Gedachtes verlaten nooit hun bron.

 

Gedachtes verlaten nooit hun bron.                                                                   

Loslaten wil niet zeggen ‘iets kwijtraken’.
Loslaten is elke persoonlijke ‘ik’ investering in iets wat zich in de vorm heeft gemanifesteerd, geprojecteerd, loslaten.
Het is dus niet zo dat alleen zgn. beledigingen of aanvallen niet persoonlijk genomen dienen te worden, nee, alles wat we als persoonlijk ervaren dient los gelaten te worden.
Alleen dan komt de denkgeest terug bij waar deze vandaan komt; de bron van de gedachte, de waarnemende en keuzemakende denkgeest.

De ‘ik’,  lichaamsidentificatie wordt losgelaten en vergeven, zodat alleen de bron, de denkgeest overblijft, overblijft, omdat de denkgeest het enige is wat ‘bestaat’.
Het ‘lichaam’, de wereld van de vorm,  gaat dus niet verloren, geen lichaamsopoffering dus, de Zoon van God is niet een lichaam en hoeft dus niet ‘geofferd’ te worden, teneinde ‘God’ gunstig te stemmen en er zodoende een ‘betere’ vorm voor terug te krijgen.

Elke ‘vorminvestering’,  loslaten door het te vergeven, omdat het niet ‘waar’ is, zal leiden tot een volledige omkering van het gebruik van alle vormen en dus het ‘doel’.
Als er losgelaten wordt, betekend dat niet dat de vorm en dus de gedachte los komt van de denkgeest en wegdrijft, verloren gaat. Immers niets kan de denkgeest verlaten en er los van raken, elke gedachte blijft verbonden aan zijn bron, of het nu een egogedachte of een HG gedachte is.

De gedachte dat gedachtes wel los kunnen komen van hun bron is het waanidee van de egodenkgeest en dat is het idee van afscheiding, het idee waar de wereld van de vorm op gebaseerd is.
Dat wil niet zeggen dat het ook gebeurt is, de gedachte van afscheiding maakt nog niet de afscheiding waar. Het lijkt alleen zo, maar ondertussen heeft de gedachte van afscheiding nooit zijn bron de denkgeest verlaten. Er is alleen een ‘keuze’ gemaakt voor afscheiding en deze keuze is als waar aangenomen en lijkt zich nu buiten de denkgeest te bevinden in geprojecteerde vormen, die los lijken te staan van hun bron.

Dit is dus niet het geval, omdat het niet kan, gedachtes verlaten nooit hun bron.

Pas als dit gezien wordt, werkelijk gezien en in dat moment van werkelijk zien dit waanidee volledig wordt losgelaten, en vergeven, vindt er een volledige loslating plaats en wordt dáárdoor tegelijkertijd de niet bestaande afscheiding opgeheven.
De denkgeest weet zich weer bij de Bron en kan nu opnieuw kiezen, niet voor vormaanpassing, maar voor het Juist gerichte denksysteem.
En van daaruit zullen de Juist gerichte keuzes van uit de Juist gerichte denkgeest gemaakt worden.

Telkens als er vanuit schaarste en vanuit iets willen vasthouden iets willen doen aan, en in de vorm wordt gehandeld is dat automatisch kiezen voor egodenkgeestleiding, omdat de bron van dit handelen de egodenkgeest ‘is.
Elke handeling en de aandrang iets willen doen aan, en in de vorm vanuit ‘ik’, met daar aanvast een egogedachte, die de ‘ik’ en de vorm waar iets aan gedaan moet worden heeft geprojecteerd, is niets anders dan een poging van afscheiding van de denkgeest. Het heeft geen ander doel dan dat. Het doel van de egodenkgeest is afscheiding en niet het maken van een wereld, dat is slechts de dekmantel, de sluier, de afleiding van het werkelijke doel van de egodenkgeest: afscheiding.

Dit is echter onmogelijk, nogmaals, omdat gedachtes nooit hun bron kunnen verlaten.

Elke aandrang tot vormverandering en handelen vanuit de ‘ik’, vanuit het lichaam, is dus zinloos en leid tot niets anders dan alleen afscheiding, een schijnbare afscheiding, want nogmaals, het is onmogelijk, omdat gedachtes nooit hun bron verlaten.
Geef dus deze aandrang tot veranderingen in de vorm vanuit de ‘ik’ eerst terug aan Jezus, symbool voor de Juist gerichte denkgeest, de Bron, en vergeef het eerst, dit zal niet leiden tot het verliezen van de vorm, het zal leiden tot het oplossen van het pseudo afscheidingsdoel van de egodenkgeest en zal nu worden hergebruikt, door de Juist gerichte keuze voor de Juist gerichte denkgeest en als enig Doel hebben; terugkeer in de Liefde van God.

Niet eerst iets ‘doen’ in de vorm, maar eerst vergeven en terug naar de Bron. Dit is slechts een beslissing die mits genomen zich meteen manifesteert, net zoals een beslissing vanuit de egodenkgeest zich meteen manifesteert.
De smoes, dat dit teveel tijd kost in het vuur van de actie, is dus slechts wederom een egogedachte en dus een beslissing voor afscheiding.

Als deze Juist gerichte volgorde strikt gevolgd wordt bij alles, bij elke gedachte, dan zal dit leiden tot het ontwaken van de denkgeest en het besef dat er alleen denkgeest is en zal het Doel duidelijk worden; terugkeer in de denkgeest, terugkeer in God, waar nooit is uit weggegaan, want gedachtes verlaten nooit hun bron.

Deze gedachte is het enige wat wel ‘persoonlijk’ genomen moet worden, persoonlijk in de zin van de ‘persoonlijke’ denkgeest, niet het persoonlijke lichaam, wat daar ‘slechts’ een projectie van is, vandaar dat de verzoening geaccepteerd moet worden voor jezelf.
Dan zal ook blijken dat er geen ‘persoonlijke’ denkgeest is, maar alleen één denkgeest waarin alles met alles verbonden is, maar dit zal niet meer als verlies van ‘persoonlijkheid’ ervaren worden, maar als thuiskomen bij de Bron, de ene Bron: GOD.

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: