archiveren

Dagelijks archief: augustus 5, 2014

Alles is een gedachte, alles is een projectie van uit de gedachte en het geloof in zonde, schuld en angst. Het blijft een gedachte, want dat wat wij zijn is gedachte is 100% denkgeest, dat verandert nooit.
We laten onze denkgeest nog veel te veel afdwalen van z’n denkgeest zijn, de vorm in (projecteren) en zich daarmee identificeren vanuit een ‘ik’ centrum. En dan draait alles om ‘mij’, de projectie die nu als ‘lichaam’ wordt gezien.
Maar er is maar één denkgeest, dus hoe kan het om ‘mij’ draaien? Dat klopt niet.
De ene denkgeest is de ‘wij’ alles omvattend, niets uitsluitend, en daarom leren we in de eerste lessen alles als hetzelfde te zien, zonder de betekenis die wij eraan geven als vorm. Het is en blijven gedachten, ook als projectie en er is maar één denkgeest die maar één gedachte denkt, dus moet alles wel hetzelfde zijn.
‘God is in alles wat ik zie, want God is in mijn denkgeest’, lezen we in les 30.
Ja want er is alleen maar denkgeest, ook maar één egodenkgeest dus hoe zou zich iets buiten de denkgeest kunnen bevinden. Dus als we iets haten, ergens woedend over zijn, verschillen zien, goed en kwaad, voorkeuren hebben dan geld dat niet voor afzonderlijke personen, voorwerpen en situaties, maar voor de hele ene denkgeest. Het is dus 100% haat, ook haat sluit niemand uit van haat. En tevens is het 100% afscheiding, want ook afscheiding, de egodenkgeest, sluit niemand uit van het afscheiden.
Als ik iemand haat, dan haat ik iedereen, ook al vermomd die haat zich in speciale liefde. Want het is niet mogelijk één iemand als één apart lichaam of één apart voorwerp los van de rest te haten of lief te hebben. Het is alles of niets, zowel in de egodenkgeest als in Heilige Geest Denkgeest.  Het speelt zich allemaal af in de denkgeest en niet tussen lichamen, voorwerpen en situaties, want er is alleen denkgeest.

Daarom moet dat lichaams en vormgericht denken eerst afgeleerd worden, want er moet eerst teruggegaan worden naar de denkgeest, naar dat wat we zijn, maar vergeten zijn dat we dat zijn.
En dan gaan we langzaam zien dat er helemaal niets klopt van wat we dachten dat waar was, want dat strookt totaal niet met het feit denkgeest te zijn.
En als we dan langzaam weer terugherinneren denkgeest te zijn door alles wat niet waar kán zijn te vergeven, komt het éénheidsgevoel ook weer terug en dan kan het vanzelfsprekend niet meer om een ‘ik’ gaan, maar alleen nog maar om ‘wij’, als één denkgeest.
En dan kunnen we langzaamaan leren oordeelloos te kijken naar al onze gedachtes die zich overal in bevinden. Gedachteloze dingen, dus dingen los van de denkgeest, bestaan niet, alles is denkgeest.
En dan kunnen we de afscheidingsgedachte die alleen angst en haat in talloze vermommingen kan projecteren, zodat het lijkt dat we door angst en haat worden omringt, laten omdraaien naar gedachtes vanuit Liefde en kunnen we alles leren zien als een roep om Liefde of een uiting van Liefde.
God is in alles wat ik zie. En God is Liefde, dus ben ik dat ook en tevens alles, niets en niemand uitgesloten.
En dit alles gaat niet over gedrag, in het droomscript van de wereld kan je eenvoudigweg niet iedereen liefhebben of iedereen haten. Maar ondertussen blijft deze wereld wel een projectie, en tegelijkertijd zolang we hier denken te zijn en ervaren en spelen we onze rollen als droomfiguren, maar op bron niveau, de denkgeest waar het allemaal ontstaat kunnen we kiezen alles door ogen van Heilige Geest, van Liefde te zien en dan is het onmogelijk nog te denken in termen als ‘ik’ als een afgescheiden lichaam, dan is er alleen ‘wij’ één denkgeest.
We zijn niet één lichaam, maar één denkgeest.

%d bloggers liken dit: