archiveren

Dagelijks archief: juli 30, 2009

Over huilen gesproken…

De keren dat ik huil  is dat altijd vanuit de emotie van verlies. Het laat dát naar boven komen, het brengt precies dát aan het licht, het idee dat ik iets verlies of verloren heb of op moet geven.

Het is weer het diepe verlangen naar God wat erachter verborgen ligt, onvervulbaar lijkt te zijn en daardoor als de emotie verdriet wordt geprojecteerd, waardoor ik me schijnbaar bedroeft van God afkeer, in plaats van naar Hem toe.

Ontroering is eigenlijk het los roeren van een dikke laag emoties die als scherm om ons ‘hart’ ligt ten einde mij te beschermen tegen de liefde van God. De emoties komen los en voelen alsof ik iets verlies als ik me ermee vereenzelvig, maar in handen gegeven van HG/J  verlies ik mijn weerstand tegen Liefde, tegen God. Emoties worden zo van wapens in handen van het ego tégen God,  kostbare offergaven aan God en lossen op in de Liefde van God.

 

‘En God Zelf zal alle tranen wissen.’ (WdII.301)

 

 

Om helderheid gevraagd, en helderheid gekregen…

‘Ik’ moet het helemaal alleen doen, er is geen andere manier.

Maar wie is die ‘alleen’, niet de projecties, niet het lichaam, het is de denk-geest, de Ene Zoon van God die er naast dat deze er een  een nietig dwaas idee op na houdt, ook de Ene Zoon van God is die Geest is en vrij en rust in God. In beide gevallen geest, nooit een lichaam. De ene een waan-idee, de andere een Waar-idee.

In die hoedanigheid als één geest moet het ‘alleen’ gebeuren.  Ja, alleen, in de hoedanigheid als de Ene Zoon van God (denk-geest), omdat de Ene Zoon van God (denk-geest) wel door de projecties en met de projecties heen moeten werken.

Als de Ene Zoon van God al zijn projecties op die manier kan bekijken en zien, zullen alle projecties richting Bevrijding gaan, dat kan niet anders. Een eenduidig duidelijke afspraak, één duidelijke keuze voor HG/J denkgeest moet wel resulteren in dat de hele wereld van projectie zich die richting uit buigt. Niet uit zichzelf, maar louter door de besturing die erachter zit.

Gebeurt dit niet, dan is alleen de Ene Zoon van God (de ene denk-geest) hier verantwoordelijk voor, niet de projecties. De Ene Zoon van God die in ‘een nietig dwaas idee gelooft’ weet dit, en heeft daarom een ‘zoon van god’ geprojecteerd in de vorm van J, zodat de verantwoordelijkheid op die ‘andere ene zoon van god’ geprojecteerd kan worden en deze dus de schuldige is. En voortdurend gekruisigd moet worden, want één keer is niet genoeg dat moet eindeloos herhaald worden om een idee van continuïteit te krijgen. Een pseudo continuïteit die de continuïteit van de eenheid moet vervangen, maar daar nooit in zal slagen natuurlijk.

De Ene Zoon van God is dus verantwoordelijk voor die ene (waan) gedachte, en dat is het enige probleem en daar ligt de enige oplossing.

De projecties, lichamen kunnen zich nooit verenigen, alleen de Ene Zoon van God kan zich herinneren dat er maar één Ene Zoon van God is, die rust in de Vader.

En dat ‘herinneren’ gaat via de ervaring van de projecties die de Ene Zoon van God zelf gemaakt heeft, door elke projectie te vergeven…



 



%d bloggers liken dit: