archiveren

Maandelijks archief: september 2009

 

‘There is no statement that the world is more afraid to hear than this:

I do not know the thing I am, and therefore do not know what I am doing, where I am, or how to look upon the world or on myself.

Yet in this learning is salvation born.
And What you are will tell you of Itself.’
(T31.V.17:6-9)

 

 

 

‘Het lichaam is een droom.
Zoals andere dromen schijnt het soms een beeld van geluk te schilderen, maar kan het heel plotseling omslaan in angst, waaruit iedere droom ontstaat. Want alleen liefde schept in waarheid, en de waarheid kan nooit bang zijn. Gemaakt om beangstigend te zijn, moet het lichaam wel het doel dienen dat eraan gegeven is. Maar wij kunnen het doel veranderen waaraan het lichaam zal gehoorzamen, door anders te gaan denken over waartoe het dient. Het lichaam is het middel waardoor Gods Zoon zijn innerlijke gezondheid hervindt. Hoewel het gemaakt werd om hem zonder ontsnappingsmogelijkheid in te sluiten in de hel, is nu het hemelse doel in de plaats gekomen van het najagen van de hel. De Zoon van God reikt zijn broeder de hand om hem te helpen samen met hem de weg te gaan. Nu is het lichaam heilig. Nu dient het om de denkgeest te genezen, terwijl het gemaakt was om die te doden. Je zult je vereenzelvigen met dat waarvan jij denkt dat het jou veiligheid biedt. Wat het ook mag zijn, je zult geloven dat het één is met jou. Jouw veiligheid ligt in de waarheid en niet in leugens. Liefde is jouw veiligheid. Angst bestaat niet. Vereenzelvig je met liefde en je bent veilig. Vereenzelvig je met liefde en je bent thuis. Vereenzelvig je met liefde en vind jouw Zelf.’
(WdII.5.3-4-5)

 

Werkelijk behulpzaam zijn is, de ander en mijzelf verlossen uit de gevangenis die ik voor hem en mijzelf heb gemaakt, door te vergeven.

De gevangenis die ik heb gemaakt bestaat uit gedachten van zonde/schuld/angst, naar buiten geprojecteerd op een zogenaamde buitenwereld die niets anders is dan een poging tot vluchten voor mijn eigen zonde/schuld/angst gedachten over mijzelf. De enige echte weg terug is het werkelijk vergeven van dit waan-gedachtesysteem dat alleen mijzelf en de zogenaamde ander gevangen houd in ‘Een nietig dwaas idee’.
Zo zullen wij beide bevrijd worden van wat nooit werkelijk was.

Elke hulp gegeven vanuit schuld/zonde/angst is niet werkelijk behulpzaam zijn, maar slechts een tijdelijk surrogaat. Het soort hulp dat uitput, afhankelijk maakt en zelfs verslavend is. Het soort hulp waarbij er alleen een gever is en een nemer in plaats van dat gever en ontvanger één zijn en daardoor geven en ontvangen één zijn. Hulp die voorkomt uit het zien van gebrek en schaarste in de vorm en men denkt de oplossing te moeten vinden en geven in die vorm, die gezien wordt als oorzaak van het probleem.

 

‘Je kunt veel doen ten behoeve van je eigen genezing en die van anderen als je in een situatie die om hulp vraagt, daar als volgt over denkt:

Ik ben hier alleen om werkelijk behulpzaam te zijn. Ik ben hier om Hem te vertegenwoordigen die mij gezonden heeft. Ik hoef me geen zorgen te maken om wat ik zal zeggen of wat ik moet doen, want Hij die mij gezonden heeft zal mij leiden. Ik ben tevreden daar te zijn waar Hij me wenst, wetend dat Hij me vergezelt.
Ik zal genezen zijn, wanneer ik toelaat dat Hij mij genezen leert.’ (T2.V.18:1-6)

 
En verder zegt de cursus nog over werkelijk behulpzaam zijn:
 

‘God wordt geprezen telkens wanneer een denkgeest leert volkomen behulpzaam te zijn. Dit is onmogelijk zonder volkomen niet-kwetsend te zijn, omdat deze twee overtuigingen wel moeten samengaan. Zij die werkelijk behulpzaam zijn, zijn onkwetsbaar, omdat ze hun ego’s niet beschermen en dus niets hen kwetsen kan. Hun behulpzaamheid is hun lofprijzing van God, en Hij zal hun lofprijzing van Hem beantwoorden omdat ze zijn zoals Hij en ze zich tezamen kunnen verheugen. God gaat naar hen uit en door hen heen, en er is grote vreugde in heel het Koninkrijk. Ieder die zijn denken veranderd heeft, draagt bij tot deze vreugde met zijn individuele bereidwilligheid erin te delen. Zij die werkelijk behulpzaam zijn, zijn Gods wonderdoeners, aan wie ik leiding geef tot we allen in de vreugde van het Koninkrijk verenigd zijn. Ik zal jou overal heenleiden waar je werkelijk behulpzaam kunt zijn, en naar al wie mijn leiding kan volgen via jou.’ (T4.VII.8:1-8)

 

 

florence_nightingale_lady_of_the_lamp

 

Na de super women in mij vergeven te hebben, nu dan de super Florence Nightingale, en super moeder Therese nog. Beide teruggegeven aan het Licht waar ze thuis horen. En laat ik me graag leren wel en hoe Werkelijk behulpzaam te zijn door mijn Innerlijke Leraar Jezus, die mij hierin voorgaat.

 

 

 

Ik ben hier alleen om werkelijk behulpzaam te zijn.

Ik ben hier om Hem te vertegenwoordigen die mij gezonden heeft.

Ik hoef me geen zorgen te maken om wat ik zal zeggen

of wat ik moet doen, want Hij die mij gezonden heeft zal mij leiden.

Ik ben tevreden daar te zijn waar Hij me wenst,

wetend dat Hij mij vergezelt.

Ik zal genezen zijn, wanneer ik toelaat dat Hij mij

genezen leert.

(ECIW T2.V.A.18:2-6)

 

Gebed1crop

Gebed2crop

Begeleiding Bert Kraan

 

I am here to be truly helpful.

I am here to represent Him Who sent me.

I do not have to worry about what to say or what to do, because He Who sent me will direct me.

I am content to be wherever He whishes, knowing He goes there with me.

I will be healed as I let Him teach me to heal.

(ACIM T2.V.A.18:2-6)

 

 

Over het doel, het waartoe…

Het doel volgens de cursus is God.

Een doel wat niet te omschrijven valt, een soort onzichtbaar doel, alleen gebaseerd op een ergens diep verlangen.

Dat diepe verlangen, althans het gevoel zonder te weten waar dat gevoel over gaat, dus alleen het gevoel ‘verlangen’ wordt in tijd en ruimte constant nagejaagd. Maar met als enig (verborgen, geheime) doel het niet te vinden, want onder het verlangen zit angst, de angst voor God, de angst voor het doel.

Door het ontstane mechanisme van de ego-denkgeest alles uit de denkgeest te projecteren wordt de schat, het verlangen én de angst als het ware buiten de denkgeest begraven en het spel van het zoeken en het vooral niet vinden van de Heilige Graal kan beginnen.


Zo houden verlangen en angst de dualiteit in stand. Elkaar in evenwicht houdend, maar nergens naartoe leidend.

 

Iedere keer dat we ons doel leggen in ‘buiten mij’, verdwijnt het echte Doel verder in de schijnbare chaos van dualistische gedachtes nog eens extra bevestigd door de projecties als oorzaak te bestempelen.

Het doel is dan zeker niet meer God, maar iets wat past in de dualiteit van de projecties, een betere kwaliteit projecties, een betere wereld, gedoemd te mislukken, daar het doel van de egodenkgeest vaststaat, zover mogelijk weghollen van God en dit ontkennen door de vreemde mengeling van verlangen en angst.

En dat doel heeft de hele ene ego-denkgeest, het kan niet anders.

 

‘Al wat nodig is, is onze denkgeest erin te trainen voorbij te zien aan alle futiele, zinloze doelen en ons te herinneren dat God ons doel is. De herinnering van Hem ligt verscholen in onze denkgeest, slechts verduisterd door onze kleine nutteloze doelen die niets te bieden hebben en niet bestaan. Blijven we toestaan dat Gods genade in onbewustheid straalt, terwijl we in plaats daarvan de speeltjes en prulletjes van de wereld zoeken? God is ons enig doel, onze enige Liefde. We hebben geen ander streven

dan ons Hem te herinneren.’ (WdII.258.1.1:5)

 

Werkelijk God als Doel aannemen is dus voorbij gaan aan de angst die daaronder ligt en voorbij gaan aan het dualistische doel; verlangen/angst.

Dat gaat zo maar niet natuurlijk, dit vereist veel breidwilligheid, vertrouwen, eerlijkheid, overgave, doorzettingsvermogen, en vergevingswerk. En duidelijk te begrijpen dat het niet de ego-denkgeest moet zijn die het vergevingswerk doet. Onze (vrijwillige) taak is als waarnemer de blokkades te zien en te onderkennen en dan aan HG/J te geven, waar vergeving plaats zal vinden als we dat oprecht willen laten gebeuren.


Het heeft geen enkele zin God proberen te vinden door het maken van een betere wereld, dat is de egodenkgeest die de Cursus óók doet.

Nee het gaat om het vergeven van elke blokkerende ego-gedachte. Dat betekend dat alles wat we doen in de wereld, die functie krijgt en dat doel en geen andere.


Dat kan dus niet de ego-denkgeest doen, want die kán dat eenvoudig weg niet, dit moet door de Heilige Geest Denkgeest gebeuren, dat gedeelte van de denkgeest dat zich nog steeds verbonden weet met God. Deze nog zich herinnerende denkgeest kan als waarnemer nu naar de ego-denkgeest kijken en wat daar gebeurt, als naar een film en zich los gaan maken van de identificatie met de film én met de daarachterliggende oorzaak, de ego-denkgeest. De ‘film’ de ‘wereld’ krijgt daardoor een totaal andere functie. Als de identificatie wegvalt met de film, en dus met de droomfiguur en de dromer daarachter, blijft uiteindelijk Denkgeest over. Dit is een langdurig proces van loslaten en vergeven. Totdat uiteindelijk voorbij het ego wordt gegaan en de natuurlijke staat weer wordt herkend en het verlangen en de angst wegvalt, omdat er niets meer te verlangen en te vrezen valt.

 

‘Ons doel is niets anders dan de weg te volgen die leidt naar U. We hebben geen ander doel. Wat zouden we anders kunnen verlangen dan ons U te herinneren? Wat zouden we anders kunnen zoeken dan onze Identiteit?'(WdII.258.2)

 

Ondertussen lijken we ‘gewoon’ in de wereld te functioneren, met dit verschil; dat we, de dromer (en niet de droomfiguur/de droom) nu vanuit de Heilige geest/Jezus Denkgeest Volgen en functioneren in plaats van volgen en functioneren vanuit de ego-denkgeest.

En als waarnemer steeds alert blijven en verantwoordelijk blijven voor de keuze die elke keer gemaakt dient te worden dat is alles wat we hoeven te doen, de rest zal van daaruit volgen.

 

 

 

longroad

 

 

 

 

 

Emoties zien als vorm van zwakte, aanstellerij, is weer niets anders dan een vorm van schuld/zonde/angst projectie, alweer een verdediging van de egodenkgeest, weer een sluier die de ware oorzaak namelijk afscheiding (van God) geprojecteerd vanuit de egodenkgeest afdekt en aan het ‘zicht’ ontrekt.
Terwijl de egodenkgeest emoties ook juist tergelijkertijd gebruikt als wapen om te voorkomen dat ontdekt wordt dat het alleen maar een extra hulpmiddel is om de afscheiding een vorm van waarheid te proberen te geven.

De pijn is een bevestiging van het zonde idee, (ik heb iets gedaan wat heel erg verkeerd is) daarbovenop komt dan nog schuld (ik ben zwak en ik stel me aan enz.)  en dat geeft een totaalbeeld van angst (God heeft mij omdat ik zondig ben en bovendien schuldig, verstoten en ik kan nooit meer terug want hij zal mij straffen) en dan is het cirkeltje weer rond en komen we weer bij schuld, zonde enz…. en zo vormt de egodenkgeest een gesloten circuit. En doet keurig waarvoor het gemaakt is, namelijk: afscheiden.

Dus als ik emoties bespeur bij mijzelf of anderen kan ik me in plaats van me er volledig mee te identificeren en weer in het gesloten ego-denkgeest-circuit terecht te komen, er weer samen met HG/J er als waarnemend-denkgeest naar kijken, weer als naar een film waar ik door geraakt wordt, maar het niet ben, en vergeven na dé keuze te hebben gemaakt.

In die zin kan de Heilige Geest (de Juist-gerichte-denkgeest) mits ik als waarnemende-denkgeest het aan Hem geef, juist dit schijnbaar schuld/zonde/angst materiaal gebruiken als vergevingsmateriaal en het doen wegsmelten in totale schuldeloosheid/zondeloosheid en Liefde. Dat wat er werkelijk is.

Inverband hiermee geef ik als leestip T16.I. Ware inleving.

 

 

 

Als ik mijn doel vergeet kan ik slechts in verwarring zijn, onzeker over wat ik ben en dus tegenstrijdig in mijn handelen. Niemand kan strijdige doelen dienen en dat met goed gevolg doen. Evenmin kan hij functioneren zonder diepe smart en hevige depressie. Laten we daarom vastbesloten zijn ons te herinneren wat we vandaag willen, opdat we onze gedachten en daden op een zinvolle manier tot een eenheid kunnen maken, en alleen dat bereiken wat God ons deze dag wil laten doen.

Vader, vergeving is Uw uitverkoren middel voor onze verlossing. Laten we vandaag niet vergeten dat we geen andere wil kunnen hebben dan die van U. En dus moet ons doel tevens het Uwe zijn, willen we de vrede bereiken die U voor ons wilt. (WdII.257)

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe privé zijn privé gedachtes en wat is dat privé.

Volgens de wereld zijn dat gedachtes die je voor jezelf houd en alleen eventueel deelt met intimi met speciale relaties.
Speciale gedachtes dus.

‘Want jij denkt in privé-gedachten, die jij alleen kent, een middel te vinden om te houden wat jij alleen wilt hebben, en te delen wat jij wilt delen.’ (T15.IV.7:4)

‘Ik heb geen privé-gedachten. Toch ben ik me alleen van privé-gedachten bewust. Wat kunnen deze gedachten betekenen? Ze bestaan niet en dus betekenen ze niets. Toch is mijn denkgeest deel van de schepping en deel van haar Schepper. Wil ik mij niet liever aansluiten bij het denken van het universum dan alles wat echt het mijne is te verdoezelen met mijn armzalige, betekenisloze ‘privé-gedachten’? (WdI.herh.I.52:2-7)

Ik denk dat het gezien de functie die ze kunnen hebben als vergevingsmateriaal, ze aan het licht gebracht moeten worden, maar dan wel aan het licht in de eigen denkgeest, dus gezien door de ‘ogen’ van de waarnemende-denkgeest.

Ik merk dat dat al lastig genoeg is, er komen duizenden gedachtes langs en als ik een probleem denk te hebben, kijk ik daar in eerste instantie naar door het filter van schuld/zonde/angst de speciale relaties. Deze is er altijd eerst. Dat zien is een eerste stap.


Heel eerlijk kijken is zonder schuld/zonde/angst kijken en dat kan alleen samen met Jezus en of De Heilige Geest.

Zonder een enkel oordeel. En als er een oordeel voorschuift, waarnemen dat dat gebeurt.

Want anders zal ik in gedachte toch ook naast de waarnemer de oordeler zijn, en zal ik gedachtes kunnen hebben van, nou laat ik daar maar niet aan denken, dat is onzin, of dat kan nu eenmaal niet, mee leren leven, gewoon negeren, ik heb last van gekte, nee dat is onmogelijk, nee dat mag ik niet denken, want dat is te pijnlijk voor mijzelf of voor anderen enz. enz. en het hele scala van bijbehorende emoties, dat eraan vastzit en het nog werkelijker maakt.


En dan is het eerlijk kijken totaal verdwenen, achter een gordijn van egoverdediging in de vorm van oordelen, pijn, emoties, de sluier van schuld/zonde/angst.

Eerlijk kijken is elke gedachte gewoon bekijken in z’n hele lengte, breedte, diepte en hoogte, eerlijk de emoties de pijn erbij voelen, als waarnemer en als daarbij gehuild of wat dan ook moet worden prima. Dat is dan alsof ik meegesleept wordt in een film die me raakt terwijl ik niet die film ben (ik ben en blijf de waarnemende denkgeest en niet de droom), maar hij raakt me wel. Ik kan dan duidelijk zien dat het om gedachtes gaat, om gedachtes uit de ego-denkgeest, die naar ‘buiten’ zijn geprojecteerd op het filmdoek van de wereld.


Als dat helemaal open en bloot is bekeken samen met Jezus of De Heilige Geest kan ik als waarnemende denkgeest de keuze maken. Wil ik dit behouden, ben ik hier aan gehecht, levert het me wat op, ben ik gehecht aan schuld/zonde/angst, emoties (de egoverslaving) en wil ik dat, of moet er een andere manier zijn en geef ik het aan Jezus en of De Heilige Geest ter vergeving zodat het hele verhaal een andere functie krijgt.

 

Ik merk dat als ik zo kijk, bloed eerlijk, niets achterhoudend, samen met Jezus of De Heilige Geest ik voorbij de egodenkgeest stap en thuiskom in de Denkgeest waar alleen Vrede en Vreugde en Vrijheid heerst.

Dat is het Wonder een totale ommekeer in denken en waarneming.

 

Dit is het pad van Vergeving dat ECIW ons aanreikt en dat we samen met onze Innerlijke Gids aangaan en waarin Hij ons is voorgegaan en nog steeds voorgaat.

Dan zal de sluier langzaam optrekken en tenslotte geheel verdwijnen.

 

 

 

2880717209_cb5d234061_o

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: