal mee identificeren dat spelletje wordt nu doorzien.
Zolang er echter nog ‘ervaren’ wordt en men in bewustzijn verkeerd spelen we nog onze rol, maar nu meer en meer olv Heilige Geest als de regisseur, in plaats van egodenkgeest als regisseur.
En wat ECIW bedoelt met ‘God zet de laatste stap’, is het volledig terug herinneren in Eenheid. En dat wordt niet ‘gedaan’ door een God buiten ons, en heeft ook niets met een lichamelijk dood te maken, maar is het logische onvermijdelijke gevolg van een volledig terug herinneren van de waarnemende denkgeest in Waarheid, in Eenheid.

Ontwaken uit de droom is het resultaat van zien en weten dat deze wereld niet ‘waar’ is, omdat hij niet werkt. Dat is niet een theoretisch zien en weten zoals ik dat nu opschrijf, maar een ervaring. Dat betekent in gaan zien dat de wereld dus ook ik, zolang ik mezelf als een ‘ikje’, lichaam zie, ik een projectie ben vanuit een vlucht voor Liefde. Het tegenovergestelde van Liefde is haat en de daar uit voortkomend angst, dus is de wereld een projectie vanuit haat en angst en ervaren we allerlei vormen van haat.
En pas als ik bereid ben dat te zien, en het totaal heb gehad met de wereld, mijzelf en iedereen, de (ego)haat en angst onder ogen wil zien, omdat ik de haat en de angst helemaal zat ben en daarnaast vermoed dat er een andere manier moet zijn, wat eigenlijk het diepe terugverlangen naar Liefde vertegenwoordigt, kan het terug herinneren in Liefde beginnen.
Het vergeten uit Liefde gaat via haat en angst:

´Want haat moet wel de vader zijn van angst, en zichzelf als de vader daarvan zien´ (T31.I.10:2)

Het terug herinneren kan alleen maar via dezelfde weg, maar dan omgekeerd, van haat en angst terug naar Liefde. En dat kan alleen door alle vormen van haat en angst te vergeven, stuk voor stuk.
En dat is moeilijk, want angst en haat onder ogen zien doet pijn. Pijn is een verdediging van de egodenkgeest en werkt zeer effectief als hulp om iets niet onder ogen te willen zien. Tegelijkertijd willen we die pijn om maar uit het denkgeest gebied te blijven waar het oorspronkelijke idee van afscheiding van Liefde zich bevindt.
Dus waar bestrijden we de pijn, daar waar deze niet bestreden kan worden, in een wereld waar pijn als verdediging tegen Liefde wordt ingezet en pijn en lijden alleen maar versterkt kan worden.
Wat de egodenkgeest dan doet als deze spiritualiteit ook inlijft als verdediging tegen Liefde, en wat het ook zeker zal doen, is de pijn ontkennen, en onder het roze tapijtje van zgn spiritualiteit vegen.
Ego spiritualiteit leert mij hetzelfde als de egodenkgeest in al zijn andere vermommingen als leermeester, via de projecties ouders, opvoeders, onderwijs, de maatschappij mij heeft geleerd. Dat kan leiden, nadat geleerd is door de ervaring heen dat dat ook niet werkt, tot een volledig terugtrekken in mijzelf en een nog grotere nu nog meer verborgen haat tov alles en iedereen. Een dubbele verdedigingsmuur: haat, en de angst voor haat. Een steeds dieper wegzakken in angst en haat, onder een sausje van spiritualiteit: sugar over shit.

De enige weg hieruit is de haat en de angst volledig onder ogen willen gaan zien.
Dat wil zeggen eerst volledig eerlijk naar alle verdedigingen van mijn egodenkgeest kijken en dat ziet er niet gezellig uit op z’n zachts gezegd.
Maar het is de enige weg, ik ben hier in geraakt door in angst, zonde en schuld te geloven, dus moet ik er ook via die weg, maar dan omgekeerd weer uit, de weg van on-geloven.
Dus moet ik onder andere onder ogen zien dat mijn zgn liefde voor mijn naasten niets met Liefde te maken heeft en er juist een verdediging tegen is.
En dat is niet makkelijk ook weer op z’n zachts gezegd.
Kortom ik moet dan volledig bereid zijn dat wat onwaar is volledig onder ogen te zien ten einde terug te kunnen keren in wat Waar is.
Het ego (dat gedeelte van mijn denkgeest dat in afscheiding geloofd) zal alles inzetten om zijn verdedigingsmuur tegen Liefde overeind te houden.
Let wel die verdedigingsmuur heb ik zelf opgericht, tegen wat ik zelf in werkelijkheid ben: Liefde. Dus het is geen oorlog tegen iets buiten mij, ook niet iets in mij als persoon, als lichaam, maar een krankzinnige onmogelijke ´strijd´ in de ene denkgeest die vergat dat deze EEN is, dus Liefde is.
Vandaar dat het idee van Vergeven zoals de Cursus ons dit leert, zo mooi is.
Omdat Vergeving laat zien dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is, maar dat waar ik zo bang voor ben en al de haat die ik voel een onmogelijk nietig dwaas idee is. En alleen maar bestaat bij de gratie van mijn geloof erin.

Tegelijkertijd leert het mij dat ik geen stappen kan overslaan.
Denken, ok hier is al mijn shit, de hele inhoud van mijn egodenkgeest, ik geef het aan jou Heilige Geest, want ik geloof er niet meer in, werkt niet.
De weg terug gaat dwars door de eerder opgeworpen muren van angst, haat enz. heen, stap voor stap, treetje voor treetje, maar nu met een ander doel en dat maakt het verschil en maakt dat ik er wel doorheen durf te gaan, omdat ik nu prefereer naar de onvermijdelijke onontkoombare aantrekkingskracht van Liefde te willen luisteren.
En de wereld die ik gemaakt heb met alle relaties wordt me niet afgenomen, alleen de haat en de angst van waaruit de wereld en al mijn relaties zijn gemaakt zal verdwijnen…

Weet je het hele ontwaken uit de droom is als in een fuik zwemmen waarbij je denkt, ok ik zit gevangen, maar kan me nog wel bewegen zoals ik wil, maar hoe verder je in de fuik komt des te minder wordt je bewegingsvrijheid, tot je bij het punt komt waar je geen andere uitweg meer ziet en er geen enkele bewegingsvrijheid, uitvlucht meer is en je geen andere keuze meer hebt dan dat het hele idee van een fuik en van gevangen zitten met beperkte bewegingsvrijheid, geen enkele betekenis meer heeft en ik die gedachte alleen maar (na nog wat heftig gespartel) kan opgeven en vergeven.

Elke gedachte ooit gedacht en nog gedacht is geprojecteerd, ook de gedachtes die ik voorbij liet gaan of dacht niet te kiezen. Elke keuze mogelijkheid is geprojecteerd en speelt zichzelf af keer op keer. We ervaren maar één mogelijkheid tegelijkertijd, dat is namelijk de functie van tijd, dat dan mogelijk lijkt te zijn, en denken dan dat die ene keuze de enige juiste keuze was, want stel je voor dat ik die andere keuze had gekozen, dan was het goed mis afgelopen. Nou die ‘foute’ keuze speelt zichzelf ook af tegelijkertijd, ook al zie en ervaar ik dat niet, vanuit mijn focus. Er is immers geen lichaam die het allemaal mee maakt of iets ‘doet’, er is alleen denkgeest en die kan honderden, duizenden mogelijkheden tegelijkertijd projecteren en doet dat ook. Dus het heeft geen zin om te denken dat je een juiste keuze hebt gemaakt of een verkeerde, je hebt alle keuzes gemaakt en geprojecteerd die mogelijk zijn, en dat speelt zich als een doorlopende film af, dus waarom je daar nog druk over maken. De keuzes die de denkgeest maakt en projecteert betekenen niets, helemaal niets. Dus het beste wat ik ermee kan doen, terwijl ik ze toch kennelijk ervaar, één voor één, in wat ik mijn leven noem, is ze te vergeven, zodat ze toch nog een betekenis hebben, de betekenis van ‘het niets zijn’ en daar worden ze dan ook weer naar terug gebracht, naar het ‘niets’, het niet(s)ig dwaas idee.

‘Ik’, ben dus helemaal ‘niets’ ik weet niets, ik ben niets, daar zit ik nu, er is niets meer over en de hele wereld is niets, wat een krankzinnige onzin allemaal.
Ik maak geen enkele keuze meer over wat voor situatie of vorm dan ook, ik breng alles wat ik voel en ervaar alleen maar naar het Licht en geen idee wat er dan verder ‘gebeurt’, maar dat kan alleen maar liefdevol zijn, over de vorm waarop, hoe en wat, geen zorgen meer, want waarom zou ik me zorgen maken over een projectie???

 

De eigenschap van angst ís angst.
De wereld is ontstaan vanuit angst en kan dus alleen maar angst uitbreiden, projecteren.
Angst bestrijden vanuit angst gaat dus niet de angst oplossen, maar leid alleen maar tot nog meer angst, zie daar ‘de wereld’ van de egodenkgeest.
Alleen angst vergeven neutraliseert angst en doet deze verdwijnen.
De angst voor Liefde is enorm en kan alleen stap voor stap verdwijnen.
Angst is een verslaving en moet in stand worden gehouden, want ‘alles liever dan de Liefde van God’, is de verborgen gedachte.
We zijn onze ware aard: Liefde, zogenaamd ‘vergeten’ en zoeken nu onze veiligheid in angst, een zoeken waar niet gevonden kán worden, een prima beveiliging dus tegen de Liefde van God.
De wereld als één grote vlucht voor Liefde.
En afkicken van onze verslaving aan angst kost tijd en moeite en vooral heel veel bereidwilligheid.
En het is een ervaringstherapie, door niet langer te vluchten voor angst, wat in wezen vluchten voor Liefde is, een dubbele ontkenning dus. De angst onder ogen zien, heel eerlijk precies zoals deze zich voordoet, met alle bijbehorende verdedigingen zoals gevoelens van schaamte, verlegenheid, hoogmoed, trots, arrogantie, bescheidenheid, jaloezie, angst voor afwijzing, en dit alles ervaren en dan beslissen wel of niet te vergeven.
Dat is ECIW ‘doen’ heel praktisch.
Zo opgeschreven lijkt dat eenvoudig, maar dat is niet zo. Een ervaring van angst in zijn talloze vormen is buitengewoon pijnlijk, en roept weer nieuwe angst op, zo voed angst angst. Het niet willen ‘doen’ en in theorie blijven hangen is ook weer een vlucht. Een vlucht voor angst en de daaronder gelegen laag de vlucht voor Liefde.
Ook het niet willen ‘doen’ door te blijven hangen in drama, emoties en gevoel is eenzelfde soort vlucht, een vlucht voor angst, met de daaronder gelegen vlucht voor Liefde.
Een liefdevolle, geduldige benadering is dus handiger en werkt gewoon beter. Vergeving is een liefdevolle zachte benadering die mits goed begrepen en werkelijk uitgevoerd angst volledig doet verdwijnen… stap voor stap… vergeving na vergeving… tot het ‘klaar’ is.
Wanneer dat is, hoe lang dat duurt? Onbelangrijk, het is klaar wanneer het klaar is en ik zal dat ‘weten’.
En dan keert als natuurlijk gevolg daarvan ook ‘vreugde’ en werkelijk ‘plezier’ weer terug in de denkgeest. Want wat kan er anders beleefd worden als terug herinneren in Liefde een feit is? De eigenschap van Liefde is immers Liefde en zal alleen maar Liefde kunnen uitbreiden.

%d bloggers liken dit: