Observeren

Een belangrijk onvermijdelijk onderdeel bij het doen van Een cursus in wonderen is het leren observeren van de gedachten en de daaruit voortvloeiende projecties van de egodenkgeest.

De bron van alles is altijd de denkgeest en niet de uiteindelijke projectie.

Wij zijn denkgeest.

De denkgeest is in staat zichzelf te observeren vanuit een oordeelloos standpunt, wat tevens een keuze moment is. De denkgeest is in staat te kiezen. Te kiezen tussen het projecteren van gedachtes vanuit zonde, schuld en angst, of voor het uitbreiden van Liefde. Oftewel te kiezen voor onder leiding staan van het ego of onder leiding staan van Heilige Geest of Jezus, beide laatste symbolen voor uitbreiding van de Liefde van God.

Eerlijk observeren van de egodenkgeest kan alleen worden gedaan vanuit dat gedeelte van de denkgeest dat onveranderlijk verbonden is met God waar het onverbrekelijk deel van uit maakt, de Cursus noemt dat Heilige Geest. Jezus is het symbool van de manifestatie van de Heilige Geest en kan als meer persoonlijke hulp hierbij worden gebruikt. (VvT5.6)

Observeren we vanuit dat gedeelte van de denkgeest dat zich denkt te kunnen afscheiden van Eenheid, van God, dan kiest de denkgeest voor het observeren met het  egodenkgeest systeem, vanuit zonde, schuld en angst. Het resultaat hiervan is het ervaren van zonde, schuld en angst via de projecties daarvan, dat wat we de wereld noemen en alles wat we daarbinnen beleven. Dit betekent dat de ‘we’ de denkgeest nooit echt slachtoffer kan zijn. Als de denkgeest leert observeren leert deze dat er altijd dat keuze moment is, op dat kruispunt waar de beslissing genomen wordt voor het volgen van de stem van het ego of de stem van Heilige Geest.

De egodenkgeest projecteert, Heilige Geest denkgeest breid uit.

Het verschil is dat projecteren afscheiden is met als resultaat dat de projecties, de wereld die wij denken te zien en alles wat daar zich in afspeelt, als oorzaak in plaats van gevolg wordt gezien, waardoor we lijken te leven in een wereld van zonde, schuld en angst, terwijl uitbreiding vanuit Heilige Geest in verbinding blijven is met God, dus met Eenheid, met Liefde.

Afscheiding, dus projectie doet de denkgeest geloven dat het een lichaam is dat leeft tussen en met andere lichamen, dingen en situaties. Afscheiding van Eenheid is onmogelijk, dus geloven in afscheiding en dit voor waar aannemen moet wel een gevoel van onbehagen teweeg brengen. Dit is de oorzaak van alle pijn en lijden in een door onszelf, als denkgeest geprojecteerde wereld van afscheiding. God, dat wat Eenheid en Liefde is, kan onmogelijk de wereld geschapen hebben, want wat Een is kan zich nooit afscheiden. De wereld die wij, de denkgeest die denkt en gelooft een lichaam te zijn, heeft geprojecteerd is derhalve een illusie, oftewel zoals de Cursus dat noemt een droom. Een droom van afscheiding. Net zoals wat we onze slaapdromen noemen niet werkelijk gebeurt is. Immers de afscheiding is niet werkelijk gebeurt, het is slechts een gedachte waarin de denkgeest is gaan geloven en serieus is gaan nemen, met alle gevolgen van dien; de wereld die wij ervaren.

Het middel wat de Cursus ons aanbied en voortkomt uit ons natuurlijke verlangen terug te willen herinneren in Eenheid waar we nooit uit zijn weggeraakt, is vergeving. Ware vergeving wel te verstaan, vergeving olv Heilige Geest. (WdII.1)
Ware vergeving werkt vanuit de gedachte dat afscheiding onmogelijk is en dus dat wat er lijkt te gebeuren in de wereld van de afscheiding onmogelijk echt gebeurt kan zijn.

Als we onze denkgeest onder leiding zetten van Heilige Geest in plaats van die van egodenkgeest, zal alles wat we denken te ervaren in de door ons zelf geprojecteerde wereld van afscheiding hergebruikt worden, nu niet als middel tot afscheiding, maar als middel om ons te doen laten terug te herinneren in Eenheid, in God. Daarvoor is het dus nodig goed te leren observeren, om een onderscheid te kunnen maken tussen wat vanuit egodenkgeest komt en wat vanuit Heilige Geest denkgeest komt. De functie van ons leven in de wereld verandert dan van functie en doel. Het doel is nu niet meer het nastreven van doelen in de wereld, maar nu krijgt alles wat we ervaren in die wereld maar één doel, terug herinneren in Eenheid.

Het is dus niet zo dat wetende dat de wereld een projectie is deze moet worden afgewezen of ontkend, nee de wereld en alles wat daarbinnen beleefd en ervaren wordt, wordt nu zeer kostbaar vergevingsmateriaal dat ons, de denkgeest die dacht zich afgescheiden te hebben van God, weer doet terugherinneren in God. Ons leven, dat wat we ons persoonlijke leven noemen wordt zodoende de sleutel die de Poort terug naar Eenheid kan en zal openen. Onze wil onderleiding zetten van Heilige Geest leert ons eerlijk te kijken naar elke gedachte van afscheiding zonder oordeel. Het leert ons inzien dat wat we als angstig en lijden ervaren onze eigen keus is, niet de keuze voor de vorm waarin zich die angst heeft uitgeprojecteerd, maar onze keuze voor de leiding te willen volgen van de egodenkgeest, de keuze dus voor afscheiding. En die keuze kan alleen maar leiden tot ervaringen van lijden en angst die we op miljoenen manieren uitprojecteren en erg persoonlijk zijn gaan nemen en waar de ‘we’ de denkgeest zich mee is gaan identificeren. De denkgeest geloofd nu dat het een lichaam is dat kan lijden, dus ervaren we dat ook zo.

Dit hele proces van eerlijk observeren olv Heilige Geest en of Jezus gaat onvermijdelijk gepaard met weerstand, omdat de egodenkgeest die werkelijk is gaan geloven dat het een lichaam is in een wereld vol met andere lichamen dingen en situaties, dat geloof niet in één keer kan laten vallen. ECIW heet niet voor niets een Cursus, precies zoals elke cursus is het een proces, een leerproces, waarbij veel geoefend moet worden, vandaar het Werkboek. Een leerproces met vallen en opstaan.

Alleen de theorie lezen (het Tekstboek) en leren is niet voldoende alleen als we onze wereld, onze lichamen, onze ervaringen daarmee gaan zien als een klas waarin we kunnen leren onder leiding van de Juist-gerichte leraar zal ECIW ook echt werken. En is het een zeer krachtige leerweg die de denkgeest doet terug herinneren in Eenheid, in God, in Liefde. En dat is onvermijdelijk of men nu wel of niet de Cursus als pad kiest, want Eenheid is Eenheid en kan nooit verlaten of verandert worden.

1 reactie
  1. illusje zei:

    Dit is op illusje herblogden reageerde:

    Nog maar eens een blog herbloggen met als toevoeging bij de titel ‘eerlijk kijken’.
    Dat is wat me weer enorm opvalt hoe de egokant van mijn denkgeest juist probeert eerlijk kijken te voorkomen en gewoon gelijk wil hebben. Niet om gelijk te hebben over iets wat lijkt te gebeuren uitgebeeld in mijn projecties, maar gewoon in de afscheiding wil blijven. Dus wordt eerlijk kijken naar al mijn gedachtes afgeschermd door ‘angst’, gepaard gaand met emoties en gevoelens op lichaamsniveau, de ultieme beveiligingsmuur van mijn egodenkgeest kant.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: