archiveren

Dagelijks archief: augustus 12, 2009


Tijdens een meditatie ontvouwt zich de volgende diepe vergevingservaring.

Ik heb geleerd om al mijn angsten samen met J onder ogen te zien en ik voel het heel duidelijk als er weer iets zit wat de aandacht vraagt en ga er dan uiteindelijk voor zitten, sluit mijn ogen vraag Hulp, pak de Hand wacht af en luister ….. het volgende gebeurde er:

Ik wordt binnen gevoerd geboeid in de arena van het Colosseum in Rome.
Een uitzinnige massa juicht en schreeuwt, ik ben zwanger, hoog zwanger, en ik ben een groot zondares…
De Keizer kijkt smalend en spottend toe…
Hij geeft het teken dat het kan beginnen.
In de arena bevinden zich een grote leeuw en zijn temmer een grote Romein in glimmende wapenuitrusting (goudkleurig)  schitterend in de zon.
Hij heeft een groot zwaard in zijn hand.
Dan wordt ik op een soort altaar gelegd, het witte kleed wat ik aan heb wordt van mijn lijf gerukt en met één haal haalt hij mijn buik open, ik zie mezelf het uitschreeuwen van angst en pijn.
Hij rukt de baby uit mijn buik houd het aan één been omhoog laat het aan het uitzinnige volk zien en gooit het dan met een grote zwaai voor de leeuw die zich er hongerig op stort en het verslindt.
Ik kijk ernaar als waarnemer stevig de hand van J vasthoudend, ik voel de tranen als vanzelf over mijn wangen stromen, maar voel me ook veilig, dit wil mij meer zeggen dan de gruwel die ik denk te zien.
Jezus vertelt mij dat het symbool staat voor de waangedachte dat mijn onschuld mij afgepakt is door God als straf voor mijn vermeende afscheiding van God. En eigenlijk over de schuld gaat die ik heb over dat ik denk dat ik God verlaten heb, en dat vervolgens omgekeerd heb uit angst voor wraak in een geprojecteerd verhaal waarin god mijn onschuld heeft vermoord als straf voor dat ik hem verlaten heb en ik voor eeuwig verdoemd ben, schuldig en verloren.

En ik ben zelf met de keizersnee geboren, passend in dit waanidee, als diep ‘schuldig’ geboren en wat kon dit anders dan een leven van schuld projectie tot gevolg hebben en een gevoel van altijd op het punt staan verslonden te worden, vernederd, aangevallen, en wat kon de schuld anders dan terug vechten teneinde de schuld in stand te houden, vechtend om de schuld in stand te houden, terugkeer naar god voor eeuwig onmogelijk makend, kortom het gesloten waan- angst-systeem van de egodenkgeest.
En ik zie nu dat ik al die figuren in deze ‘droom’ speel de Keizer, het uitzinnige volk, de Leeuw, de Romein, de vrouw, de baby… de vermoorde onschuld…

En ik vergeef, vergeef diep samen met J, ik ben onschuldig er is niets gebeurt, Ik rust in God…

Een half uur later:
Vervolg….

Nadat ik het allemaal vlug heb opgeschreven, omdat ik het niet wilde vergeten, maar echt onder ogen zien, voelde ik me alsof ik uit de bioscoop kom na een heel spannende film, een beetje zweverig en onwerkelijk, kwetsbaar ook. Dus ik besluit in plaats van boodschappen te gaan doen enz. nog weer even naar mijn rustige plek terug te gaan en even piano te spelen, na twee stukken moet ik nog even gaan zitten op mijn kleedje samen met J en dan voltrekt het volgende totaal verrassende, onverwachte  tafereel zich voor mijn geestesoog:
Ik zit achter de coulissen in een ruimte, coulissen stukken, kleding, rommelig, te midden van die rommel zit de Romein, helm naast zich, zwaard slordig in een hoek tegen de muur, borstschild afgegespt, in zijn hand een kop koffie voeten op tafel de krant lezend. De baby ligt op tafel, is een lappen pop, de leeuw ligt zoet aan de voeten van de Romein te slapen,  ik ben bezig mijn nep buik af te gespen…. de Keizer gooit zijn lauweren kroontje op de kapstok, verderop een hoop geroezemoes van alle figuranten die rondlopen en wat eten en drinken en kletsen en de regisseur komt langslopen en zegt: ‘goed gedaan jongens…. dit wordt een klapper.’  ….
en ik moet zo vreselijk lachen, dat ik omrol op m’n kleedje. En zie ook nu dat plaatje van J voor me wat ik een paar dagen geleden op internet tegen kwam:


…. ja samen kunnen we dit weglachen…. Een nietig dwaas idee.

 

En dan nog wat gedachten over wie wat en waar en waarom speelt in de drama’s van ons leven..
Ik ben er nu voorgoed achter dat de ene egodenkgeest al die rollen speelt.
Dat gebeurde toen ik probeerde te zien wie de verschillende rollen speelde in het drama wat ik net had mogen aanschouwen en daar kwam ik niet achter, omdat er niet verschillende personen zijn die de rollen speelde. Er zijn geen losse personen, poppetjes. Er is één egodenkgeest die het allemaal bedenkt en naar buiten projecteert.
Het is natuurlijk verleidelijk te weten en te zien wie in welk leven die je nu ook kent een bepaalde rol speelde, maar zo werkt het dus niet.
Er is één egodenkgeest die al die rollen speelt dus ook de rollen die nu schijnbaar gespeeld worden, de poppetjes staan niet op zichzelf, dus het heeft geen zin om te zeggen ik ken jou of jou uit een vorig leven toen was jij dit en ik dat… het is één egodenkgeest die al die rollen speelt. En dan kan het niet anders omdat het vanuit de ene denkgeest komt dat het allemaal tegelijkertijd plaatsvindt, want ook tijd en ruimte is niets anders dan de coulissen waarin het zich lijkt af te spelen. Dus het idee reïncarnatie is alleen behulpzaam om dit mechanisme te ontdekken meer niet. En het schijnbare toneelstuk is enkel en alleen leermateriaal, aanschouwelijk onderwijs door HG/J het heeft geen enkele andere functie of doel dan vergeving.

 

 


Ik heb me een droomwereld bedacht vanuit de ene egodenkgeest, waardoor ik vergat wie en wat ik in werkelijkheid ben; een onschuldig kind van God. Met als resultaat een bange droom geboren uit angst:

 ‘Kinderen worden met pijn en in pijn in deze wereld geboren. Hun groei gaat gepaard met lijden, en ze leren wat leed is, afscheiding en dood. Hun denkgeest lijkt opgesloten in hun hersenen, en de krachten daarvan lijken af te nemen wanneer hun lichaam pijn lijdt. Ze lijken lief te hebben, maar ze verlaten en worden zelf verlaten. Wat ze liefhebben, schijnen ze te verliezen, wellicht de meest krankzinnige overtuiging van al. En hun lichamen kwijnen weg, hun adem stopt en ze worden onder de grond gelegd, en zijn niet meer. Niet een van hen die niet gedacht heeft dat God wreed is.’ (T13.inl.2:5-11)

Gelukkig ‘maar’ een droom, een nietig dwaas idee. En gelukkig is de herinnering er altijd nog, de herinnering aan wat ik werkelijk ben: Liefde waar angst nooit echt kan binnendringen en ook maar in staat is dat wat onveranderlijk en héél is te veranderen.:

‘Kindlief, dit is niet zo. Je ‘schuld beladen geheim’ is niets, en als je het maar naar het licht wilt brengen zal het licht het verdrijven. Dan zal geen enkele donkere wolk meer tussen jou en het herinneren van je Vader blijven hangen, want jij zult je Zijn schuldeloze Zoon herinneren, die niet gestorven is, omdat hij onsterfelijk is. En je zult zien dat jij samen met hem werd verlost en nooit van hem gescheiden bent geweest. In dit inzicht ligt je herinnering, want het is de erkenning van liefde zonder angst. Er zal grote vreugde heersen in de Hemel over jouw thuiskomst, en die vreugde zal de jouwe zijn. Want de verloste zoon des mensen is de schuldeloze Zoon van God, en hem herkennen is jouw verlossing.’ (T13.II.9:1-7)

Dóór de ervaring ligt mijn weg terug naar Huis (waar ik nooit werkelijk ben weggeweest).

De lessen die ik leer samen met de Heilige Geest en Jezus, mijn Gidsen.
En de wereld die ik gemaakt heb vanuit de egodenkgeest wordt nu in handen van de Heilige Geest en Jezus mijn pad naar Huis.
Al mijn ‘speciale’ talenten en dat is alles wat ik in ‘huis’ heb aan karaktertrekken, en alles wat mij ‘Annelies’ maakt, is bruikbaar voor de Heilige Geest:

 Hoewel elk soort waarneming onwerkelijk is, heb jij die gemaakt en daarom kan de Heilige Geest die goed gebruiken.’ (T6.II.9:6)

 ‘De Heilige Geest leert jou wat het ego gemaakt heeft te benutten om het tegenovergestelde te onderwijzen van wat het ego heeft ‘geleerd’.’ (T7.IV3:3)

 ‘Alle vermogens moeten daarom worden overgegeven aan de Heilige Geest, die ze op de juiste manier weet te gebruiken. Hij gebruikt ze alleen om te genezen, want Hij kent jou alleen als heel.’ (T7.IV.4:1-2)

 ‘Als het lichaam een instrument wordt dat jij aan de Heilige Geest geeft om ten behoeve van het verenigen van het Zoonschap te gebruiken, zul jij in iets fysieks niets anders zien dan wat het is. Gebruik het voor de waarheid en je zult het waarheidsgetrouw zien.’ T8.VII.4:5-6)

 ‘De Heilige Geest kan alles wat je Hem geeft voor jouw verlossing gebruiken. Maar wat jij achterhoudt kan Hij niet gebruiken, want zonder jouw bereidwilligheid kan Hij het niet van jou wegnemen.’ (T8.VIII.4:5-6)

Terug denkend aan toen ik nog een kind was kan ik me bepaalde eigenschappen goed herinneren die daarna door het noodzakelijke proces van het ontwikkelen van een ego langzaam zijn ondergesneeuwd onder en dikke laag conditioneringen. De taak van de egodenkgeest is immers verbergen, alles wat aan Thuis doet terug denken, de Herinnering diep wegstoppen.

Dit kan eeuwen lang volgehouden worden binnen het gegeven ruimte en tijd, maar uiteindelijk is het onvermijdelijk dat de herinnering sterker blijkt te zijn en het moment komt dat ik opnieuw kies.

En dan, mits aan Heilige geest en Jezus gegeven voor dit doel, zullen al die talenten mij terug naar huis brengen.

Denkend over mijn talenten en dan die talenten waarbij ik me heel plezierig voelde en die me heel natuurlijk afgingen, zie ik nu de ijver die ik erin gestoken heb deze weg te stoppen daarbij de schuld gevend aan de buitenwereld die ze ogenschijnlijk van mij afpakte. Het projectiemechanisme van het ego.

Zo was ik een geboren dagdroomster, leefde volledig in een eigen wereld en zette dit later door in mijn voorliefde voor lezen, pianospelen en tekenen. Allemaal heerlijke zaken waarbij ik moeiteloos gelukkig was en mijn talent van dagdromer kon uitleven.
Tegelijkertijd werd dit, vooral het dagdromen, afgekeurd door de zgn. buitenwereld, die vond dat ik lui was en ‘iets’ moest doen.
“Als ik je niet gestimuleerd had en je achter je vodden aangezeten, was er nooit iets van je terecht gekomen!”
Het perfecte antwoord van de egodenkgeest teneinde de droom in stand te houden, hard werken werd het zelfbedachte wapen tegen het zelfbedachte verwijt van luiheid, en zo begon het gevecht binnen de egodenkgeest een gesloten kringetje wat al snel een gewoonte werd en daarna een verslaving.
En tenslotte jaren later tot bijna totale uitputting, het ultieme doel van het ego, zou leiden. Maar daardoor werd de weerstand, de greep van de egodenkgeest even ook wat losser, ook doordat ik doodziek werd van die steeds zich herhalende ‘mislukkingen’ en kwam er ruimte voor de herinnering, de herinnering aan ‘er moet een andere manier zijn’.

En nu daagt mij ineens nu ik een tijdje al vertoef in het afkickcentrum van God & Zn: ‘Ik rust in God’ dat die talenten die me zo gemakkelijk afgingen ineens weer zichtbaar worden en weleens een belangrijke zoniet de enige rol zouden kunnen gaan spelen in mijn werkelijke rol hoe een leerling/leraar van God te zijn en louter Liefde uit te breiden. De negatieve klank van dagdromer heeft zich nu omgekeerd in de nu zeer bruikbare talenten: denken, filosoferen en mediteren die in handen gegeven nu van Jezus mijn werkelijke functie mogen laten zien. Hoe dit zich op de best mogelijke manier in de vorm zal tonen is nog even afwachten. Voorlopig is het devies ‘rust’. Ik leer nu dat als ik bij Hem ben schuld/zonde/angst onmogelijk zijn.

Terwijl ik dit schrijf herinner ik me ineens twee foto’s uit mijn zeer vroege jeugd die dit alles mooi lijken te illustreren. Op de ene foto wordt mijn duidelijke talent ‘dagdromen’ getoond. Op de andere foto is het ontluikende nietig dwaas idee de egoverdediging al zichtbaar, het ‘ik heb liever gelijk, dan dat ik gelukkig ben’ principe.

 

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: