archiveren

Dagelijks archief: juli 4, 2009


Ik verlang de vrede van God.

 ‘God geeft alleen om te verenigen. Wegnemen is voor Hem zonder betekenis. En wanneer dit voor jou evenzeer het geval is, kun je er zeker van zijn dat je één Wil deelt met Hem, en Hij met jou. En jij zult ook weten dat jij één Wil deelt met al jouw broeders, wier intentie de jouwe is.’ (WdI.185.13:2-5)

‘Kunnen we, met een dergelijke Hulp naast ons, vandaag falen wanneer we vragen dat de vrede van God ons gegeven wordt?’ (14:2)

‘Twee denkgeesten met één intentie worden zo sterk dat wat zij willen de Wil wordt van God. Want denkgeesten kunnen zich alleen in de waarheid met elkaar verbinden.’ (3)

Het gaat hier niet om een verbinding, zoals het ego ons wil doen geloven, tussen twee personen, het gaat om de verbinding tussen denkgeesten en zodra HG/J daarbij uitgenodigd wordt, dus er voor aansturing door HG/J  wordt gekozen, zal er werkelijke vereniging plaatsvinden. Vereniging tussen denkgeesten die herkennen dat Geest één is. Alleen dan zal Liefde zich kunnen uitbreiden. In het herkennen van de ‘Christus’ ‘(…)het gelaat van Christus is het grootste symbool van vergeving.’ (VvT.3.4:5) via de symbolische brug Jezus/de Heilige Geest, die de verbinding hersteld met God. ‘Het is de laatste stap. En die laten we over aan God’ (VvT.3.4:11-12)

I want the peace of God.

Ik wil het nu leren, now is the time, geen compromissen meer in dromen, geen tijdelijke vereniging meer in een vorm, geen onderhandelingen meer.

‘De denkgeest die het meent dat vrede alles is wat hij verlangt, moet zich wel met andere denkgeesten verbinden, want zo wordt vrede verkregen. En wanneer het verlangen naar vrede echt is, wordt het middel om die te vinden gegeven, in een vorm die elke denkgeest die er eerlijk naar zoekt, begrijpen kan. De vorm die de les aanneemt, welke die ook is, is zodanig voor hem ontworpen, dat hij deze niet verkeerd kan begrijpen, mits zijn vraag oprecht is. Maar als hij zonder oprechtheid vraagt, is er geen vorm waarin de les met acceptatie zal worden begroet en werkelijk geleerd.’ (6)


De automatische weerstandsreflex van het ego is (lijkt) gigantisch, bergen van obstakels doemen op, m’n hart gaat tekeer als een gek, terwijl ik het echt wil, niets liever dat de Liefde van God, de vrede van God. Ik zie het dan ook maar samen met J  als reflexen die niets betekenen, alleen hun reflexwerk (egowerk) doen, geen oordeel erover het is niets, die samen met J bekeken nu de functie krijgen van een reminder voor de juiste keuze maken, kiezen voor de juiste aansturing.

Ik verlang de vrede van God.

Elke seconde dat ik het echt wil, verdwijnt de reflex, en komt onmiddellijk weer terug als ik de obstakels (dingen denk te moeten opgeven of juist willen hebben) als waar aanneem.

Zo werkt het dus, duidelijker kan niet, ik geef de aansturing over aan J…


 


%d bloggers liken dit: