Jezus en de Heilige Geest

De symbolen Jezus en de Heilige Geest worden in de Cursus (her)gebruikt, omdat de Cursus het gebruikt om ons daar te kunnen ontmoeten waar we denken te zijn en tevens omdat het tevens de keuze voor de leiding van de egodenkgeest zo duidelijk maakt.
De zogenaamde historische Jezus uit de Bijbel en ook de Heilige Geest zijn projecties vanuit de egodenkgeest die juist de angst voor God uitbeelden. De angst voor een wraakvolle God die zich zal wreken op ons zondaren die hem vermoord hebben. Aldus de nachtmerrie van de Zoon van God, die als antwoord hierop een eigen God heeft bedacht met een zoon (Jezus) en een Heilige Geest, als inspiratiebron van de egodenkgeest, zoals we ze kennen uit de Bijbel.
Van daaruit zijn de bijbelse verhalen ontstaan, geprojecteerd en letterlijk genomen.
De egodenkgeest kan zielsveel van die Jezus houden, hem haten of negeren, maar al zulke vormen zijn hoe dan ook uitingen van de zonde, schuld en angst waarop de egodenkgeest is gestoeld. Ze nemen de historische Jezus en de Heilige Geest letterlijk, want ze blijven op het dualistische niveau van de wereld.
Als we dan de Cursus tegenkomen in ons leven en deze gaan ‘doen’, moeten we dit eerst onder ogen gaan zien, en dat is pijnlijk, want het lijkt of ons ‘knuffeldekentje’ wordt afgepakt en dat gaat onvermijdelijk met afkick verschijnselen gepaard.
De Jezus en de Heilige Geest waar we ooit naar toe gingen voor troost lijken nu ineens af te brokkelen en er lijkt even niets voor in de plaats te komen, want de weg naar een vervanging in de vorm lijkt ook afgesloten te zijn, omdat we ook leren dat wat we zien met de ogen van het lichaam een illusie is, een droom. Het is dus even slikken voor mensen die de Bijbel als woord van God beschouwden om te moeten gaan inzien dat de Bijbel voort is gekomen vanuit de egodenkgeest, want de Bijbel is 100% geschreven vanuit lichaamsidentificatie. Ook al lijkt het heel geïnspireerd te zijn, het wordt toch vereenzelvigd met bepaalde speciale personen (lichamen dus) die over lichamen schrijven.
Zelfs de Heilige Geest wordt als een aparte entiteit gezien.
En ja, ook de Bijbel kan symbolisch worden gezien en behulpzaam zijn als zodanig, maar niet om te rechtvaardigen dat wat in de Bijbel staat letterlijk moet worden genomen en er een echte Jezus en een echte Heilige Geest heeft bestaan, want dat is alleen maar weer het aloude egoverhaal van de afscheiding.
Dus het terug herinneren naar wat we werkelijk zijn, Geest en één in God is niet makkelijk, en ondanks het liefdevolle hergebruik in de Cursus van Jezus en de Heilige Geest als symbolen voor de terug herinnering in God, zal het niet ‘makkelijk’ zijn.
We krijgen allemaal te maken met ontwenningsverschijnselen en velen haken dan ook af en rennen terug naar hun comfortabele knuffeldeken, de aloude Jezus en de Heilige Geest van de Bijbel.
Dus voor diegene waarvoor Jezus een troost was als historische Jezus, maar ook voor diegene die niets van Jezus moeten hebben is de Cursus enorm confronterend en wel op dezelfde manier. Beide nemen de historische Jezus letterlijk en omarmen deze of wijzen hem af.
Kort gezegd is de Cursus confronterend voor iedereen die hem doet, want iedereen vereenzelvigd zich met een lichaam en maakt de wereld met al zijn vormen en situaties waar.
De liefdevolle aard van de Cursus uit zich dus hierin dat het de ‘kostbare’ troostende hulpmiddelen van de egodenkgeest, zoals een Jezus of een Heilige Geest hergebruikt. Het beoordeelt ze of veroordeelt ze niet, het laat zien, dat ze in hun egovorm onwaar zijn, dat moet eerst onder ogen worden gezien, zodat ze daarna als symbolen kunnen worden gebruikt om te leren vergeven.
We leren dan dat een Jezus en een Heilige Geest niet in wat we ons leven noemen kunnen komen, want ze vertegenwoordigen onze ware aard, die van Geest zijn één in God en dat gaat niet samen met het idee van lichamen zijn in een droomwereld van vormen en situaties.
We, als waarnemende en keuzemakende denkgeest, kunnen alleen al onze vergissingen terugbrengen naar hun bron de denkgeest en ze laten vergeven. De symbolen Jezus en de Heilige Geest (dus niet de historische Jezus en de Heilige Geest van de Bijbel, welke ook een verzinsel zijn binnen het egodenken, zoals alles een verzinsel is, een droom, een projectie) worden nu onze gidsen in het terug herinneren in God in Eenheid, dat wat we in werkelijkheid zijn.
Eigenlijk is de Heilige Geest en ook Jezus het symbool voor de waarnemende en keuzemakende denkgeest, (dat wat we in werkelijkheid zijn) ze nemen waar, maar treden niet binnen in de illusie. Want hoe kan je nu binnentreden in iets wat niet bestaat.
De waarnemende denkgeest is in staat de voorheen fantasiefiguren de Heilige Geest en Jezus die een rol speelde in het egodrama te hergebruiken door op dezelfde wijze met ze te communiceren, te praten, maar ze nu als symbool te zien voor wat we in werkelijkheid zijn, denkgeest en één met ons en daardoor altijd beschikbaar, terwijl de egoversie van de Heilige Geest en Jezus in zijn lichaamsgerichtheid, alleen beschikbaar leek als we het hadden verdiend dat ze ons misschien eventueel wel zouden helpen als we het niet te bont hadden gemaakt en gebukt gingen onder zonde, schuld en angst.
Dus uiteindelijk, als we de Cursus willen volgen, zullen we onder ogen moeten zien dat de historische Jezus en de Heilige Geest niet bestaan, net zomin als wij, en alle lichamen en aardse situaties bestaan.
Daarom is ECIW niet geschikt voor iedereen, hoewel het wel in de andere zin een verplichtte cursus is, van wegen zijn aard, omdat we in werkelijkheid nooit uit de Eenheid van God zijn weggegaan, er dus niets gebeurt is en het onvermijdelijk is dat het hele Zoonschap zich dat gaat herinneren.
De manier waarop en hoe en wanneer is een vrije keuze, beter, ‘lijkt’ een vrije keuze.

 

Advertenties
4 reacties
  1. Therese zei:

    Als er even iets is waar ik van streek van raak wend ik me altijd tot de Heilige Geest. Maar ik vraag me dan wel af tegen wie praat ik eigenlijk. Ik voel het zoals jij het ook beschrijft, ik communiceer dan met de heilige woonplaats in mijn geest . En dat geeft rust. Ook praat ik wel eens tot Onze Lieve Heer, vanuit mijn katholieke opvoeding ook een troostende vader.
    Trouwens al die symbolen vader, kind en zoon zijn allemaal maar woorden die de communicatie met de Eenheid uitdrukken.
    Valt best wel veel over te zeggen.

    Like

  2. Jan zei:

    Als ik stilsta bij wat ik lees dan herinner ik me twee dingen. Ooit bezocht ik iemand die een studiegroep ECIW wilde opzetten. Het liep niet storm: behalve de gastvrouw en ik was er ook een 72-jarige man. Deze man had een christelijke achtergrond. Toen hij op een gegeven moment doorhad dat hij zijn vertrouwde Jezus moest opgeven “vluchtte” hij de kamer uit. Dit ging hem, op zijn leeftijd, te ver.
    Ook ik heb een christelijke achtergrond, hoewel die voor mij niet als een knuffeldeken werkte. De nadruk lag eerder op de straffen, die ik kon krijgen dan de liefde die ik kon “verdienen”, want het christelijke geloof is geen liefde maar beloont met “liefde”. Door ECIW te bestuderen werden Jezus en de Heilige Geest andere figuren, ik mocht opeens een foutje maken, dat foutje was niet meer dan een vergissing, een leermoment. Dat luchtte op.
    En toch…de angst, in welke vorm dan ook, is gebleven.Ook bij het bestuderen van ECIW is daar nog sprake van. Ik heb het boek verkocht, maar dat is blijkbaar slechts een daad in de vorm geweest, want ECIW blijft me bezighouden maar nu in de vorm van groepen op Facebook, leraren op Facebook, boeken, nieuwsbrieven, Illusje, IPP enz.

    Like

  3. Dank je Jan.
    Goed dat je de betekenis voor jou van ‘knuffeldekentje’ nog even naar voren brengt.
    Het ‘knuffeldekentje’ van de egodenkgeest lijkt liefdevol, maar dat is het niet. Het ego is nooit liefdevol. Het ego heeft maar één doel en dat is afscheiding en dat vermomd zich of in schijnbare liefde (beloning) of schijnbare haat (straf).
    Het ‘knuffeldekentje’ van de egodenkgeest is de vervanger voor de ware Liefde van God, dat wat we zijn. Het is een angstig vastklampen aan een surrogaat liefde, wat slechts even het ware verlangen naar de Liefde van God verdooft als een pijnstiller, maar het nooit kan vervangen, omdat het niet werkelijk bestaat.
    En het diepe verlangen blijft bestaan de herinnering aan de Liefde van God kan niet verdwijnen.
    Dus je angst is niets anders dan het je proberen vast te klampen aan allerlei surrogaat mogelijkheden van liefde.
    En dit is niets anders dan een angstige droom, want ondertussen kan niets en niemand uit de Liefde van God verdwijnen.
    Terug herinneren in Liefde is dan ook onvermijdelijk als we al die surrogaatbeelden van afscheiding zat zijn en er niet meer in willen investeren en bereid zijn samen met HG/J door de verdedigingsmuur van angst heen te gaan.
    Je bereidwilligheid dit te willen doen zal er automatisch voor zorgen dat alles wat je doet dat doel krijgt en er de weerspiegeling van zal zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: