archiveren

Dagelijks archief: oktober 21, 2014

Op een gegeven moment na jarenlang van leren wat vergeving is en hoe ik dat dan ‘doe’; door ‘niets’ te doen, en dat meer en meer ga ervaren, vindt ik mezelf zomaar ineens terug in de positie van de waarnemer en tevens de keuzemaker.
Door alles wat niet werkt en dus niet ‘waar’ is eerst eerlijk in de ogen gekeken te hebben en de zinloosheid ervan te hebben ingezien, groeide de bereidheid om dit alles te vergeven, de Cursus manier van vergeven, dat ik werkelijk inzie dat er ‘niets’ gebeurt is en ik (de denkgeest, niet het lichaam in mijn verhaal) onveranderlijk Eén Geest ben.
En dan ineens weet ik het zeker, er is geen wereld, er is geen ‘ik’ zijnde een lichaam er is alleen denkgeest die dit alles heeft geprojecteerd vanuit zonde, schuld en angst.
Ik bevind me dan op dat punt van de denkgeest dat in staat is waar te nemen en bereid is de keuze te maken tussen waar te nemen vanuit egodenkgeest, dat gedeelte van de denkgeest dat gelooft dat het afgescheiden kan zijn van Eenheid, of waar te nemen vanuit Heilige Geest Denkgeest dat gedeelte van de denkgeest dat ‘weet’ dat de verbreking met de verbinding met Eenheid nooit heeft kunnen plaatsvinden en dat ook nooit zal gebeuren.
Ik kan nu zien dat alles wat ik denk te zien mijn eigen keuze is en niets met een onwillekeurige, grillige, ‘ze doen maar raak’ wereld buiten mij te maken heeft. Het zijn mijn eigen projecties die de achterliggende bron, de gedachten van zonde, schuld en angst weerspiegelen. Meer is het niet.
De monsters onder mijn bed en de enge schaduwen op de muren zijn niet ‘echt’, het zijn projecties vanuit angst.
Ik wordt wakker uit deze nachtmerrie en ben alleen nog maar waarnemer.
Elke situatie waarin ik me lijk te bevinden is nu als een droom, of een film die enkel en alleen mijn innerlijke denkgeest toestand weergeeft in een uiterlijke, geprojecteerde vorm, in een van de miljarden mogelijkheden (scripts) die de egodenkgeest maar bedenken kan, en waarbinnen één van deze miljarden mogelijke scripts ik ‘geloof’ te leven. En tevens is dát het enige probleem wat er is; mijn ‘geloof’ er in.
Daarom kan je ECIW ook geen nieuw soort ‘geloof’ noemen.
Het is een denkgeest toestand waarin ik heel duidelijk zie en weet dat er enkel en alleen een uiterlijke weergave van een innerlijke toestand aan de hand is.
Allemaal ‘verhalen’, verhalen, sproken, die niet werkelijk gebeurd zijn, maar waar wel in wordt geloofd.

Daar sta ik dan, op die splitsing in de weg, waar ik de keuze moet maken, een bewuste keuze, die voorheen onbewust was en mijn keuze was gebaseerd op mogelijkheden binnen het verhaal van het door de egodenkgeest geprojecteerde script, dat wat ik mijn leven noemde.
Nu zie ik dat mijn werkelijke keuze niet gaat om de rechter of de linker weg te kiezen, maar om de keuze op denkgeest niveau, en daar kan alleen gekozen worden voor egodenkgeest of voor Heilige Geest Denkgeest, symbolische namen voor de keuze voor angst of voor Liefde.

En ik maak die keuze, als voortdurende waarnemende en keuzemakende denkgeest, steeds weer opnieuw, in elke situatie die zich aandient in het script.
En dan maakt het helemaal geen bal uit of ik rechts of linksaf sla, want beide scripts, beide mogelijkheden zijn al opgenomen/geschreven, het gaat er alleen om de keuze te maken onder wiens leiding ik een bepaald script in stap; ego of HG.

Kies ik alsnog voor ego dan zullen al mijn avonturen, al mijn verhalen doordrenkt
zijn van angst in al zijn kleurrijke geprojecteerde vormen en zal ik me slachtoffer blijven voelen.
Kies ik voor de leiding van Heilige Geest en of Jezus, dan zal ik al mijn verhalen zien als lessen om te leren dat ik de verhalen niet ben en dat ik voor een andere ervaring kan kiezen. Een ervaring die mijn mijn ware Zijn zal tonen en tevens die van alles en iedereen, niets en niemand uitgezonderd.

Een nieuwe ervaring wil niet zeggen dat de vorm van het script ook verandert, we hebben immers aanvaard dat er alleen denkgeest is en dat wat we zien niets anders is dan een projectie vanuit de denkgeest. En de projectie veranderen is niet het doel, want dat zou de vorm alleen maar weer ‘waar’ maken en tot doel maken en dat is niet het werkelijke doel namelijk; ontwaken uit de droom.
En mijn denkgeest ervaringen zullen me dan ook tonen voor welke leiding ik heb gekozen en het enige wat ik, waarnemende en keuzemakende denkgeest, dan hoef te doen is opnieuw te kiezen, en opnieuw en opnieuw, en opnieuw en dat gaat steeds sneller en makkelijker, tot het niet meer nodig is…

%d bloggers liken dit: