archiveren

Dagelijks archief: september 13, 2009

 

Hoe privé zijn privé gedachtes en wat is dat privé.

Volgens de wereld zijn dat gedachtes die je voor jezelf houd en alleen eventueel deelt met intimi met speciale relaties.
Speciale gedachtes dus.

‘Want jij denkt in privé-gedachten, die jij alleen kent, een middel te vinden om te houden wat jij alleen wilt hebben, en te delen wat jij wilt delen.’ (T15.IV.7:4)

‘Ik heb geen privé-gedachten. Toch ben ik me alleen van privé-gedachten bewust. Wat kunnen deze gedachten betekenen? Ze bestaan niet en dus betekenen ze niets. Toch is mijn denkgeest deel van de schepping en deel van haar Schepper. Wil ik mij niet liever aansluiten bij het denken van het universum dan alles wat echt het mijne is te verdoezelen met mijn armzalige, betekenisloze ‘privé-gedachten’? (WdI.herh.I.52:2-7)

Ik denk dat het gezien de functie die ze kunnen hebben als vergevingsmateriaal, ze aan het licht gebracht moeten worden, maar dan wel aan het licht in de eigen denkgeest, dus gezien door de ‘ogen’ van de waarnemende-denkgeest.

Ik merk dat dat al lastig genoeg is, er komen duizenden gedachtes langs en als ik een probleem denk te hebben, kijk ik daar in eerste instantie naar door het filter van schuld/zonde/angst de speciale relaties. Deze is er altijd eerst. Dat zien is een eerste stap.


Heel eerlijk kijken is zonder schuld/zonde/angst kijken en dat kan alleen samen met Jezus en of De Heilige Geest.

Zonder een enkel oordeel. En als er een oordeel voorschuift, waarnemen dat dat gebeurt.

Want anders zal ik in gedachte toch ook naast de waarnemer de oordeler zijn, en zal ik gedachtes kunnen hebben van, nou laat ik daar maar niet aan denken, dat is onzin, of dat kan nu eenmaal niet, mee leren leven, gewoon negeren, ik heb last van gekte, nee dat is onmogelijk, nee dat mag ik niet denken, want dat is te pijnlijk voor mijzelf of voor anderen enz. enz. en het hele scala van bijbehorende emoties, dat eraan vastzit en het nog werkelijker maakt.


En dan is het eerlijk kijken totaal verdwenen, achter een gordijn van egoverdediging in de vorm van oordelen, pijn, emoties, de sluier van schuld/zonde/angst.

Eerlijk kijken is elke gedachte gewoon bekijken in z’n hele lengte, breedte, diepte en hoogte, eerlijk de emoties de pijn erbij voelen, als waarnemer en als daarbij gehuild of wat dan ook moet worden prima. Dat is dan alsof ik meegesleept wordt in een film die me raakt terwijl ik niet die film ben (ik ben en blijf de waarnemende denkgeest en niet de droom), maar hij raakt me wel. Ik kan dan duidelijk zien dat het om gedachtes gaat, om gedachtes uit de ego-denkgeest, die naar ‘buiten’ zijn geprojecteerd op het filmdoek van de wereld.


Als dat helemaal open en bloot is bekeken samen met Jezus of De Heilige Geest kan ik als waarnemende denkgeest de keuze maken. Wil ik dit behouden, ben ik hier aan gehecht, levert het me wat op, ben ik gehecht aan schuld/zonde/angst, emoties (de egoverslaving) en wil ik dat, of moet er een andere manier zijn en geef ik het aan Jezus en of De Heilige Geest ter vergeving zodat het hele verhaal een andere functie krijgt.

 

Ik merk dat als ik zo kijk, bloed eerlijk, niets achterhoudend, samen met Jezus of De Heilige Geest ik voorbij de egodenkgeest stap en thuiskom in de Denkgeest waar alleen Vrede en Vreugde en Vrijheid heerst.

Dat is het Wonder een totale ommekeer in denken en waarneming.

 

Dit is het pad van Vergeving dat ECIW ons aanreikt en dat we samen met onze Innerlijke Gids aangaan en waarin Hij ons is voorgegaan en nog steeds voorgaat.

Dan zal de sluier langzaam optrekken en tenslotte geheel verdwijnen.

 

 

 

2880717209_cb5d234061_o

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: