‘Ik vergeef mezelf, dat ik…’

Onderdeel van het ‘geheugenverlies’ van de egodenkgeest, met als doel voor eens en voor altijd UIT de denkgeest te blijven, en projecteren gebruikt om dat te bereiken, is het besluit niet te willen gaan begrijpen wat ware vergeving is.
En mijn egodenkgeest gedeelte zal dit heel slim verpakken in, ja maar ik wil wel vergeven, maar vervolgens tot de conclusie komen, na het zgn geprobeerd te hebben; ik snap dit niet, te moeilijk, werkt niet.
En mezelf vervolgens beschuldigen van domheid, laksheid, luiheid enz., waardoor ik weer in mijn ‘veilige’ comfort zone, mijn egodenkgeest kant wegzak, vastbesloten daar voor eeuwig te blijven. En als extra beveiliging plakken we er een etiket op: ‘onbewust, gevaarlijk, afblijven.’

Er is echter een ander gedeelte van mijn denkgeest, dat dit kan waarnemen, mijn waarnemende/keuzemakende denkgeest. Van daaruit schrijf ik dit ook kennelijk. Deze is altijd beschikbaar net zoals de egodenkgeest kant van mijn denkgeest en de Heilige Geest denkgeest kant van de ene denkgeest.

In de hoedanigheid van waarnemend/keuzemakende denkgeest zijn, kan ik dus waarnemen wat ik denk, op egodenkgeest niveau. Dan kan ik al niet meer spreken van ‘onbewust’, want ik kan het waarnemen. Ik ben dan al uit het geloof in wat zich lijkt af te spelen op ‘vorm’ niveau gestapt, en doe een stap terug, zodat ik kan waarnemen.
Ik kan dan kiezen om daar met opnieuw mijn egodenkgeest kant naar te kijken, of met mijn Heilige Geest denkgeest kant.
En ik kan dan de keuze maken om mijzelf voor deze gedachten te vergeven of opnieuw te beschuldigen.
Neem ik waar dat ik mezelf toch verwijt dat ik een bepaalde gedachte of een bepaalde persoon, inclusief mijzelf, of ding of situatie heb beschuldigd en mezelf daar schuldig, zondig en angstig over voel, dan kan ik me realiseren dat ik dan voor ego vergeving kies en niet voor ware vergeving, zoals de Cursus ons dat aanbied.
En kan ik ook beseffen dat ik daar nu bewust voor kies en dat dus wil, maar ik ook voor een andere manier kan kiezen, namelijk ware vergeving.

In dit observeer-stadium is elke gedachte al of een oordeel vanuit angst egodenkgeest materiaal, of een oordeelloos kijken vanuit mildheid HG denkgeest materiaal.
De keuze is aan dat gedeelte van mijn denkgeest dat kan waarnemen en kan kiezen voor welke ‘hulp’ ik kies.

Bijvoorbeeld kan ik de gedachte zien: ‘Ik snap dit niet, dit is te moeilijk voor mij’.
Dan kan je zeggen als je tenminste bereid bent ware vergeving toe te passen, want daar begint het mee: ‘Ik vergeef mijzelf dat ik een ‘ik’ Annelies lichaam heb bedacht, in een wereld buiten mij, die dit kan denken over zichzelf (‘Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk’ (WdI.5)). Dit moet wel een vergissing zijn, ik geef het aan jou Jezus (mijn J(uist) gerichte denkgeest) help me dit anders te zien (‘Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien.’(WdI.34)).
En dan doe ik verder niets, ik ga door met waar ik mee bezig ben, maar neem het nu niet meer serieus, want ik voel me in verbinding staan met mijn waarnemende kant van mijn denkgeest, daar waar het allemaal vandaan komt. Ik stap dus uit de slachtoffer rol van denken en geloven het lichaam ‘Annelies’ te zijn die van alles over zichzelf en anderen denkt en breng mezelf terug naar wat ik werkelijk ben; denkgeest.

En terwijl ik doe wat ik doe, blijf ik waarnemen vanuit mijn waarnemende/keuzemakende positie en oefen mijzelf in het alert zijn en blijven op elke gedachte die ik (denkgeest) denk, zodat ik elke gedachte als vergevingskans en materiaal kan laten gebruiken.
Ik las laatst, ben vergeten wie, wat en waar, die dit het trainen van je vergevingsspier noemde, leuk symbool.

Dus als er in dat proces van waarnemen onvermijdelijk egodenkgeest gedachten langskomen, onvermijdelijk, omdat elke gedachte zowel ego-, waarnemende als HG kanten bevat, dan kan ik telkens weer opnieuw de keuze maken; wil ik hiernaar kijken en dit vergeven of wil ik dit laten zoals het is.
En dit vereist heel veel eerlijkheid in het kijken naar elke eigen gedachte.
Voel ik angst of enige vorm daarvan die ook met zonde en schuld te maken heeft, dan is dit alleen maar een bewijs dat ik voor de egodenkgeest kant van mijn denkgeest kies, dat kan ik mezelf dan weer vergeven, of niet, zodat ik opnieuw kan kiezen.
Dus bijvoorbeeld:
‘Ik vergeef mijzelf dat ik een ‘Annelies’ heb gemaakt/bedacht, die zich schuldig kan voelen over ‘dit, of dat’, in ‘die en die’ situatie, ik neem dit terug in de denkgeest, ik kies nu voor mijn HG denkgeest kant, want ik wil dit mijzelf vergeven en ik wil dit anders zien.’

En elke gedachte is hiervoor geschikt, elke gedachte die NU langskomt. Ik hoef geen gedachten op te zoeken, of op te sparen of in het verleden te duiken opzoek naar vergevingsgedachten, ze dienen zich aan elke seconde en ze zijn allemaal hetzelfde van inhoud, ook al lijkt de vorm steeds te veranderen.

Langzamerhand zal je her-ontdekken, dat de ‘ik’ inderdaad alleen maar uit denkgeest bestaat, dat de ik alleen maar gedachten heeft en dat wat de ik denkt te zien alleen maar projecties zijn geprojecteerd door alle gedachten die de ik heeft.
En dan zie ik ook dat ik 100% verantwoordelijk ben voor al mijn gedachten en er niets is buiten mij die ik de schuld kan geven.
En dan is ware vergeving mijn enige functie.
Dat is het doel van het werkelijk ‘doen’ van ECIW en daarvoor dient het oefenen met het oefenmateriaal waar we middenin zitten en we ons leven noemen.
En dan als ik vergeving als mijn enige functie heb aanvaard, zal dit onvermijdelijke leiden naar het uiteindelijke doel, terug herinneren in Eenheid.

Tenslotte nog een aanhaling uit de Cursus die dit alles samenvat:

‘Let goed op en zie waar jij werkelijk om vraagt. Wees hierin heel eerlijk met jezelf, want we moeten niets voor elkaar verborgen houden. …,
Denk eerlijk aan wat jij gedacht hebt dat God niet zou hebben gedacht, en aan wat jij niet hebt gedacht maar wat God zou willen dat jij denkt. Zoek oprecht naar wat je zodoende gedaan hebt of hebt nagelaten, en verander dan van gedachten zodat je kunt denken met de Denkgeest van God. Dit kan moeilijk lijken, maar het is veel makkelijker dan ertegenin proberen te denken. Jouw denkgeest is één met die van God. Door dit te ontkennen en anders te denken wordt je ego bijeengehouden, maar het heeft je denkgeest letterlijk gespleten’ (T4.III.8:1; T4.IV.2:4-8).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: