gedicht

Lichaam,

Droom van losgeraakte, vergeten liefde,

Gedachte golf aangespoeld op het strand van wanhoop en verlangen,

Landinwaarts, zoekend, vluchtend, vergetend,

Poelen vormend van stilstaande verstarde gedachtes,

In zichzelf gekeerd, alleen.

 Maar dan,

Een fluistering stijgt omhoog.

Vanuit een zacht glanzende paarlemoerschelp,

klinkt het lied van de Eeuwigheid,

Dat nooit verloren ging:

“Terug naar zee”.

 Zachtjes trekt de gedachte golf zich terug,

Op het ritme van vergeven tijd,

Terug in een zee van Eeuwigheid.

  


1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: