Aarden


Aarden is het werkelijk aanvaarden van precies te zijn waar ik ben op elk moment, precies te aanvaarden dat waar ik ben altijd de juiste plek is. ik ben er omdat ik er ben en nergens anders ben. Ik ben precies waar ik moet wezen, altijd. Het beroemde zinnetje wat William Thetford uitsprak tegen Helen Schucman, nadat hij het zat was in een sfeer van boosheid en agressie te werken: ‘er moet een andere weg zijn’ slaat niet op iets anders zoeken in de vorm op aarde, het slaat op het anders ‘denken’ óver de situatie waar ik me bevindt.

Dus daar waar ik ben is de uitgelezen perfecte en enige plek voor…. VERGEVING…. voor het leren te vergeven.

Het moment dat we accepteren dat we waar we zijn de juiste en enige plek to be is op dat moment, omdat er alleen maar dat moment is, en het als de plek voor vergeven beoefenen zien, dragen we het over aan J/HG. Dan grond ik me in het accepteren van dat ik ben waar ik moet wezen en daar kan dan het accepteren van de verzoening voor mezelf beginnen, door de vorm heen waar ik me op dat moment bevindt.

Het altijd maar weghollen met de gedachte ‘er moet een betere plek, situatie’ zijn werkt niet, echter het ‘weghollen’ aan J/HG geven en vergeven is de omslag naar ‘er moet een betere weg zijn’,  en dan is de plek je klas en niet de ‘verkeerde’ klas.

Bovendien het ‘weghollen’ is ook weer slechts een gedachte, want ‘weghollen’ is onmogelijk, ik ben altijd op de plek waar ik ben op dat moment, elke tik van de tijd geeft precies aan waar ik ben en hoor te zijn, omdat er geen andere plek is.

Dus het verschil is of ik alles uit angst (ego-denkgeest) aanpak wat langskomt en dus altijd een ‘ik moet rennen’ gevoel hebt, voortdurend, of dat ik zie dat ik alleen maar van vergevingskans naar vergevingskans hop en dat doe vanuit de juist-gerichte-denkgeest (J/HG). Dan ben ik pas geaard, omdat de wereld dan een éénduidige functie krijgt en als enig doel heeft, terug-herinneren in God.

 

 

NZH_nieuwleven_jpg

 

 

 

 

 

 

2 reacties
  1. cool! goed geschreven. Vind het fijn dit te lezen, het geeft me bevestiging dat ‘ik”op het juiste pad ben. Het klinkt als advaita wat je schrijft. Deze zegt dat je de bewuste ruimte bent voor alles wat zich aandient. Er hoeft niets te veranderen, acceptatie is de sleutel. Geen voorkeur en geen afkeer. Het verhaaltje gaat steeds weer door, soms leuke dingen soms vervelende dingen, het is hetzelfde, (leuk niet leuk) (goed/slecht) een illusie dus kun je het vergeven, daar ligt het geluk. eCiW zegt vergeven en herinneren wie je bent, advaita zegt je bent aanwezigheid, je bent vrij. Advaita helpt me, en de Cursus geeft me helderheid. Dat deel wat ik niet begrijp is dat leraren heen gaan en hun lichaam verlaten (het lichaam blijft achter) en dat wanneer de ascension plaatsvindt,  je hele lichaam – projectie tot licht wordt en verdwijnt, dus blijft er geen lichaam achter. Is dan de hele droom voorbij, dat kan niet anders… Maar er zijn schijnbaar nog delen van de Zoon die in een droom van afscheiding denken te leven. Die dan weer opgehaald mogen worden, (door de meesters, HG) en zich herinneren dat ze al/immer thuis zijn. Dus is de Zoon pas compleet als elk deel zich heeft herinnerd Wie hij is?  Gekke droom…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: