archiveren

Maandelijks archief: november 2014

Als ik over iemand, iets of een situatie vervelende, oordelende, aanvallende gedachten heb, ben ik degene die last heeft van die gedachtes, dus eigenlijk val ik mezelf aan en met succes, want ik voel me er vervelend, naar, moe enz. onder.
Ik kan mezelf dan weer verdedigen en tevens aanvallen door te denken dat het heel terecht is dat ik boos wordt, want dit wordt mij aangedaan, door iets of iemand buiten mij, het is niet mijn schuld.
Maar ja kijk wie eronder lijdt, de persoon, het iets, waar ik mijn boosheid en oordeel op projecteer? Geen idee, het enige wat ik weet is dat ik eronder lijd, nu op het moment dat ik gedachtes van boosheid, en oordeel heb.
En is dat wat ik wil? Kennelijk wel, want het is ‘ik’ die het denkt. Ik ben dus verantwoordelijk voor mijn gedachten en niet iets buiten mij.
Deze conclusie kan ik dan vervolgens ook weer tegen mezelf richten en projecteren op mijzelf en me dus schuldig voelen over wat ik zelf kennelijk wil en doe.
Maar dit is dezelfde aanvallende en oordelende keuze die ik eerst over een schuldige of een schuldig iets buiten mij had.
Beide keuzes zijn afkomstig van mijn keuze voor de egodenkgeest kant van mijn denkgeest.
ECIW leert ons dat er een andere keuze mogelijkheid is, eentje die we zijn ‘vergeten’, waardoor we alleen nog maar ogenschijnlijk gefocust zijn op een wereld buiten ons, inclusief onszelf, waar van alles mee lijkt te gebeuren, waar we niet goed van worden.
Alvorens te kunnen kiezen voor dat andere denkgeest systeem, wat in ECIW de Heilige Geest Denkgeest wordt genoemd moet ik eerst eerlijk leren kijken naar al mijn gedachten die afkomstig zijn vanuit mijn egodenken en daar oordeelloos de verantwoordelijkheid voor nemen en leren zien dat deze egogedachten enkel en alleen dienen als verdediging tegen en om te verbergen wat ik en de zgn anderen, dingen en situaties, in werkelijkheid zijn.
En dan, als ik daar aan toe ben besluiten, dat ik hier ook anders naar kan leren kijken.
En wil leren zien dat ik me gewoon vergis en het niet waar is wat ik denk te zien en te ervaren en dat ik er ook anders naar kan leren kijken dmv het proces van Ware Vergeving.
Dat is verantwoordelijkheid nemen olv HG Denkgeest, een schuldeloze verantwoordelijkheid.

En dan zullen al die aanvallende, oordelende, vervelende, pijnlijke, vermoeiende gedachten alleen nog maar als vergevingskansen en vergevingsmateriaal gaan dienen en mij doen terug herinneren in wat ik werkelijk ben. Dan is de wereld een klaslokaal geworden, waar alles wat ik ervaar onschuldig lesmateriaal is en meer niet.

Ga ervan uit dat we als denkgeest hebben afgesproken met onszelf dat we nooit mogen ontwaken en dat we de wereld geprojecteerd hebben en gebruiken om deze geheime afspraak te verbergen voor ons bewustzijn.
Dus het is niet de vraag of en wanneer  zal ik ontwaken, maar of en wanneer zal ik deze geheime, goed verborgen afspraak met mijzelf willen vergeven.
Elke gedachte die ik heb, bevat de kans dit goed bewaarde geheim aan het licht te brengen, of het te bewaren voor de vergetelheid…

Het is slechts een afspraak, niet een feit en ik hoef alleen deze afspraak, die in elke gedachte verborgen zit, te vergeven.

 

Als ik vergeving als mijn enige ware functie aanvaard, betekent dat automatisch dat alle functies die ik mijzelf eerst heb toebedacht, dus alle gedachten/overtuigingen die ik over mezelf heb, en anderen, dingen en situaties, want die gaan ook over mijzelf, omdat ze wat ik over mijzelf denk spiegel, vergeven mogen worden, zodat dat wat ik werkelijk ben, dat wat Waar is overblijft.
Vergeven is zonder veroordeling, zonder angst, schrappen wat niet Waar is, zodat dat wat Werkelijk is overblijft.

Ik wil volgers van dit blog die dus een mail krijgen als er weer een nieuw blogje is aanraden de mail alleen te gebruiken als link naar het blog. Want het gebeurt nog al eens dat ik toch nog weer iets verander later in het blog en dat komt dan niet automatisch in die mail terecht.
Dank jullie…

 

Als ik echt ECIW wil doen, namelijk het pad van Ware Vergeving volgen en leren, dan moet ik eerst onder ogen leren zien dat elke vorm van angst, of het nu een lichte irritatie is of een boosheid of woede uitbarsting, of welke emotie dan ook, enkel en alleen zegt: ‘ik wil niet vergeven’. Dit moet eerst oordeelloos gewoon als feit worden vastgesteld. En ook elke emotie/gedachte die daar weer het antwoord op is, zegt weer: ‘ik wil niet vergeven’.
Als ik dat niet wil zien, kan ik vergeven vergeten, want dan werkt het niet.
Wil ik dit wel zien, en ben ik echt bereid dit heel eerlijk onder ogen te zien, dan verandert deze verdedigingsgedachte in een vergevingsgedachte en een vergevingskans, die ik door mijn HG kant kan laten vergeven en dus omkeren, oftewel anders zien. Dat is het Wonder.
Doe dit niet olv, de egokant van de denkgeest, want dan kies ik en projecteer ik en ervaar ik weer alleen maar vormen van angst, maar doe dit olv de Heilige Geest kant van de denkgeest dan doe ik dit olv Liefde en kan ik alleen maar vormen van Liefde ervaren en Liefde uitbreiden.
Ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest maak de keuze en ben verantwoordelijk voor al mijn gedachtes, dat is bewust zijn.

Wat Een cursus in wonderen zo uniek maakt, naar mijn idee, is de weg van ‘terugherinneren’ in de denkgeest en het tenslotte volledig ontwaken uit de droom van het ‘vergeten’, door middel van Ware Vergeving.
En dan vooral omdat het zo’n milde liefdevolle manier is.
Ontwaken is terugherinneren in Liefde, dat wat we Zijn.
En daarvoor moeten we eerst onder ogen leren zien dat we denkgeest zijn en niet een lichaam, lichamen, dingen en situaties.
Dat proces van eerlijk onder ogen zien wat we denken, is onvermijdelijk pijnlijk en heel lastig, omdat de weerstand van onze egokant van onze denkgeest enorm is.
In het begin van het proces lijkt het alsof het de bedoeling is dat alles wat we denken te zijn, een lichaam en alle andere lichamen waar we mee te maken hebben, plus alles wat we bezitten, achter moeten laten. Dit zal ervaren worden als een groot gevoel van gemis, opoffering, schaarste, schuld, afsterven enz.
En we zien dan nog niet dat deze gevoelens enkel en alleen de verdediging van de egodenkgeest zijn, die er juist voor is gemaakt te ontkennen denkgeest te zijn en de focus geheel legt op zijn projecties, die schijnbaar ‘losgemaakt’ zijn van hun bron, de denkgeest en nu autonoom lijken, zodat we geloven dat we een lichaam zijn omringt door andere lichamen, dingen en situaties.

Vergeving zorgt er op een milde manier voor dat dit losmaakproces van een lichaam, lichamen, dingen en situaties te zijn milder verloopt doordat de pijn, vergelijkbaar met de afkickverschijnselen van een verslaving (het ego is immers een verslaving) verzacht wordt. De beloning als ware vergeving plaatsvindt is het onmiddellijke verdwijnen van de pijn en het lijden, gevolgd door grenzeloze opluchting en bevrijding. Niet de versie die de egodenkgeest ook kent, maar iets veel grootser en intenser. En dat zal onmiddellijk herkend worden als dat wat we werkelijk zijn: de Liefde van God.
Als dat eenmaal een keer ervaren is, wordt de aantrekkingskracht van die herinnering zo groot, dat het de aantrekkingskracht van onze egokant van de egodenkgeest verre overtreft, en zal de bereidwilligheid om weer voorgoed in onze Heilige Geest kant van onze denkgeest terug te willen herinneren steeds groter worden, en zal uiteindelijk de weegschaal omslaan naar alleen maar te willen luisteren naar onze Heilige Geest kant van onze denkgeest, waardoor het vergevingsproces steeds sneller zal gaan en ontwaken uit de droom van vergetelheid onvermijdelijk is.

Vergeving her-gebruikt het tot dan toe egomateriaal, dat wat de egodenkgeest denkt en projecteert, als vergevingsmateriaal en kans.
We leren eerlijk te kijken als waarnemend en keuzemakende denkgeest naar al onze afscheidingsgedachten (ego). En kijken betekent ook ze volledig voelen in de ervaring van dat moment en ze dan te vergeven.
Wat wil zeggen, zien en erkennen dat ik wat ik denk te zien, voel, ervaar en geloof, ik dat zelf zo heb gewild als projectie vanuit zonde, schuld en angst. De keuze voor egodenkgeest houd automatisch in dat ik kies voor zonde, schuld en angst, omdat dat me uit de herinnering houd dat ik denkgeest ben en dus een onderdeel van de Ene Denkgeest, dat wat we God noemen.

We kiezen als we voor de egodenkgeestkant van onze denkgeest kiezen voor alle scripts tegelijkertijd, die maar mogelijk zijn binnen onze egodenkgeestkant van de denkgeest.
Om die totale explosie van ego mogelijkheden die elke seconde weer plaatsheeft, elke keer dat wij voor onze egodenkgeest kant van de denkgeest kiezen, enigszins te kunnen handelen en te overzien, ervaren we een persoonlijk stukje chaos, wat we dan ons eigen persoonlijke leven noemen, dat in interactie lijkt te staan met miljarden andere persoonlijke stukjes ‘leven’.
Dat is dus een illusie, want er is maar één egodenkgeest, wat betekent dat we als één verbonden zijn ook in onze egodenkgeestkant van onze ene denkgeest.

Vergeving geeft ons als ene denkgeest dit besef, dit herinneren weer terug.
Want we vergeven dat wat niet gebeurt kan zijn, namelijk dat we onszelf echt hebben kunnen afscheiden van Eenheid, van de Liefde van God.
Vergeving werkt dus door in de hele ene denkgeest, op een wijze die wij met onze dan nog beperkte denkgeest blik niet kunnen overzien.

Dus als ik denk dat iemand of iets buiten mij iets heeft aangedaan, of ik zie misstanden buiten mij, dan zal als ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest voor vergeving kies, op de eerste plaats me herinneren dat wat ik denk en geloof te zien niet werkelijk heeft plaatsgevonden, maar het slechts een verdedigingsgedachte is van mijn egodenkgeestkant, die alleen maar afscheidingsgedachten kán denken en dus alleen maar afscheiding zal waarnemen.

De onvermijdelijk emoties en gevoelens die daarbij ervaren worden in het moment zelf, zullen nu kunnen worden gezien als een hulpmiddel om onder ogen te zien, dat ik kies voor deze gevoelens om mij in de afscheiding te houden, maar dat ik er nu ook voor kan kiezen, in mijn hoedanigheid als keuzemakende/waarnemende denkgeest, deze gevoelens en emoties met de daaraan vastzittende projecties te vergeven. Omdat ik erken dat het allemaal niet werkelijk is gebeurt, maar slechts een middel tot afscheiding is, ingezet door de voor de egokant van mijn denkgeest kiezende waarnemende en keuzemakende denkgeest.

Vergeving ziet dus ook dat niet de projectie zelf, wat eruit kan zien als ziekte, armoe en andere soorten van lijden een bewuste keuze is en mij in de afscheiding houd, het laat zien dat mijn keuze voor de egodenkgeestkant van mijn denkgeest mij in de afscheiding houd. De projecties dienen ervoor dit te vergeten, zodat het lijkt dat de projecties ‘echt’ zijn en volledig onwillekeurig mij overkomen door schuld van iets buiten mij.

Vergeving leidt mij terug naar wat ik werkelijk ben, door in te zien dat wat ik dacht dat ik was, een lichaam, te midden van andere lichamen, dingen en situaties, niet bestaat en dus vergeven kan worden.
Vergeving her-gebruikt al dat ‘vergissingsmateriaal’, ontkent het niet, omarmt het niet, vernietigt het niet, (want dat zou het alleen maar weer echt maken) maar laat het oplossen in de mildheid van Vergeving.

Een cursus in wonderen werkelijk doen is onmogelijk als Ware Vergeving niet als middel tot het terugherinneren in wat we werkelijk zijn wordt geaccepteerd en toegepast.
En dat is geen zonde, dat is gewoon eerlijk zijn en eventueel vaststellen dat ECIW niet het geschikte pad is voor jou om je te helpen terugherinneren in Eenheid.
Niet omdat het niet werkt, of dat je te dom, te lui of wat dan ook bent, maar omdat het niet de geschikte weg is voor jou.
De Cursus zegt hierover zelf:

‘Hij (Cursus) stelt uitdrukkelijk: ‘Een universele theologie is onmogelijk, maar een universele ervaring is niet alleen mogelijk, maar zelfs noodzakelijk’ (VvT.In.2:5). Hoewel christelijk in formulering, behandelt de Cursus universele spirituele thema’s. Hij beklemtoont dat hij slechts één versie van de universele leerweg is. Er zijn vele andere, en deze verschilt daarvan alleen in vorm. Zij leiden uiteindelijk allemaal tot God’ (Vw.ix).

Onderdeel van het ‘geheugenverlies’ van de egodenkgeest, met als doel voor eens en voor altijd UIT de denkgeest te blijven, en projecteren gebruikt om dat te bereiken, is het besluit niet te willen gaan begrijpen wat ware vergeving is.
En mijn egodenkgeest gedeelte zal dit heel slim verpakken in, ja maar ik wil wel vergeven, maar vervolgens tot de conclusie komen, na het zgn geprobeerd te hebben; ik snap dit niet, te moeilijk, werkt niet.
En mezelf vervolgens beschuldigen van domheid, laksheid, luiheid enz., waardoor ik weer in mijn ‘veilige’ comfort zone, mijn egodenkgeest kant wegzak, vastbesloten daar voor eeuwig te blijven. En als extra beveiliging plakken we er een etiket op: ‘onbewust, gevaarlijk, afblijven.’

Er is echter een ander gedeelte van mijn denkgeest, dat dit kan waarnemen, mijn waarnemende/keuzemakende denkgeest. Van daaruit schrijf ik dit ook kennelijk. Deze is altijd beschikbaar net zoals de egodenkgeest kant van mijn denkgeest en de Heilige Geest denkgeest kant van de ene denkgeest.

In de hoedanigheid van waarnemend/keuzemakende denkgeest zijn, kan ik dus waarnemen wat ik denk, op egodenkgeest niveau. Dan kan ik al niet meer spreken van ‘onbewust’, want ik kan het waarnemen. Ik ben dan al uit het geloof in wat zich lijkt af te spelen op ‘vorm’ niveau gestapt, en doe een stap terug, zodat ik kan waarnemen.
Ik kan dan kiezen om daar met opnieuw mijn egodenkgeest kant naar te kijken, of met mijn Heilige Geest denkgeest kant.
En ik kan dan de keuze maken om mijzelf voor deze gedachten te vergeven of opnieuw te beschuldigen.
Neem ik waar dat ik mezelf toch verwijt dat ik een bepaalde gedachte of een bepaalde persoon, inclusief mijzelf, of ding of situatie heb beschuldigd en mezelf daar schuldig, zondig en angstig over voel, dan kan ik me realiseren dat ik dan voor ego vergeving kies en niet voor ware vergeving, zoals de Cursus ons dat aanbied.
En kan ik ook beseffen dat ik daar nu bewust voor kies en dat dus wil, maar ik ook voor een andere manier kan kiezen, namelijk ware vergeving.

In dit observeer-stadium is elke gedachte al of een oordeel vanuit angst egodenkgeest materiaal, of een oordeelloos kijken vanuit mildheid HG denkgeest materiaal.
De keuze is aan dat gedeelte van mijn denkgeest dat kan waarnemen en kan kiezen voor welke ‘hulp’ ik kies.

Bijvoorbeeld kan ik de gedachte zien: ‘Ik snap dit niet, dit is te moeilijk voor mij’.
Dan kan je zeggen als je tenminste bereid bent ware vergeving toe te passen, want daar begint het mee: ‘Ik vergeef mijzelf dat ik een ‘ik’ Annelies lichaam heb bedacht, in een wereld buiten mij, die dit kan denken over zichzelf (‘Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk’ (WdI.5)). Dit moet wel een vergissing zijn, ik geef het aan jou Jezus (mijn J(uist) gerichte denkgeest) help me dit anders te zien (‘Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien.’(WdI.34)).
En dan doe ik verder niets, ik ga door met waar ik mee bezig ben, maar neem het nu niet meer serieus, want ik voel me in verbinding staan met mijn waarnemende kant van mijn denkgeest, daar waar het allemaal vandaan komt. Ik stap dus uit de slachtoffer rol van denken en geloven het lichaam ‘Annelies’ te zijn die van alles over zichzelf en anderen denkt en breng mezelf terug naar wat ik werkelijk ben; denkgeest.

En terwijl ik doe wat ik doe, blijf ik waarnemen vanuit mijn waarnemende/keuzemakende positie en oefen mijzelf in het alert zijn en blijven op elke gedachte die ik (denkgeest) denk, zodat ik elke gedachte als vergevingskans en materiaal kan laten gebruiken.
Ik las laatst, ben vergeten wie, wat en waar, die dit het trainen van je vergevingsspier noemde, leuk symbool.

Dus als er in dat proces van waarnemen onvermijdelijk egodenkgeest gedachten langskomen, onvermijdelijk, omdat elke gedachte zowel ego-, waarnemende als HG kanten bevat, dan kan ik telkens weer opnieuw de keuze maken; wil ik hiernaar kijken en dit vergeven of wil ik dit laten zoals het is.
En dit vereist heel veel eerlijkheid in het kijken naar elke eigen gedachte.
Voel ik angst of enige vorm daarvan die ook met zonde en schuld te maken heeft, dan is dit alleen maar een bewijs dat ik voor de egodenkgeest kant van mijn denkgeest kies, dat kan ik mezelf dan weer vergeven, of niet, zodat ik opnieuw kan kiezen.
Dus bijvoorbeeld:
‘Ik vergeef mijzelf dat ik een ‘Annelies’ heb gemaakt/bedacht, die zich schuldig kan voelen over ‘dit, of dat’, in ‘die en die’ situatie, ik neem dit terug in de denkgeest, ik kies nu voor mijn HG denkgeest kant, want ik wil dit mijzelf vergeven en ik wil dit anders zien.’

En elke gedachte is hiervoor geschikt, elke gedachte die NU langskomt. Ik hoef geen gedachten op te zoeken, of op te sparen of in het verleden te duiken opzoek naar vergevingsgedachten, ze dienen zich aan elke seconde en ze zijn allemaal hetzelfde van inhoud, ook al lijkt de vorm steeds te veranderen.

Langzamerhand zal je her-ontdekken, dat de ‘ik’ inderdaad alleen maar uit denkgeest bestaat, dat de ik alleen maar gedachten heeft en dat wat de ik denkt te zien alleen maar projecties zijn geprojecteerd door alle gedachten die de ik heeft.
En dan zie ik ook dat ik 100% verantwoordelijk ben voor al mijn gedachten en er niets is buiten mij die ik de schuld kan geven.
En dan is ware vergeving mijn enige functie.
Dat is het doel van het werkelijk ‘doen’ van ECIW en daarvoor dient het oefenen met het oefenmateriaal waar we middenin zitten en we ons leven noemen.
En dan als ik vergeving als mijn enige functie heb aanvaard, zal dit onvermijdelijke leiden naar het uiteindelijke doel, terug herinneren in Eenheid.

Tenslotte nog een aanhaling uit de Cursus die dit alles samenvat:

‘Let goed op en zie waar jij werkelijk om vraagt. Wees hierin heel eerlijk met jezelf, want we moeten niets voor elkaar verborgen houden. …,
Denk eerlijk aan wat jij gedacht hebt dat God niet zou hebben gedacht, en aan wat jij niet hebt gedacht maar wat God zou willen dat jij denkt. Zoek oprecht naar wat je zodoende gedaan hebt of hebt nagelaten, en verander dan van gedachten zodat je kunt denken met de Denkgeest van God. Dit kan moeilijk lijken, maar het is veel makkelijker dan ertegenin proberen te denken. Jouw denkgeest is één met die van God. Door dit te ontkennen en anders te denken wordt je ego bijeengehouden, maar het heeft je denkgeest letterlijk gespleten’ (T4.III.8:1; T4.IV.2:4-8).

%d bloggers liken dit: