De uiterlijke weergave van een innerlijke toestand.

Wat gedachtes over de uitspraak in (T21.In.1:4) ‘Ze (de wereld die jij ziet) getuigt van de staat van jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand.’
En toen zag ik zo duidelijk weer de vergelijking met een film, wat een prachtig symbool vormt voor deze uitspraak.
Een film is eerst opgenomen en vastgelegd in z’n geheel, en wordt daarna afgespeeld, steeds maar weer.
Zo ook is wat wij onze wereld en onze levens noemen al in één keer ‘opgenomen’ en wordt vervolgens eindeloos opnieuw afgespeeld.
En net zoals in een film, kijken wij (denkgeest) ernaar. Wij kijken naar onze eigen mentale projectie, maar zijn vergeten dat we dat doen en denken en geloven nu dat wat wij zien en beleven in de film ook echt is wat we zijn en op dat moment gebeurt. Wij lijken dat lichaam te zijn omringd door miljoenen andere lichamen, dingen en situaties, maar het zijn en blijven mentale projecties vanuit de denkgeest, niet vanuit de hersenen, want de hersenen zijn ook een denkgeest projectie.
Onze innerlijke ego toestand is een toestand van angst en van zonde en schuld, die elk moment bij elke gedachte opnieuw wordt opgeroepen uit de in één keer geprojecteerde voorraad egoprojecties. En daaruit kiezen wij, als egodenkgeest onze persoonlijke verhaal, dat wat we ons huidige leven noemen.
En we draaien deze film af en denken en geloven dat we dat leven zijn, en we zien dus niet dat we een rol spelen en in werkelijkheid denkgeest zijn die dit alles heeft bedacht, opzet en uitspeelt.
ECIW leert ons te herinneren dat wij denkgeest dit alles zelf bedacht hebben, vanuit zonde, schuld en angst, en dat al die scripts in dat ene moment van afscheiding (het nietig dwaas idee, zoals de Cursus het noemt, zie T27.VIII.6:2-3), op ‘film’ zijn vastgelegd en we steeds weer opnieuw een film kiezen, waar we steeds weer opnieuw dat ene nietig dwaas idee bekijken en ons daar geheel en al mee identificeren.

Ware Vergeving leert ons, ons te herinneren dat we deze filmpjes (projecties) vanuit zonde, schuld en angst niet zijn, dat ze niet ‘werkelijk’ gebeurt zijn, maar dat het inderdaad  ‘de uiterlijke weergaven zijn van een innerlijke toestand’ en die innerlijke toestand is de egotoestand van zonde, schuld en angst, die uit geprojecteerd wordt en we beleven als ons leven.
Als we dat zien en aannemen, worden deze zelfde projecties, films, die we ons leven noemen, her-gebruikt door Heilige Geest en of Jezus (symbool van ons Ware Zelf) als vergevingskansen en middelen, die ons doen terug herinneren in wat we werkelijk zijn; in Liefde, in God, in Eenheid.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: