archiveren

Dagelijks archief: januari 10, 2014

Door de poort van ongeloof,

Ik zie elke gedachte die afkomstig is van de egodenkgeest en dus afscheiding uitbeeldt, niet meer als wat het lijkt te beweren, maar als een kans, een uitnodiging om het anders te gaan zien
Ik zie het als poorten waar ik door heen kan gaan aan de hand van Heilige Geest. Zo worden het van afschuwelijk dichte poorten van angst, en verdriet open poorten, doorgangen naar het Licht van de Liefde van God.
Zoals de Cursus zegt:

‘De Heilige Geest kan alles wat je Hem geeft voor jouw verlossing gebruiken.
Maar wat jij achterhoudt kan Hij niet gebruiken, want zonder jouw bereidwilligheid kan Hij het niet van jou wegnemen’. (T25.VIII.1:1-2)

Zo kwam ik toen ik het bericht vernam van het overlijden van Kenneth Wapnick keihard ‘ongeloof’ tegen: “wat!!!???”….
Een enorme muur van ‘ongeloof’, ik liep er keihard tegenaan en stuiterde terug.
Maar toen ik weer opkrabbelde en eens goed naar die muur keek zag ik ook een poort in die muur, dus een mogelijke doorgang. Op de poort stond met grote letters geschreven ‘ongeloof’.
Aangezien ik besloten heb niet meer in dichte poorten te geloven, maar alleen nog in open poorten, en niets meer wil achterhouden en dus in mogelijkheden en kansen geloof, zag ik deze poort waar ‘ongeloof’ op stond geschreven als een uitnodiging en besloot er aan de hand van ‘Vertrouwen’, voor mij gesymboliseerd door Jezus en nu ook door Ken er doorheen te gaan. En ik stapte dwars door de poort heen die nu transparant was geworden, moeiteloos.
En zo kon ik door alle stadia van ongeloof heen stappen: verdriet, boosheid, wantrouwen, gemis, veilig aan de hand van Jezus, die mij keer op keer liet zien door alle emoties die ik voelde om te keren, dat er in werkelijkheid echt niets gebeurt was.
En het ongeloof en verdriet veranderde bij elke stap keer op keer in pure Liefde en Geluk die niet te beschrijven is met woorden.
En de manier zoals Ken het aardse toneel verlaten heeft vind ik nu ook wel passen bij het ‘ongeloof’ dat het bij mij opriep en wat hij ons via de Cursus onderwees:

 “Onderwijs niet dat ik tevergeefs gestorven ben. Onderwijs liever dat ik niet gestorven ben door te demonstreren dat ik leef in jou.” (T11.VI.7:3-4)

Door dóór de poort van ‘ongeloof’ te gaan aan de hand van Jezus en Ken, in vol Vertrouwen vond ik mijzelf terug in geloof en een zeker weten dat de dood niet bestaat, dat het idee van de dood van een lichaam slechts een nietig dwaas idee is, waarbij ik de keuze kan maken tussen dit idee waar te maken door te geloven in lichamen die dood kunnen gaan, of het idee van de dood als poort te zien waar ik aan de hand van Jezus dit idee kan vergeven door erdoorheen te gaan dwars door de ervaring van ongeloof, verdriet enz. heen  en er aan de andere kant uit te komen waar alleen dankbaarheid en Liefde IS.
Dat is het onschatbare geschenk dat Ken ons geeft voor de eeuwigheid.
En zo leeft hij onveranderlijk voort in mij en in iedereen die hiervoor kiest:

Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God.
(T.In.2:1-4)

%d bloggers liken dit: