archiveren

Dagelijks archief: november 5, 2009

 

 

 

 

Het mag nu voorbij zijn,

de tijd opgerold,

naar het begin,

waar het nooit begon,

beelden verkruimelen,

verwaaien als stof

 

in windloze stilte,

doodse stilte,

 

Het mag nu voorbij zijn,

niets beklijft,

teruggetrokken tot één punt,

voorbij,

voorbij tijd en ruimte,

voorbij.

 

Wat blijft,

een omarming in de één-zaamheid,

blijvend nooit weggeweest,

de stille Liefde van de eeuwigheid.

 

 

 

 

 

silence-poster5_1

 


Aarden is het werkelijk aanvaarden van precies te zijn waar ik ben op elk moment, precies te aanvaarden dat waar ik ben altijd de juiste plek is. ik ben er omdat ik er ben en nergens anders ben. Ik ben precies waar ik moet wezen, altijd. Het beroemde zinnetje wat William Thetford uitsprak tegen Helen Schucman, nadat hij het zat was in een sfeer van boosheid en agressie te werken: ‘er moet een andere weg zijn’ slaat niet op iets anders zoeken in de vorm op aarde, het slaat op het anders ‘denken’ óver de situatie waar ik me bevindt.

Dus daar waar ik ben is de uitgelezen perfecte en enige plek voor…. VERGEVING…. voor het leren te vergeven.

Het moment dat we accepteren dat we waar we zijn de juiste en enige plek to be is op dat moment, omdat er alleen maar dat moment is, en het als de plek voor vergeven beoefenen zien, dragen we het over aan J/HG. Dan grond ik me in het accepteren van dat ik ben waar ik moet wezen en daar kan dan het accepteren van de verzoening voor mezelf beginnen, door de vorm heen waar ik me op dat moment bevindt.

Het altijd maar weghollen met de gedachte ‘er moet een betere plek, situatie’ zijn werkt niet, echter het ‘weghollen’ aan J/HG geven en vergeven is de omslag naar ‘er moet een betere weg zijn’,  en dan is de plek je klas en niet de ‘verkeerde’ klas.

Bovendien het ‘weghollen’ is ook weer slechts een gedachte, want ‘weghollen’ is onmogelijk, ik ben altijd op de plek waar ik ben op dat moment, elke tik van de tijd geeft precies aan waar ik ben en hoor te zijn, omdat er geen andere plek is.

Dus het verschil is of ik alles uit angst (ego-denkgeest) aanpak wat langskomt en dus altijd een ‘ik moet rennen’ gevoel hebt, voortdurend, of dat ik zie dat ik alleen maar van vergevingskans naar vergevingskans hop en dat doe vanuit de juist-gerichte-denkgeest (J/HG). Dan ben ik pas geaard, omdat de wereld dan een éénduidige functie krijgt en als enig doel heeft, terug-herinneren in God.

 

 

NZH_nieuwleven_jpg

 

 

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: