Oordelen

Oordeelloos kijken naar al je oordelen via J(uist)-gerichtheid, betekent al je oordelen tegenkomen en zien dat als de wereld als doel wordt gezien oordeel-gerichtheid het enige mogelijke is binnen dat denkkader. Je (de denkgeest) kan alleen oordeelloos kijken als eerst het oordeel-gericht denken wordt onderkent en ten volle wordt gezien voor wat het is en vergeven, het resultaat is dan tevens oordeelloos kijken. Het is absoluut een feit dat binnen het egodenken niet zonder oordeel gekeken kan worden, het onderkennen van dit feit zorgt voor een verschuiving van het denken naar oordeelloosheid, mits eerst wordt onderkend dat oordeelloos kijken binnen het egodenken onmogelijk is.
Oordeelloos kijken is niet iets wat je ‘doet’, maar is het resultaat van het kijken naar je oordeel over iets en bereid zijn dit te willen vergeven.
Een oplossing zoeken voor een probleem binnen het ego-oordelend-denken werkt niet en zal alleen maar de wanhoop en het oordelen vergroten.
Wat wel werkt is al het oordelen als vergevingskans te gaan zien, zo wordt het niet verworpen, of ontkend, maar hergebruikt.

Het is onmogelijk, zelf oordeelloos te kijken naar een oordeel.
Kijken door de ‘ogen’ van de egodenkgeest is immers een oordeel, het ego kán niets anders dan oordelend kijken, het is zijn ‘natuur’.

Oordeelloos kijken met de egodenkgeest naar een oordeel zal alleen leiden tot het wegstoppen van het oordeel, het negeren, het goedpraten, schuld voelen of het zogenaamd vergeten.
Het lijkt dan weg te zijn, maar dat is het niet, het sluimert gewoon door en zal zijn kop weer opsteken als er een vergelijkbare situatie voorbij komt.

Werkelijk oordeelloos kijken kan alleen als het oordeel gezien wordt en herkend wordt als afscheidingsgedachte en middel, gemaakt door de egodenkgeest, en er vervolgens wordt besloten dit niet meer als aanval of verdedigingsmiddel te gebruiken, maar het als vergevingsmiddel en kans te zien. Vervolgens kan dan de projectie en de oordelende gedachte teruggenomen worden, aan J/HG gegeven (de Juist gerichte Denkgeest) en vergeven worden.
Op deze manier wordt een oordeel niet meer als iets fouts gezien, maar als een geschenk, aangeboden via vergeving aan de hele ene denkgeest.

Elk oordeel laat zodoende zien waar nog een blokkade zit, en is dus erg behulpzaam bij het opsporen van blokkades.
Als je zo naar alle oordelen kunt gaan kijken, als detectoren voor blokkades die we voor Liefde hebben gezet, dan is het nog maar één kleine stap naar het laten oplossen ervan, via vergeving en zal terug herinneren in Liefde het onvermijdelijke gevolg zijn.

 

 

 

5 reacties
  1. Therese Lehr zei:

    Dit is een belangrijke kwestie want de betekenis van oordelen is een van de basisthema’s van de cursus. Dus dat moet goed verstaan worden
    Hierbij komen we ook de twee niveaus tegen van de cursus.

    God oordeelt niet want wat hij geschapen heeft is volmaakt en één met hem. Zijn volmaakte zoon wordt voor eeuwig bemind.
    Echter oordelen vanuit waarneming en dan onware waarneming splitst mensen op in degenen die we beminnen en degenen die we niet beminnen, hekel aan hebben of haten.
    Cruciaal is te begrijpen dat er niets buiten ons is. Oordelen houdt in dat we aannemen dat er een object-subject splitsing is, dus een ik en jij. En dat is niet zo. De enige Werkelijkheid is dat we één zijn. Er is geen ik en jij. In de denkgeest zijn we een en daar moet ook genezing plaatsvinden.
    Het gaat niet om goed of verkeerd, of een moreel oordeel, of positief of negatief, dat zijn allemaal dualismen en dus niet waar. Het gaat ook niet om meningen, dat zijn allemaal begrippen uit de droom/illusie. En daar zitten altijd ego-belangen in.

    Het is zo belangrijk je te realiseren dat je droomt, dat wat je meent te zien of te moeten zien is er helemaal niet. Inderdaad net zoals in een droom, het leek even heel erg echt, maar als je wakker wordt, is het gelukkig niet waar. De cursus gebruikt niet voor niets de term droom en wakker worden.

    Het gaat in de cursus altijd om waar/niet of werkelijk/niet werkelijk.
    Dat is de basis.

    Ga dus niet de droom/illusie onderzoeken. Dat schiet echt niet op.

    Dat betekent dus voor ons vergevingswerk van de cursus dat we ook naar onze ego-gedachten zonder oordeel moeten kijken. Pas wanneer dit oordeel verdwenen is, wanneer we werkelijk kunnen kijken naar alle haat, gekrenktheid, boosheid en speciaalheid in ons – de behoefte om belangrijk te zijn – kunnen we het loslaten.
    Zonder ons schuldig te voelen over deze gedachten Pas dan zullen ze verdwijnen.
    En dat is omdat egogedachten onwerkelijk zijn. Ze zijn niet waar.

    Like

    • Jan zei:

      Ik(=mijn ego) kan dus niet oordelen over mijn oordelen, want daarvoor moet ik oordelen. Ik kan niet oordeelloos kijken, want ook daarvoor moet ik oordelen namelijk om de vraag te beantwoorden of ik nu echt oordeelloos aan het kijken ben.
      Ik kan dus ook niet besluiten om oordeelloos te kijken.

      Nu kom ik terug op een eerdere blog waarin vergeven werd omschreven als niet-oordelen. Dus ga ik ‘gewoon” kijken naar en ervaren wat is en wordt daarbij overspoeld door oordelende gedachten. Al die oordelen zijn niet waar en onwerkelijk heb ik van illusje en Therese begrepen. En zo ben ik het houvast dat ik gevonden dacht te hebben, namelijk dat vergeven niet-oordelen is, weer kwijt.

      Hoe nu verder? Blijven kijken naar die dwarrelende oordelende gedachten zonder daar verder commentaar op te willen leveren en vooral zonder te willen dat ze snel verdwijnen? Uiteindelijk zullen ze verdwijnen, maar inderdaad slechts tijdelijk. Het verdwijnen wordt slechts veroorzaakt door uitputting waardoor je even alles los laat. Zodra je je weer wat beter voelt keren de oordelende gedachten weer terug.

      Het probleem waar ik mee worstel is de dualiteit en dan voornamelijk het loslaten van wat ik de dagelijkse werkelijkheid zou willen noemen. Je zou het ook het loslaten van mijn ego kunnen noemen want die dagelijkse werkelijkheid vloeit immers voort uit dat ego.
      Ik maak me zorgen over dingen die in deze dagelijkse werkelijkheid gebeurd zijn, gebeuren of misschien zullen gebeuren. Met mijn oordelen probeer ik daarmee om te gaan dan wel die werkelijkheid te beinvloeden. De beperking van mijn oordeelkundige capaciteiten versterkt die zorg, want ik(=mijn ego) besef immers dat mijn oordeel maar een van de vele mogelijke oordelen is, omdat ik helaas maar een beperkt zicht heb en kan hebben op alle factoren die die dagelijkse werkelijkheid beinvloeden.
      Ik ben dus voortdurend bang om te falen en maak me dus constant zorgen, bewust en onbewust.

      Ik heb het idee dat het begrip “vergeven” geen betrekking heeft op de dagelijkse werkelijkheid. Bij vergeven komt in de dagelijkse praktijk volop oordelen te pas. Er is sprake van goed en fout en van schuld en onschuld en die kwalificaties vloeien voort uit oordelen. Als we in deze dagelijkse werkelijkheid niet zouden oordelen is er ook geen vergeving meer nodig.

      Vergeven is dus een begrip uit een andere werkelijkheid dan de dagelijkse werkelijkheid. Ik (=mijn ego) moet er toe besluiten, maar dat besluit kan alleen maar een nep-besluit zijn, want vergeven is niet in het belang van het ego. Het besluit te kiezen voor vergeven, maar wil dat in zijn achterhoofd helemaal niet. Zodra de situatie weer enigszins tot rust is gekomen keert het ego het vergeven weer de rug toe. Dit proces blijft zich in feite eindeloos halen.

      De vraag is dus hoe je die stap naar het echte vergeven maakt en wie dat dan doet? Als mijn ik het doet zal het niet werken, zoals ik boven al beschreven heb. Dan moet er dus buiten mijn ik nog iets zijn dat die beslissing wel kan nemen., dat iets is dan onbegrijpelijk voor mijn ik. Mijn ik kan het niet-oordelen, vergeven, niet ervaren.

      Hoe kan ik ooit weten dat ik vergeef? Want als ik dat weet zal ik mijn ik, mijn ego, kunnnen loslaten. En hoe neem ik in de dagelijkse werkelijkheid voortaan mijn beslissingen zonder mijn ik, zonder al die meningen en waarden, die ik klaar heb liggen voor dagelijks gebruik en waaraan ik dagelijks nieuwe toevoeg en waarvan ik ook dagelijks oude verander? Zonder die zorgen, die mij misschien wel op goede pad houden?

      Like

  2. illusje zei:

    Ja ik begrijp je dilemma.
    Vergeven is eigenlijk, zoals de Cursus dat ziet, eerst al je oordelen juist onder ogen zien, want inderdaad in de denkwereld van de egodenkgeest is niet oordelen onmogelijk. De hele egodenkgeest wordt in stand gehouden door oordelen, dus eerst moet vastgesteld worden dat alles een oordeel is, en dat heb je duidelijk vastgesteld.
    En ook heb je geleerd dat niet willen oordelen binnen dat denkader van het ego onmogelijk is.
    En je merkt dan ook dat als je binnen het egodenken naar je oordelen gaat kijken het oordelen zich juist lijkt te vermeerderen, want dan kijkt oordeel naar oordeel en de uitkomst kan dan niets anders zijn dan nog meer oordelen.
    De egodenkgeest kan dus inderdaad ook nooit besluiten niet meer te oordelen, want dat ligt niet in zijn aard, daar is het niet voor bedacht.
    De egodenkgeest kan niets met Ware vergeving het levert binnen het denkkader van de egodenkgeest alleen nog maar meer angst en zorgen op, hét voedsel voor de egodenkgeest die daar uitstekend op floreert.

    Ware vergeving echter heeft de dagelijkse werkelijkheid ook nodig, maar dan als materiaal om te leren ‘ánders te kijken’, niet door de ‘ogen’ van de egodenkgeest maar door de ‘ogen’ van Heilige Geest, dat gedeelte van de denkgeest dat niet naar oordelen luistert, omdat het de verbinding is met Eenheid en dus beter weet, maar de oordelen wel kan hergebruiken om terug te herinneren in de staat van non-dualisme, dat wat we in werkelijkheid Zijn.

    Hoe doe je dat dan.
    Ware vergeving is een hulpmiddel dat de egodenkgeest als het ware stil legt, niet meer voed.
    Een hulpmiddel, wat de brug vormt tussen wat echt (non-dualisme) is en wat nep (dualisme) is, want dat is wat het ego is ´nep´, het is immers ´slechts´ een gedachte, een vergissing, niet echt, juist bedacht om de Werkelijkheid te ontkennen, wat dus niet kán. Ware vergeving zit dus tussen ´nep´ en waarheid in, vormt als het ware de brug. Het brengt het ´nep´ terug naar de Waarheid, waar het onmiddellijk verdwijnt, omdat waarheid en ´nep´ niet samengaan.

    Als de waarnemende denkgeest dus angst, falen,ongerustheid waarneemt dan heeft de denkgeest de keuze mee te gaan in die angst, falen en ongerustheid, en dat is dus kiezen voor het egodenksysteem, of de waarnemende denkgeest, kan kiezen voor niet meegaan in angst, falen en ongerustheid. En op die t-splitsing, wat eigenlijk een moment van oordeelloosheid is, even niet weten wat te doen, weten dat je van niets de bedoeling weet, kan jij, de denkgeest, opnieuw kiezen. En de keuze is niet een keuze voor wel of niet iets doen en veranderen in de vorm die jou beter uitkomt, maar een keuze voor wel of niet angst.
    Immers een bepaalde vorm willen veranderen, die jou niet bevalt is alsof je in de bioscoop zit en het helemaal niet eens zijn met wat de hoofdrolspeler op het doek doet, en dan naar het doek toe lopen en tegen de hoofdrolspeler, de projectie op het doek zeggen, hé dat moet je zo doen, of, pas op achter je…
    Waarschijnlijk zal de projectie totaal niet reageren op jouw aanwijzingen, omdat het een projectie is 😉
    De projectie komt immers voort uit de projector, de denkgeest en alleen daar kan een andere beslissing genomen worden.
    Zo zit het ook ongeveer met jouw beslissingen in de wereld, de wereld is een projectie, geprojecteerd vanuit de denkgeest. Dus als je vorm zaken wilt veranderen, lijkt het alsof je die vormen ook echt kan veranderen, maar dat is een illusie, wat je eigenlijk verandert is je gedachte erover. En binnen het egodenken zijn dat altijd veranderingen die met enige vorm van angst, zonde en schuld te maken hebben, geen echte ‘ware’ veranderingen, maar tijdelijke oplossingen.

    Als je echter als waarnemende denkgeest de ware aard van de projecties doorgrond en ziet dat de projecties niet autonomen dingen zijn, maar altijd verbonden aan de projector die ze heeft geprojecteerd, de denkgeest dus, dan kan je meteen terugkeren naar de bron de denkgeest en nu bewust opnieuw kiezen, nu voor Liefde. En dat betekent dat je elke uitkomst in de vorm loslaat en je totaal overgeeft aan een voor jou totaal onbekende uitkomst, maar erop vertrouwd dat een uitkomst die uit Liefde voortkomt, altijd liefdevol zal zijn voor de hele ene denkgeest en dat zich dat zal reflecteren in enige vorm. En ja daar is vertrouwen voor nodig, vertrouwen in het andere ware deel van de denkgeest.
    Vergeving nodigt je steeds weer uit te vertrouwen op wat je werkelijk bent; Geest en daar naar terug te keren.
    En gebruikt daar je dagelijkse leven voor als reminder daarvoor en oefenmateriaal.

    .

    Like

    • Jan zei:

      Ik merk dat mijn reactie op wat je schrijft Illusje is dat ik bang ben kwijt te raken wat ik gelezen heb en wat mij als waar voorkomt. Die angst neemt de vorm aan van pijn op de borst, maar vloeit ongetwijfeld voort uit mijn gedachten, mijn oordeel, dat ik kwijt zal raken wat ik wil vasthouden en dat dat een ‘ramp” is. De vorm, dat beklemmende gevoel, raak ik niet kwijt zonder het oordeel te laten varen dat ik moet vasthouden wat ik gelezen heb. Is die gedachte ook niets anders dan een vorm en is het erkennen daarvan dan de ‘verlossing’?

      Like

  3. illusje zei:

    Je schreef tussendoor nog dat je wel zo nu en dan ervaringen hebt van totale eenheid, dat grenzen, oordelen dus, weg vallen, en dat je de eenheid van de Geest ervoer, in contact met een ander. En dan is er van beklemmende gevoelens geen spraken meer. En ja het herkennen en erkennen van die gedachte van moeten vasthouden aan een idee is de eerste stap naar bevrijding.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: