archiveren

Dagelijks archief: december 6, 2014

Ontwaken uit de droom is het resultaat van zien en weten dat deze wereld niet ‘waar’ is, omdat hij niet werkt. Dat is niet een theoretisch zien en weten zoals ik dat nu opschrijf, maar een ervaring. Dat betekent in gaan zien dat de wereld dus ook ik, zolang ik mezelf als een ‘ikje’, lichaam zie, ik een projectie ben vanuit een vlucht voor Liefde. Het tegenovergestelde van Liefde is haat en de daar uit voortkomend angst, dus is de wereld een projectie vanuit haat en angst en ervaren we allerlei vormen van haat.
En pas als ik bereid ben dat te zien, en het totaal heb gehad met de wereld, mijzelf en iedereen, de (ego)haat en angst onder ogen wil zien, omdat ik de haat en de angst helemaal zat ben en daarnaast vermoed dat er een andere manier moet zijn, wat eigenlijk het diepe terugverlangen naar Liefde vertegenwoordigt, kan het terug herinneren in Liefde beginnen.
Het vergeten uit Liefde gaat via haat en angst:

´Want haat moet wel de vader zijn van angst, en zichzelf als de vader daarvan zien´ (T31.I.10:2)

Het terug herinneren kan alleen maar via dezelfde weg, maar dan omgekeerd, van haat en angst terug naar Liefde. En dat kan alleen door alle vormen van haat en angst te vergeven, stuk voor stuk.
En dat is moeilijk, want angst en haat onder ogen zien doet pijn. Pijn is een verdediging van de egodenkgeest en werkt zeer effectief als hulp om iets niet onder ogen te willen zien. Tegelijkertijd willen we die pijn om maar uit het denkgeest gebied te blijven waar het oorspronkelijke idee van afscheiding van Liefde zich bevindt.
Dus waar bestrijden we de pijn, daar waar deze niet bestreden kan worden, in een wereld waar pijn als verdediging tegen Liefde wordt ingezet en pijn en lijden alleen maar versterkt kan worden.
Wat de egodenkgeest dan doet als deze spiritualiteit ook inlijft als verdediging tegen Liefde, en wat het ook zeker zal doen, is de pijn ontkennen, en onder het roze tapijtje van zgn spiritualiteit vegen.
Ego spiritualiteit leert mij hetzelfde als de egodenkgeest in al zijn andere vermommingen als leermeester, via de projecties ouders, opvoeders, onderwijs, de maatschappij mij heeft geleerd. Dat kan leiden, nadat geleerd is door de ervaring heen dat dat ook niet werkt, tot een volledig terugtrekken in mijzelf en een nog grotere nu nog meer verborgen haat tov alles en iedereen. Een dubbele verdedigingsmuur: haat, en de angst voor haat. Een steeds dieper wegzakken in angst en haat, onder een sausje van spiritualiteit: sugar over shit.

De enige weg hieruit is de haat en de angst volledig onder ogen willen gaan zien.
Dat wil zeggen eerst volledig eerlijk naar alle verdedigingen van mijn egodenkgeest kijken en dat ziet er niet gezellig uit op z’n zachts gezegd.
Maar het is de enige weg, ik ben hier in geraakt door in angst, zonde en schuld te geloven, dus moet ik er ook via die weg, maar dan omgekeerd weer uit, de weg van on-geloven.
Dus moet ik onder andere onder ogen zien dat mijn zgn liefde voor mijn naasten niets met Liefde te maken heeft en er juist een verdediging tegen is.
En dat is niet makkelijk ook weer op z’n zachts gezegd.
Kortom ik moet dan volledig bereid zijn dat wat onwaar is volledig onder ogen te zien ten einde terug te kunnen keren in wat Waar is.
Het ego (dat gedeelte van mijn denkgeest dat in afscheiding geloofd) zal alles inzetten om zijn verdedigingsmuur tegen Liefde overeind te houden.
Let wel die verdedigingsmuur heb ik zelf opgericht, tegen wat ik zelf in werkelijkheid ben: Liefde. Dus het is geen oorlog tegen iets buiten mij, ook niet iets in mij als persoon, als lichaam, maar een krankzinnige onmogelijke ´strijd´ in de ene denkgeest die vergat dat deze EEN is, dus Liefde is.
Vandaar dat het idee van Vergeven zoals de Cursus ons dit leert, zo mooi is.
Omdat Vergeving laat zien dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is, maar dat waar ik zo bang voor ben en al de haat die ik voel een onmogelijk nietig dwaas idee is. En alleen maar bestaat bij de gratie van mijn geloof erin.

Tegelijkertijd leert het mij dat ik geen stappen kan overslaan.
Denken, ok hier is al mijn shit, de hele inhoud van mijn egodenkgeest, ik geef het aan jou Heilige Geest, want ik geloof er niet meer in, werkt niet.
De weg terug gaat dwars door de eerder opgeworpen muren van angst, haat enz. heen, stap voor stap, treetje voor treetje, maar nu met een ander doel en dat maakt het verschil en maakt dat ik er wel doorheen durf te gaan, omdat ik nu prefereer naar de onvermijdelijke onontkoombare aantrekkingskracht van Liefde te willen luisteren.
En de wereld die ik gemaakt heb met alle relaties wordt me niet afgenomen, alleen de haat en de angst van waaruit de wereld en al mijn relaties zijn gemaakt zal verdwijnen…

%d bloggers liken dit: