Een dualistisch ego verhaal een ritueel van licht en donker, goed en slecht, kortom van angst.

De hele wereld is gebaseerd op angst, als verdediging tegen de Liefde van God.
De wereld is een uiterlijke verbeelding van een innerlijke conditie.
En die innerlijke conditie is angst.
Wat ik bijvoorbeeld in die hele zwartepieten discussie mis, is die ene oorzaak en dat is angst.
Als kind zijnde is het enige wat ik me herinner van zwarte Piet en Sinterklaas angst, alleen maar angst. Ego angst die ook wel als een soort opwinding wordt ervaren, het adrenaline shotje van de angst.
En wat ik nu zie gebeuren in deze hele discussie is het angstig vastklampen en vasthouden aan die angst, bij alle betrokken partijen. Precies wat de ego functie is van alle rituelen, tradities, geloven, religies enz., het vasthouden aan angst, zonde en schuld als verdediging tegen de Liefde van God, terwijl het juist lijkt dat het dat wil bevorderen. We krijgen in dit geval immers geschenken van die goed heilig man en zijn onvermijdelijke dualistische donkere schaduw kant.
Is dat niet heel duidelijk de verbeelding van het ego, de dualiteit, licht en donker, zwart en wit, de regels van ego liefde volgend; geven en nemen.
We kopen onze angst af voor straf met het geven en nemen van geschenken in de hoop er liefde voor terug te krijgen.
Het enige wat angst in stand houdt is ons geloof erin, meer niet, dus ja het is ons (het ego) er erg aan gelegen het ‘geloof’ in Sinterklaas en zwarte Piet in stand te houden, dus moet het geloof in Sinterklaas en zwarte Piet van jongs af aan worden aangeleerd. Angst moet worden aangeleerd, want angst is niet onze ware aard, dus moet deze worden aangeleerd, dat is de ego kant functie van dit soort verhalen en sprookjes die we in alle culturen over de hele wereld tegenkomen in talloze rituelen en tradities. Zo leren we angst aan en bezweren we ze tegelijkertijd.
Kortom deze hele discussie is gewoon weer zoals alle discussies in deze wereld, een maladaptieve oplossing voor een niet bestaand probleem, met als enig doel het verbergen van de oorzaak en het in stand houden van deze oorzaak en dat is angst (+zonde en schuld).
Aangezien dat zo is, moet er dus ook een andere manier zijn en kan dit hele opgezette ego plan dit verzonnen angst verhaal ook als vergevingsmateriaal en kans gezien worden.
Niet door er op ego vorm niveau eindeloos over te discussiëren en te bekvechten, wat tot niets leidt, althans niet tot een echte oplossing, maar door het te laten her-gebruiken en te vergeven wat niet waar kán zijn, zodat dat wat Waar is vanzelf zal overblijven.
En dan zullen we misschien deze uiterlijke verbeelding van de innerlijke conditie angst, ánders gaan zien en ervaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: