archiveren

Dagelijks archief: november 8, 2014

Wat Een cursus in wonderen zo uniek maakt, naar mijn idee, is de weg van ‘terugherinneren’ in de denkgeest en het tenslotte volledig ontwaken uit de droom van het ‘vergeten’, door middel van Ware Vergeving.
En dan vooral omdat het zo’n milde liefdevolle manier is.
Ontwaken is terugherinneren in Liefde, dat wat we Zijn.
En daarvoor moeten we eerst onder ogen leren zien dat we denkgeest zijn en niet een lichaam, lichamen, dingen en situaties.
Dat proces van eerlijk onder ogen zien wat we denken, is onvermijdelijk pijnlijk en heel lastig, omdat de weerstand van onze egokant van onze denkgeest enorm is.
In het begin van het proces lijkt het alsof het de bedoeling is dat alles wat we denken te zijn, een lichaam en alle andere lichamen waar we mee te maken hebben, plus alles wat we bezitten, achter moeten laten. Dit zal ervaren worden als een groot gevoel van gemis, opoffering, schaarste, schuld, afsterven enz.
En we zien dan nog niet dat deze gevoelens enkel en alleen de verdediging van de egodenkgeest zijn, die er juist voor is gemaakt te ontkennen denkgeest te zijn en de focus geheel legt op zijn projecties, die schijnbaar ‘losgemaakt’ zijn van hun bron, de denkgeest en nu autonoom lijken, zodat we geloven dat we een lichaam zijn omringt door andere lichamen, dingen en situaties.

Vergeving zorgt er op een milde manier voor dat dit losmaakproces van een lichaam, lichamen, dingen en situaties te zijn milder verloopt doordat de pijn, vergelijkbaar met de afkickverschijnselen van een verslaving (het ego is immers een verslaving) verzacht wordt. De beloning als ware vergeving plaatsvindt is het onmiddellijke verdwijnen van de pijn en het lijden, gevolgd door grenzeloze opluchting en bevrijding. Niet de versie die de egodenkgeest ook kent, maar iets veel grootser en intenser. En dat zal onmiddellijk herkend worden als dat wat we werkelijk zijn: de Liefde van God.
Als dat eenmaal een keer ervaren is, wordt de aantrekkingskracht van die herinnering zo groot, dat het de aantrekkingskracht van onze egokant van de egodenkgeest verre overtreft, en zal de bereidwilligheid om weer voorgoed in onze Heilige Geest kant van onze denkgeest terug te willen herinneren steeds groter worden, en zal uiteindelijk de weegschaal omslaan naar alleen maar te willen luisteren naar onze Heilige Geest kant van onze denkgeest, waardoor het vergevingsproces steeds sneller zal gaan en ontwaken uit de droom van vergetelheid onvermijdelijk is.

Vergeving her-gebruikt het tot dan toe egomateriaal, dat wat de egodenkgeest denkt en projecteert, als vergevingsmateriaal en kans.
We leren eerlijk te kijken als waarnemend en keuzemakende denkgeest naar al onze afscheidingsgedachten (ego). En kijken betekent ook ze volledig voelen in de ervaring van dat moment en ze dan te vergeven.
Wat wil zeggen, zien en erkennen dat ik wat ik denk te zien, voel, ervaar en geloof, ik dat zelf zo heb gewild als projectie vanuit zonde, schuld en angst. De keuze voor egodenkgeest houd automatisch in dat ik kies voor zonde, schuld en angst, omdat dat me uit de herinnering houd dat ik denkgeest ben en dus een onderdeel van de Ene Denkgeest, dat wat we God noemen.

We kiezen als we voor de egodenkgeestkant van onze denkgeest kiezen voor alle scripts tegelijkertijd, die maar mogelijk zijn binnen onze egodenkgeestkant van de denkgeest.
Om die totale explosie van ego mogelijkheden die elke seconde weer plaatsheeft, elke keer dat wij voor onze egodenkgeest kant van de denkgeest kiezen, enigszins te kunnen handelen en te overzien, ervaren we een persoonlijk stukje chaos, wat we dan ons eigen persoonlijke leven noemen, dat in interactie lijkt te staan met miljarden andere persoonlijke stukjes ‘leven’.
Dat is dus een illusie, want er is maar één egodenkgeest, wat betekent dat we als één verbonden zijn ook in onze egodenkgeestkant van onze ene denkgeest.

Vergeving geeft ons als ene denkgeest dit besef, dit herinneren weer terug.
Want we vergeven dat wat niet gebeurt kan zijn, namelijk dat we onszelf echt hebben kunnen afscheiden van Eenheid, van de Liefde van God.
Vergeving werkt dus door in de hele ene denkgeest, op een wijze die wij met onze dan nog beperkte denkgeest blik niet kunnen overzien.

Dus als ik denk dat iemand of iets buiten mij iets heeft aangedaan, of ik zie misstanden buiten mij, dan zal als ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest voor vergeving kies, op de eerste plaats me herinneren dat wat ik denk en geloof te zien niet werkelijk heeft plaatsgevonden, maar het slechts een verdedigingsgedachte is van mijn egodenkgeestkant, die alleen maar afscheidingsgedachten kán denken en dus alleen maar afscheiding zal waarnemen.

De onvermijdelijk emoties en gevoelens die daarbij ervaren worden in het moment zelf, zullen nu kunnen worden gezien als een hulpmiddel om onder ogen te zien, dat ik kies voor deze gevoelens om mij in de afscheiding te houden, maar dat ik er nu ook voor kan kiezen, in mijn hoedanigheid als keuzemakende/waarnemende denkgeest, deze gevoelens en emoties met de daaraan vastzittende projecties te vergeven. Omdat ik erken dat het allemaal niet werkelijk is gebeurt, maar slechts een middel tot afscheiding is, ingezet door de voor de egokant van mijn denkgeest kiezende waarnemende en keuzemakende denkgeest.

Vergeving ziet dus ook dat niet de projectie zelf, wat eruit kan zien als ziekte, armoe en andere soorten van lijden een bewuste keuze is en mij in de afscheiding houd, het laat zien dat mijn keuze voor de egodenkgeestkant van mijn denkgeest mij in de afscheiding houd. De projecties dienen ervoor dit te vergeten, zodat het lijkt dat de projecties ‘echt’ zijn en volledig onwillekeurig mij overkomen door schuld van iets buiten mij.

Vergeving leidt mij terug naar wat ik werkelijk ben, door in te zien dat wat ik dacht dat ik was, een lichaam, te midden van andere lichamen, dingen en situaties, niet bestaat en dus vergeven kan worden.
Vergeving her-gebruikt al dat ‘vergissingsmateriaal’, ontkent het niet, omarmt het niet, vernietigt het niet, (want dat zou het alleen maar weer echt maken) maar laat het oplossen in de mildheid van Vergeving.

Een cursus in wonderen werkelijk doen is onmogelijk als Ware Vergeving niet als middel tot het terugherinneren in wat we werkelijk zijn wordt geaccepteerd en toegepast.
En dat is geen zonde, dat is gewoon eerlijk zijn en eventueel vaststellen dat ECIW niet het geschikte pad is voor jou om je te helpen terugherinneren in Eenheid.
Niet omdat het niet werkt, of dat je te dom, te lui of wat dan ook bent, maar omdat het niet de geschikte weg is voor jou.
De Cursus zegt hierover zelf:

‘Hij (Cursus) stelt uitdrukkelijk: ‘Een universele theologie is onmogelijk, maar een universele ervaring is niet alleen mogelijk, maar zelfs noodzakelijk’ (VvT.In.2:5). Hoewel christelijk in formulering, behandelt de Cursus universele spirituele thema’s. Hij beklemtoont dat hij slechts één versie van de universele leerweg is. Er zijn vele andere, en deze verschilt daarvan alleen in vorm. Zij leiden uiteindelijk allemaal tot God’ (Vw.ix).

%d bloggers liken dit: