Het verhaal

Wie kan werkelijk aanvaarden dat zijn leven een verhaal is, een verhaal zoals ieder verhaal dat beschreven, gespeeld, gezongen, gedanst, gedicht, verteld wordt.
Een verhaal een fabel, een sprook, een sage verteld door de egodenkgeest, een verhaal met lichtbeelden.
Geprojecteerde verhalen vol met symboliek.
Maar net als kleine kinderen verstaan we de symboliek nog niet en nemen we ze letterlijk en kruipen angstig weg voor al die geheimzinnige, ondoorzichtige, bedreigende, angstige, spannende opwindende verhalen. En tegelijkertijd verlustigen we ons aan de schitterende drama’s en avonturen die zich rondom lijken af te spelen. Aantrekking en afschuw wisselen elkaar af. Dood en verderf, armoe, ziekte, geweld, afgewisseld met overvloed, rijkdom, lust en liefde, heldendom, dat is de film die we ons leven noemen. En we spelen met kinderlijke onwetende overgave onze rollen, in het grote drama; ‘van wieg tot graf’, geen happy ending dus, maar we blijven het maar steeds opnieuw spelen in de hoop dat het toch een keer goed zal aflopen.
Maar wie accepteert dit werkelijk en is bereid op een andere manier naar deze ‘film’, deze reeks projecties te kijken?
Wie wil werkelijk leren zien dat hij/zij die film niet ‘is’, maar de maker, de bedenker is en dus verantwoordelijk is voor alles wat in de film lijkt te gebeuren?
Wat blijft er over als ik die film niet ben, niet de hoofdrolspeler in die film ben, maar wel de bedenker ervan?

Op dat punt kom ik onvermijdelijk als ik opeens in de film terecht kom die wel ineens een open einde blijkt te hebben en niet eindigt in de dood…
Als de dromer van de droom helemaal klaar is met al die verhalen met als onvermijdelijk einde de dood. Als de dromer van de droom niet meer gelooft in zijn verhalen, niet meer helemaal opgaat in zijn verhalen en zich niet meer totaal identificeert met zijn eigen verzonnen verhalen en de rollen die de verhalen bevolken, dan verschuift alles dan komt in deze ‘laatste’ ontwaakfilm ineens een gedachte voorbij, de gedachte: ‘Er moet een andere manier zijn’…
En dat maakt een aloude herinnering wakker in de denkgeest die droomt van verhalen van afscheiding. Dan ziet de dromer van de droom steeds duidelijker dat al die dromen maar één doel hadden en dat is afscheiding, afscheiding van de ene bron, waar al de verhalen beginnen; de ene egodenkgeest die achter de sluier zit en de projectors bedient, een 24/7 doorlopende voorstelling, zonder pauze.
De denkgeest, dat wat ‘ik’ werkelijk ben, achter de sluier, zodat aan het oog wordt ontrokken en daardoor ‘vergeten’ wie er achter de projector zit, zodat het lijkt alsof de figuren op het doek autonoom zijn en spannende avonturen beleven.
En de ‘ik’ de denkgeest zich nu ook volledig identificeert met de film en gelooft een lichaam te zijn te midden van andere lichamen en dingen.

Wie is dan dat wat dit kan en zit te observeren en opschrijft?
Dat moet wel de waarnemende ontwakende denkgeest zijn die in deze nieuwe film, de ontwaakfilm, zich bewust wordt van dit alles en nu de regie overneemt van de egodenkgeest en kiest voor de ‘andere manier’.
En met toenemend enthousiasme en opluchting worden al die oude kinderachtige Disney en Harry Potter films, vol gruwelen en drama’s, gewist.
En onder leiding van de waarnemende en keuzemakende denkgeest is er nog maar één wens, een laatste film te maken, waarin afgerekend wordt met alle eindeloos dezelfde zich herhalende verhalen, en waarin alle voorheen drama’s worden vergeven met nog maar één doel, volledig ontwaken uit de egofilm.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: