5 en 34

Als alles bewustzijn is, en als alles wat we ‘zien’ een projectie van het bewustzijn is, dan ‘is’ alles dus bewustzijn en blijft bewustzijn.
Daar is toch geen speld tussen te krijgen, behalve dan door het bewustzijn dat dit ontkent, maar ook dat blijft bewustzijn of het nu zichzelf ontkent of niet.
Het bewustzijn dat zich hiervan bewust is, kan dit natuurlijk niet meer helemaal ontkennen en dit zal onvermijdelijk ervaren worden als totaal uit je comfort zone gerukt te worden, niet comfortabel dus. Maar dat komt enkel en alleen omdat dat wat werkelijk is ontkend wordt, en alleen de ontkenning maakt dat het rot voelt, omdat ontkennen wat werkelijk is, wel onnatuurlijk moet voelen, ook dat is logisch.

Projecties blijven dus projecties en kunnen daar nooit van loskomen.
Dit betekent automatisch, dat er geen rangorde in projecties bestaan, alles is immers afkomstig uit het ene bewustzijn en is en blijft dat ene bewustzijn, welke vorm het ook lijkt aangenomen te hebben.
Een stoel is dus niet iets volkomen anders dan dat wat ik mijn, of een ander lichaam noem.
Beide zijn projecties vanuit het bewustzijn, vanuit de denkgeest.
Dus de stoel, de pc, lichamen en nog zo’n tig miljard voorwerpen, dingen, lichamen, menselijk en of dierlijk, die wij denken te zien, zijn en blijven bewustzijn, ze hèbben geen bewustzijn, ze zíjn bewustzijn.
Het zijn geprojecteerde beelden van wat er zich in het bewustzijn afspeelt. Meer niet en ook niet minder.
Als dat besef er is, dan treed er nog een verdere verdieping op wat betreft de betekenis van les 5: ‘Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk’, (I am never upset for the reason I think).
Ik kan dan inderdaad nooit meer onvrede voelen over iets wat mij iets aandoet buiten mij, want er is niets buiten mij, er is alleen bewustzijn.
Ik besef dan dat wat ik dacht dat een ander mij aandeed, slechts een keuze van mij als denkgeest is weg te vluchten voor dat wat ik ben: bewust zijnde denkgeest.
De projectie die daar uit voortgekomen is, namelijk iets of iemand buiten mij die mij iets heeft aangedaan, of ik heb aangedaan (zonde, schuld), is en blijft ‘bewustzijn’, want het komt uit ‘bewustzijn’.
De projectie, mijn lichaam, andere lichamen, dingen zijn niet de bron van wat er lijkt te gebeuren, de projecties zijn geen autonome zelfstandige ‘dingen’ geworden die iets kunnen doen uit zichzelf, want ze zijn en blijven gedachtes die geprojecteerd zijn vanuit bewustzijn, vanuit de denkgeest, dat wat ik werkelijk ben.

Ik voel dus geen onvrede over wat ‘jij’ of ‘iets’ mij heeft aangedaan, ik voel onvrede, omdat ik voor afscheiding koos en uit bewust zijnde denkgeest wil vluchten, omdat ik bang ben voor Eenheid.
De bewuste denkgeest die voor angst (ego) kiest, kiest voor het vluchten in onbewustheid, in vergeten. En uit de bewust zijnde denkgeest vluchten betekent automatisch, projecteren, dus versplinteren, in miljarden stukjes ‘vergeten bewustzijn’, die er nu uitzien als aparte stukje die op zichzelf staan en dingen doen, ieder voor zich.
Maar in werkelijkheid is er niets gebeurt en is er nog steeds alleen bewustzijn, en dus zijn al die schijnbare versplinterde bewustzijnsstukje nog steeds onveranderlijk bewustzijn en daarom is alles bewustzijn.
Dus hieruit volgt het onvermijdelijke besef, dat elke aanval, of dat nu een trap tegen een stoel is, een vinger opsteken naar een mede weggebruiker, of een onthoofding van een lichaam, of het vervuilen van het milieu, of het respectloos omgaan met dieren, planten, of wat er maar ook lijkt te gebeuren in deze geprojecteerde wereld, niet is wat het lijkt (les 5), maar een aanval van bewustzijn tegen bewustzijn, in het ene bewustzijn is.
En ja als we daar de onzinnige, nutteloze krankzinnigheid van in zien kan de onvermijdelijke vraag ‘er moet een andere manier zijn’ niet lang meer uitblijven en kan de terugweg uit het grote vergeten terug naar het herinneren van dat alles alleen maar bewustzijn is beginnen.
We kunnen dan weer bewust gebruik gaan maken van het feit dat we denkgeest zijn en dus volledig verantwoordelijk voor al onze gedachten, en dus ook als waarnemende/keuzemakende denkgeest de keuze kunnen maken of we voor angst (egodenkgeest), of voor Liefde (HG denkgeest) kiezen.
En de functie van de wereld waar we nog steeds in rond ervaren en dingen doen, verschuift dan van afscheiding als doel, naar terug herinneren in Eenheid, in Liefde, in God.
En dan is het antwoord op les 5: ‘Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk’, les 34: ‘Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien’.

5 reacties
  1. marga zei:

    Het lijkt wel een soort wormgat, als van een computer, waardoorheen ik terug kan naar een ‘virus vrij begin’ en ergens lijkt de ingang op te lichten, maar waar??

    Like

    • illusje zei:

      Hoi Marga,
      …Ja, daar waar elke gedachte begint. Waar de afscheiding begint, eindigt deze ook.

      Like

    • Jan zei:

      Hallo Marga, dit beeld wat jij hier schetst heb ik n keer in n droom gezien, (omdat ik als kunstenaar vaak beeldend denk, en droom) Die ‘worm” zat Beneden in t beeld, in t onderbewuste… en t gat daarboven. (met een soort plafond , *Afscheiding (jaja) erboven …Ik vroeg n keer aan n leraar van de cursus wat ik hier mee zou kunnen, “dezelfde weg terug gaan..” was t logische /simpele antwoord… Terug naar de Bron dus de Eenheid…. (Ik hou zo wie zo nie zo van wormen haha… ) & de symboliek van de “slang’ past hier ook wel goed in dacht ik…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: