archiveren

Dagelijks archief: november 16, 2014

Als ik over iemand, iets of een situatie vervelende, oordelende, aanvallende gedachten heb, ben ik degene die last heeft van die gedachtes, dus eigenlijk val ik mezelf aan en met succes, want ik voel me er vervelend, naar, moe enz. onder.
Ik kan mezelf dan weer verdedigen en tevens aanvallen door te denken dat het heel terecht is dat ik boos wordt, want dit wordt mij aangedaan, door iets of iemand buiten mij, het is niet mijn schuld.
Maar ja kijk wie eronder lijdt, de persoon, het iets, waar ik mijn boosheid en oordeel op projecteer? Geen idee, het enige wat ik weet is dat ik eronder lijd, nu op het moment dat ik gedachtes van boosheid, en oordeel heb.
En is dat wat ik wil? Kennelijk wel, want het is ‘ik’ die het denkt. Ik ben dus verantwoordelijk voor mijn gedachten en niet iets buiten mij.
Deze conclusie kan ik dan vervolgens ook weer tegen mezelf richten en projecteren op mijzelf en me dus schuldig voelen over wat ik zelf kennelijk wil en doe.
Maar dit is dezelfde aanvallende en oordelende keuze die ik eerst over een schuldige of een schuldig iets buiten mij had.
Beide keuzes zijn afkomstig van mijn keuze voor de egodenkgeest kant van mijn denkgeest.
ECIW leert ons dat er een andere keuze mogelijkheid is, eentje die we zijn ‘vergeten’, waardoor we alleen nog maar ogenschijnlijk gefocust zijn op een wereld buiten ons, inclusief onszelf, waar van alles mee lijkt te gebeuren, waar we niet goed van worden.
Alvorens te kunnen kiezen voor dat andere denkgeest systeem, wat in ECIW de Heilige Geest Denkgeest wordt genoemd moet ik eerst eerlijk leren kijken naar al mijn gedachten die afkomstig zijn vanuit mijn egodenken en daar oordeelloos de verantwoordelijkheid voor nemen en leren zien dat deze egogedachten enkel en alleen dienen als verdediging tegen en om te verbergen wat ik en de zgn anderen, dingen en situaties, in werkelijkheid zijn.
En dan, als ik daar aan toe ben besluiten, dat ik hier ook anders naar kan leren kijken.
En wil leren zien dat ik me gewoon vergis en het niet waar is wat ik denk te zien en te ervaren en dat ik er ook anders naar kan leren kijken dmv het proces van Ware Vergeving.
Dat is verantwoordelijkheid nemen olv HG Denkgeest, een schuldeloze verantwoordelijkheid.

En dan zullen al die aanvallende, oordelende, vervelende, pijnlijke, vermoeiende gedachten alleen nog maar als vergevingskansen en vergevingsmateriaal gaan dienen en mij doen terug herinneren in wat ik werkelijk ben. Dan is de wereld een klaslokaal geworden, waar alles wat ik ervaar onschuldig lesmateriaal is en meer niet.

%d bloggers liken dit: