Huilen

Over huilen gesproken…

De keren dat ik huil  is dat altijd vanuit de emotie van verlies. Het laat dát naar boven komen, het brengt precies dát aan het licht, het idee dat ik iets verlies of verloren heb of op moet geven.

Het is weer het diepe verlangen naar God wat erachter verborgen ligt, onvervulbaar lijkt te zijn en daardoor als de emotie verdriet wordt geprojecteerd, waardoor ik me schijnbaar bedroeft van God afkeer, in plaats van naar Hem toe.

Ontroering is eigenlijk het los roeren van een dikke laag emoties die als scherm om ons ‘hart’ ligt ten einde mij te beschermen tegen de liefde van God. De emoties komen los en voelen alsof ik iets verlies als ik me ermee vereenzelvig, maar in handen gegeven van HG/J  verlies ik mijn weerstand tegen Liefde, tegen God. Emoties worden zo van wapens in handen van het ego tégen God,  kostbare offergaven aan God en lossen op in de Liefde van God.

 

‘En God Zelf zal alle tranen wissen.’ (WdII.301)

 

 

1 reactie
  1. Een van de weinige memorabele dingen die Paulus schreef: “Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben.”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: