Het God DNA

Het doel van de wereld, van de egodenkgeest dus, is te vergeten dat we één zijn in God.
De wereld die wij hebben geprojecteerd is de sluier van vergetelheid die opgetrokken is om te verbergen en daardoor te vergeten dat we de ene Zoon van God zijn.
En opeens zie ik een van die sluiers duidelijk voor me.
Als wij, denkgeest één zijn in God, bevatten we hetzelfde ‘DNA materiaal’, denkgeest materiaal, als God. Daar kunnen we nooit van loskomen, ook al geloven we dat we dat wel gedaan hebben door zelf een wereld te maken die als doel heeft zich af te scheiden van éénheid, van God.
We kunnen dat alleen geloven, het is niet werkelijk gebeurt. En vragen waarom we dat dan hebben gedaan, is alleen maar proberen te bevestigen dat het is gebeurt en het dan bevragen.
De vraag is dus zinloos, en op z’n best kan deze vraag in handen van HG/J gelegd worden en vergeven, zodat helderheid over wat we werkelijk zijn terugkeert in ons geheugen.

Toen ik naar aanleiding van les 231: ‘Vader, ik wil me niets herinneren dan U.’ hierover zat na te denken en dan vooral over het idee dat als alles nog steeds onveranderlijk één is in God, alle verzinsels met hun projecties die wij gemaakt hebben in een bij voorbaat al tot mislukken gedoemde poging tot afscheiding van éénheid, van God, alle verzinsels met hun projecties ook nog steeds, om het zo maar eens te noemen, het God DNA bevatten.
En ineens begreep ik met een schok, waarom ik er altijd zo’n pest hekel aan had als bijvoorbeeld mijn moeder elke keer weer een lijst van uiterlijke en innerlijke familie karaktertrekken opnoemt, vooral die van mijn vaders kant, als ik bij haar op bezoek was en zo mijn ‘uniekheid’ ontkende en mij terugbracht tot een stapeltje nageaapte en van DNA geërfde eigenschappen. Dat doet ze nog steeds, maar ik heb er zogezegd geen ‘last’ meer van, het is vergeven.
En als afronding van de vergeving zie ik hier nu ook de afscheiding duidelijk in teruggespiegeld en kan ik het nu onder woorden brengen.
De vaststellingen van mijn moeder triggerde een aloude verborgen herinnering, namelijk het vergeten dat ik altijd en eeuwig op mijn Vader zal lijken, hoe ik dat ook probeer te verbergen of te ontkennen achter al mijn projecties. Het ‘God DNA’ raak ik nooit kwijt en blijft aanwezig in elke gedachte en dus ook in elke projectie. Wat een bevrijdende gedachte.

De Vader en de Zoon zijn en blijven Eén, en daar kan geen zelfgemaakte wereld iets aan veranderen.
Zoals in les 29: ‘God is in alles wat ik zie.’ wordt vastgesteld:

‘ Het idee voor vandaag verklaart waarom je in elk ding de totale bedoeling kunt zien. Het verklaart waarom niets afgezonderd is, op zichzelf of in zichzelf. En het verklaart waarom niets wat jij ziet iets betekent. In feite verklaart het elk idee dat we tot nu toe gehanteerd hebben en ook alle volgende. Het idee van vandaag vormt de algehele basis voor visie’ (WdI.29.1.1:5).

1 reactie
  1. Prachtig, en dat versterkt ook weer het gevoel van herkenning van totale eigenheid in de ‘stem van Jezus.’ De ‘autoriteit’ van die stem zit’m in dat God DNA, in het weten dat het mijn ware stem is.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: