Normaal blijven doen

Wat betekent dat, ‘normaal blijven doen’ eigenlijk.
De droom ontvouwt zich, zoals deze zich ontvouwt, van seconde tot seconde, vanuit de (ego)denkgeest die het allemaal ‘denkt’, gelooft en projecteert.
Het is ‘zonde, schuld, angstmateriaal’ en dat zonde, schuld en angst verhaal voltrekt zich in tijd en ruimte, en wordt ervaren en gezien als zijnde ‘mijn leven’, als een waar verhaal dat over ‘mij’ gaat, de mij, mijn lichaam, dat tevens de hoofdrol speelt.
Dit wordt zeer serieus genomen en daarom ook als zeer serieus ervaren, de ‘mij’ wordt als de ‘ik’ gezien, de ‘ik’ als een lichaam. Het grote ‘drama’ is begonnen het ‘leven’ voltrekt zich van geboorte t/m de dood en de ik mijn lichaam speelt de hoofdrol.

Het ontwaken uit de droom, uit dit ‘drama’, is niet weer gewoon een nieuw verhaal dat deze keer over ontwaken gaat, weer een verhaal vanuit de egodenkgeest, vanuit het geloof in zonde, schuld en angst.
Nee, het is iets heel anders.
Het is de ontwakende herinnering aan denkgeest te zijn, daardoor wordt ineens gezien of rijst in ieder geval het vermoeden dat het leven wat zo ‘echt’ leek een droom is, gedroomd door denkgeest.
En is er tevens het beginnende besef dat het geen zin heeft door de droom te verbeteren een beter leven te krijgen, zonder lijden, met alleen plezier en geluk en overvloed.

De egodenkgeest zal dat nog wel steeds proberen, ook al is er het groeiende bewustzijn dat de denkgeest het hele drama projecteert en dus zelf maakt.
De egodenkgeest zal dit nieuwe idee onmiddellijk gaan gebruiken en zich vol energie storten op het beter maken van de droom, want hij is er zich nu immers van bewust dat hij het allemaal zelf heeft gemaakt, hij is zich nu bewust van zijn magische kracht en zal nu alles naar zijn hand willen zetten. Ik maak mijn eigen leven, precies zoals ik dat wil en wat ik zeg dat gebeurt ook, want dat is goed voor mij, zo zal ik een beter leven krijgen, een leven van geluk en overvloed en alle andere spelers moeten hun rol vervullen in mijn verhaal.
Het leven is maakbaar en ik ben de maker.
Het ego echter projecteert nog steeds vanuit zonde, schuld en angst, want dat is het programma van de egodenkgeest, zo is hij geprogrammeerd.
En al gauw na het eerste enthousiasme van het ontdekken dat ‘ik’ de maker ben van mijn eigen leven komt het oude patroon gewoon weer terug en is het leven weer gewoon een afwisseling van lijden en wat korte pleziertjes. En de schuld van het mislukken wordt geprojecteerd in de vorm van ‘anderen’ die het verpesten en niet willen meewerken.
Zo blijkt deze nieuwe ontdekking niets met ontwaken te maken te hebben, want er is nog steeds identificatie met een ‘ik’, dus met het lichaam.

Werkelijk ontwaken is dus het langzaam loskomen van de ‘ik’ identificatie, het loskomen van de identificatie met geprojecteerde vormen en situaties en het terug herinneren van de bron, de denkgeest. En nu kan in plaats dat voor de egodenkgeest gekozen wordt, met als doel de droom aangenamer te maken, nu gekozen worden voor HG/J denkgeest, de niet oordelende projecterende denkgeest, de vergevende denkgeest, die de droom gewoon de droom laat er niet aan gaat rommelen, maar bij de oorzaak blijft, de ‘gedachte’ en het ‘geloof’ er in, en deze vergeeft.
De denkgeest die zich nu niet langer identificeert als een ‘ik’, zijnde een lichaam, ‘loopt’ nog steeds rond in zijn droom, maar zal deze niet meer proberen te fiksen, verbeteren of veranderen, de denkgeest zal nu de droom alleen nog zien als vergevingsmateriaal, terwijl de rol ‘gewoon’ gespeeld wordt en de ‘normale’ regels van het spel gewoon gevolgd worden, maar nu, na vergeving, ontdaan van elke zonde, schuld en angst projectie.

Normaal blijven doen, is dus niet een ander meer ‘spiritueel pakje’ aantrekken, omdat we denken en geloven dat spiritualiteit en de Cursus doen over gedrag gaat.
Wel zal de keuze voor ‘Jezus/HG’ als leraar in plaats van het ego gewoon meer rust brengen en dit zal zich kunnen weerspiegelen in zoals de Cursus zegt:

‘Er is een manier om in de wereld te leven die niet van deze wereld is, ook
al lijkt ze dat wel te zijn. Je verandert niet van uiterlijk, hoewel je vaker
glimlacht. Je voorhoofd is sereen, je ogen staan rustig’ (WdI.155.1:1-3).

Dat betekend dus niet dat ik mijn gedrag, mijn uiterlijk ga aanpassen en steeds probeer te blijven glimlachen, m’n voorhoofd sereen en m’n ogen rustig probeer te houden, terwijl ik van binnen duidelijk voor de egodenkgeest heb gekozen en moordneigingen heb.

De Cursus heeft het hier niet over gedrag, maar over de staat van de denkgeest.
En op dat vlak zijn er maar twee mogelijkheden: of ik kies voor en denk vanuit egodenkgeest of ik kies voor en denk vanuit Heilige Geest denkgeest, waarbij kiezen voor egodenkgeest is kiezen voor afscheiding en kiezen voor Heilige Geest denkgeest kiezen voor Eenheid is.

 

 

1 reactie
  1. Ineke zei:

    Een helder artikel, Annelies, met alles nog eens goed op een rijtje. Heel behulpzaam om er steeds aan herinnerd te worden. Dank daarvoor.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: