‘Tweeheid’= lijden

De wereld schreeuwt het uit: afscheiding is waar!
De wereld schreeuwt het uit: afscheiding is onmogelijk!

Een schreeuw van verlangen: afscheiding!

Een schreeuw van verlangen: terug naar Eenheid!

De schreeuw verstomd.
De denkgeest luistert.

De denkgeest vergeeft.

Het is stil.

Ik rust in God.


Dualiteit leid tot niets, omdat dualiteit alléén tot niets kan leiden.
Eén lijkt ineens twee te zijn.

Het is een heen en weer gaan tussen ‘twee’, die nu ineens één+ één lijken te zijn, waar het tussen gevangen zit.
Zoals bij het pc spelletje ‘pong’.
Het kan vooruit of achteruit, binnen het ‘twee’ maar het kan niet uit het ‘twee’ ontsnappen.

Het ‘twee’, de afgescheiden denkgeest, heeft gedachtes van ‘twee’,  kan alleen gedachtes van ‘twee’ hebben.

Het denkt nu ‘twee’ en vergeet ‘één’.

‘Twee’ is nu de standaard, maar de standaard voelt nu niet meer als één, maar als ‘twee’, en ‘twee’ betekend één en één is twee.
Er is nu tegenstelling ontstaan, de dualiteit is geboren.

Eén zit nu gevangen in ‘twee’, zo lijkt het, het is een onmogelijke droom.

Daarom kan dualiteit tot niets leiden, het is onmogelijk één te splitsen in twee.

In elk schijnbaar afgescheiden deeltje zit de herinnering aan één.

Elk afgescheiden deeltje is dus nog steeds één ook al lijkt het ‘twee’ te zijn.

Dat is precies de reden waarom alle afgescheiden deeltjes een onweerstaanbare aantrekkingskracht op elkaar hebben en elkaar tegelijkertijd afstoten.

De waan kan absoluut niet verbergen dat er geen ‘twee’ bestaat.

Ook al projecteert de ‘waan’ voortdurend dualistische beelden om de waan ‘echt’ te doen lijken.

Eén is nog steeds één, en één is beeldloos, omdat het oordeelloos is, één is puur Geest. De pure schoonheid van de Geest en de pure Liefde van de Geest kan onmogelijk in beelden gevat worden.
Dus zijn beelden slechts zwakke schaduwen van de pure Liefde van de Geest, van God.

Het ene oordeel over één, veroorzaakt ‘twee’.
Het laatste oordeel is vergeving van het oordeel, waardoor ‘twee’ weer terugkeert in ‘Eén’, waar het nooit uit is weggeweest.

Ineens schiet mij de betekenis van de wonderbare broodvermenigvuldiging door de gedachte.
Dat staat symbool voor de oneindige uitbreidingskracht van de ene Geest, dat echter verworden is binnen de ‘tweeheid’,  tot een verhaal over schaarste  en honger, dat daarom opgelost moest worden binnen het kader en de mogelijkheden van ‘twee’: één genezende kracht tegenover één kracht van ziekte. Dat maakte, door het oordelende aspect hiervan, van één,twee.

Twee ‘enen’ tegenover elkaar die elkaar spiegelen en vergeten dat ze één zijn en geen twee.

Alleen door vergeven ‘ogen’, die het spiegelbeeld herkennen als slechts een spiegelbeeld, een reflectie van één zal dit verhaal van ogenschijnlijke ‘tweeheid’, herkend worden en tot terugkeer in Eén kunnen leiden.

Of zoals J.W. Kaiser in ‘Voeding der vijduizend’ (Beleving van het Evangelie blz. 85 regel 44, verteld:

‘Ervaring van de onbeperkte deelbaarheid van de gestalten van den Geest leidt tot bewustzijn van den Geest in veelheid.’

En ‘veelheid’ slaat niet op de veelheid binnen het beperkte kader van ‘tweeheid’, wat niet meer dan klonen vanuit het ene oordeel zijn binnen de egodenkgeest, maar op de eindeloze uitbreidende eeuwigheid van EEN,van waaruit alleen de oneindige uitbreiding van Liefde mogelijk is, vanuit de Ene Geest in God.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: