De keuze maken

Ziekte van het lichaam is geen keuze, niets wat er met het lichaam gebeurt of in enige andere vorm is een keuze. Wat wel een keuze is, is de keuze voor welk denksysteem de denkgeest kiest. Dat wat ‘we’ zijn is denkgeest en niet een lichaam. Dus het lichaam kan niet kiezen, een projectie kan niet kiezen. Dat wat we ons lichaam noemen is een projectie vanuit de bron, de denkgeest. Zoals de figuren op een filmdoek ook projecties zijn.

Er zijn slechts twee keuzes te maken, kiezen voor egodenkgeest (dat gedeelte van de denkgeest dat zich denkt te kunnen afscheiden van Eenheid) of voor Heilige Geest denkgeest (dat gedeelte van de denkgeest dat nog steeds onveranderlijk verbonden is in Eenheid). Er is geen soort derde keuze mogelijk op vorm niveau. Dus we kiezen niet voor een bepaalde ziekte of voor een bepaalde gebeurtenis. De ziekte of een gebeurtenis is de projectie van de keuze op denkgeest niveau en die keuze bestaat slechts uit twee mogelijkheden, kiezen voor angst of voor Liefde. We ervaren dan vervolgens wat het gevolg van die keuze is op vorm niveau, zonder te beseffen op welk niveau de keuze wordt gemaakt. In het geval van de keuze voor egodenkgeest zal alles ervaren worden vanuit een of andere vorm van zonde, schuld en angst. Wordt er voor Heilige Geest denkgeest gekozen dat zal alles gezien en ervaren worden als uitbreiding van Liefde.

Het script, de droom, dat wat we ons leven noemen zal dus anders ervaren worden afhankelijk van de keuze die we op denkgeest niveau maken. Dus het is ook niet zo dat we op egodenkgeest niveau voor een bepaalde lichamelijke toestand kiezen of voor een bepaalde situatie. De keuze is enkel en alleen de keuze voor angst of voor Liefde. Die keuze zet projectie op gang, of uitbreiding van Liefde.

Daarbij komt nog dat er maar één egodenkgeest is, omdat alleen Eenheid mogelijk is. Een aangezien alleen Eenheid mogelijk is, moet de gedachte dat er naast Eenheid nog iets mogelijk is een illusie, een droom zijn. Vanuit deze gedachte kan ook begrepen worden in wat voor droomweb de ‘we’, de denkgeest, verstrikt is. Doordat we zijn vergeten dat we denkgeest zijn en nu geloven dat we een lichaam zijn, is de hele oorzaak, de bron van alles, de denkgeest dus, aan het oog ontrokken. Dus de ene denkgeest ervaart zichzelf nu als een individu met een individueel lichaam en denkt nu dat alles voortkomt vanuit het lichaam met als aansturende bron de hersenen. Er wordt niet meer gezien dat achter dit alles de denkgeest schuilt die voor angst heeft gekozen en dit alles vanuit angst projecteert. Er wordt ook gedacht dat het leven dat geleden wordt een keuze is, dat alles wat gebeurt in dat leven een keuze is op het niveau van de vorm. Dat is niet zo, want als we even terug gaan naar dat er maar één egodenkgeest is, dan klopt het niet dat er miljoenen aparte lichamen en miljoenen verschillende drama’s die we ons leven noemen worden uitgespeeld.

De ene egodenkgeest die droomt van afscheiding droomt tegelijkertijd in één keer alle mogelijke vormen van afscheiding en identificeert zich tegelijkertijd met al die droom scenario’s. Zodat het nu lijkt en ook ervaren wordt dat er miljarden lichamen zijn met ieder zijn eigen droomscenario. Wij, de ene egodenkgeest die vergeten is dat deze één is, ervaart zichzelf nu als een lichaam dat autonoom is en in staat is te handelen als zijnde dat lichaam, op dat moment in dat leven gedurende een bepaalde tijd. Dit levert strijd op, lijden, angst met hier en daar even wat kortstondige geluksmomenten, geluksmomenten waarvan verwacht wordt dat ze niet lang zullen duren, afgepakt kunnen worden en daarom verdedigt moeten worden. Kortom de denkgeest die in afscheiding gelooft en vergeten is dat alleen Eén mogelijk is, kan niet anders dan deze gedachtegang uitprojecteren en zodoende de afscheiding vergroten en volharden in angst en lijden zonder door te hebben waar het vandaan komt. Het idee van dat men, als individu, kiest voor een bepaald leven is dus in die zin ook niet waar, omdat er maar één egodenkgeest is die maar één keuze maakt en dat is de keuze voor afscheiding, dus voor zonde, schuld en angst. Dus de ervaring van verschillende levens te leven is een illusie, die weliswaar  zo ervaren wordt, maar altijd een projectie blijft.

Daaruit volgt logischerwijs, zeggen dat bijvoorbeeld een lichamelijk ziekte in een bepaalde vorm het gevolg is van de keuze voor die bepaalde ziekte, niet kan kloppen. De oorzaak van de ene keuze van de ene egodenkgeest voor angst resulteert in een caleidoscoop van uitbeeldingen van angst, dat wat wij de wereld noemen met alles dr’op en dr’an. En de ‘wij’, de ene egodenkgeest die nu denkt een autonoom lichaam te zijn tussen miljarden andere autonomen lichamen in lijkt nu een autonoom eigen leven te lijden met individuele ervaringen. En dit alles op een fundament van schuld en angst en daarom voelen we ons ook voortdurend schuldig en angstig, maar zijn vergeten dat het uit de denkgeest komt en niet uit de droomwereld van lichamen, dingen en situaties.

De Cursus wordt pas echt duidelijk als we ervaren dat de Cursus ons aanspreekt als denkgeest en niet als lichaam. De Cursus zegt dan ook dat niet het lichaam ziek is, maar dat de denkgeest ziek is en genezing behoeft. En daar worden niet onze hersenen mee bedoelt natuurlijk, de denkgeest is de geest die tot projectie in staat is en lichamen inclusief hersenen projecteert. Andersom, als we blijven volharden in dat we een lichaam zijn en ons ook zo voelen aangesproken door de Cursus, dan zal de Cursus niet werken, niet omdat de Cursus niet werkt, maar omdat we vast blijven houden aan de wereld en de lichamen als werkelijk te zien.

Ware vergeving zal ook niet werken als we dat toepassen op lichamen, het werkt wel als we het toepassen op de denkgeest die weet dat deze zich vergist en zich inbeeld dat hij een lichaam is. Als Ware Vergeving wordt toegepast zal alles in de door ons als ene denkgeest ervaren wereld een andere functie krijgen en ons doen bevrijden uit het rad van zonde, schuld en angst.

De Cursus spreekt ons dus aan op het niveau van de denkgeest, maar tegelijkertijd ontmoet de Cursus ons op het niveau waar we denken te zijn, dus op het niveau van de droom waarin we denken een lichaam te zijn in een wereld vol andere lichamen, dingen en situaties en gebruikt dus dat wat we denken te zijn als leermiddel en leermateriaal. En zoals in het vorige artikel over ‘observeren’ staat is dit een leerproces dat alleen goed gedaan kan worden olv de ene Juist-gerichte denkgeest, dat deel van de ene denkgeest dat nog steeds onveranderlijk in verbinding staat met Eenheid, met God, met Liefde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: