archiveren

Maandelijks archief: mei 2009

 

Er is een gedachte over gisteren, er is een gedachte over morgen, er is een gedachte over nu, er zijn honderden gedachten, ze zijn allemaal NU. Ze spelen niet in een verleden of in een toekomst ze spelen in de denkgeest en dat is altijd NU, ik denk ze NU en NU en NU er is niets anders, ook deze gedachte is NU. En het woord NU is slechts een omschrijving van, een gedachte over NU…

 

 

 

 

 

 

Ongerustheid, onrust, angst voor toekomst, verleden, een voorgevoel zijn uitingen van het ego, teneinde de tijd te continueren. Het zijn tijdsbelevingen, dus afkomstig van de ego-denkgeest, die droomt van gebeurtenissen langs een tijdlijn, een horizontale beleving. Dit alles ‘(ver)geven’ aan de Heilige Geest is erkennen en herkennen wat IS: Geest, tijdloos, Eén. Dit is de enige werkende bedoeling en functie van belevingen.

‘Jij zult de Hemel vinden. Alles wat je zoekt, op dit ene na, zal wegvallen.’ (WdI.131.5:2)

 

 

‘Er is geen wereld!
Dit is de kerngedachte die de cursus probeert te onderwijzen. Niet ieder is bereid dit te aanvaarden en ieder moet zo ver gaan als hij zich kan laten leiden langs de weg die hem naar de waarheid voert.
Hij zal terugkeren en weer verder gaan, of misschien een tijdje ervoor terugwijken en terugkeren eens weer.
Maar genezing is het geschenk van hen die bereid zijn te leren dat er geen wereld is en die les nu kunnen aanvaarden. Hun bereidheid zal hun de les aanreiken in een vorm die zij kunnen begrijpen en herkennen.
Sommigen zien die plotseling in hun stervensuur en staan op om haar te onderwijzen. Anderen vinden haar in een ervaring die niet van deze wereld is, en die hun laat zien dat de wereld niet bestaat, want wat zij aanschouwen moet wel de waarheid zijn, en toch weerspreekt dat duidelijk deze wereld. En sommigen zullen haar in deze cursus vinden en in de oefeningen die we doen vandaag. Het idee van vandaag is waar omdat de wereld niet bestaat. En als ze inderdaad het product van je eigen verbeelding is, dan kun jij haar bevrijden van alle dingen die je haar ooit hebt toegedacht, louter door al de gedachten te veranderen die haar die uiterlijke verschijningsvormen hebben verleend.’ (WdI.132.6:2-8:3)

 

‘There is no world!

This is the central thought the course attempts to teach. Not everyone is ready to accept it, and each one must go as far as he can let himself be led along the road to truth. He will return and go still farther, or perhaps step back a while and then return again.

But healing is the gift of those who are prepared to learn there is no world, and can accept the lesson now. Their readiness will bring the lesson to them in some form which they can understand and recognize.

Some see it suddenly on point of death, and rise to teach it. Others find it in experience that is not of this world, which shows them that the world does not exist because what they behold must be the truth, and yet it clearly contradicts the world. And some will find it in this course, and in the exercises that we do today. Today’s idea is true because the world does not exist. And if it is indeed your own imagining, then you can loose it from all things you ever thought it was by merely changing all the thoughts that gave it these appearances.

(WpI.132.6:2-8:3)’

 

Alleen de Heilige Geest kan zien dat wat het ego (ego-denkgeest) ziet en denkt dat het waar is, een droom is, en daarom niet de Waarheid.

 

Dat zien is het werk van de Heilige Geest. En de Heilige Geest is niets anders dan de vertegenwoordiging van wat er werkelijk is: Geest. Het is niet iets ergens buiten, het is wat we (geest) in werkelijkheid zijn.

 

De herinnering aan de Heilige Geest, dat wat we zijn, is aanwezig in alles wat wij denken te zien.

 

Er is geen wereld, er is een droom over een wereld, een universum. De dromer van die droom, is nog altijd geest en niet zijn droom- projecties. De droom- projecties waar maken is het werk van de ego-denkgeest dat gedeelte van de Geest dat droomt van afscheiding, en droomt dat dat de waarheid is.

Maar net als in de slaapdroom, is er niets verandert aan de werkelijkheid. Als de afgescheiden droom- denkgeest ontwaakt bevind deze zich nog steeds veilig rustend in God, in Geest, onveranderlijk héél.

 

Een beroep doen op de Heilige Geest, zodra ik waarneem dat ik de afgescheiden droom-gedachtes als waar zie, is niets anders dan afstemmen op wat werkelijk is: Geest, en het idee van de afgescheiden aparte, ego-denkgeest loslaten en Vergeven, geven aan de Heilige Geest, de brug naar Geest, naar de Werkelijkheid, naar God..

 

Ondertussen speelt de film, de droom van afscheiding, gewoon zijn verhaal van afscheiding af, in eindeloze avonturen van angst/speciale liefdes/heldendom/slachtofferschap/ mooie plaatjes/lelijke plaatjes, zich afspelend in een decor van planeten, natuur,… enz. enz. een spannende film, maar een film, een projectie vanuit de denkgeest, meer is het niet.

 

Niets van dat alles is Waar. De Waarheid  die nooit is weggeweest wordt slechts versluierd door deze droomflarden, die mits gezien voor wat ze zijn: ‘niets’ , in ‘niets’ oplossen…

 

Iedere keer dat ik vergeef, mijn misverstand geef aan de Heilige Geest, want dat is het werk van de Heilige Geest (de herinnering dus van wat werkelijk is) lost er weer een stukje van de (droom) film op.

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat er ook in Nederland nog voordat de Cursus een aanvang nam in Amerika, New York, rond 1965 nieuwe inzichten naar boven kwamen op spiritueel gebied is niet algemeen bekend.

Weinige kennen het werk van J.W. Kaiser en M. Hofmans. Wel kennen we de ‘verhalen’ waardoor waar het werkelijk om ging ondergesneeuwd werd en aan het zicht ontrokken.

Nu is de tijd gekomen dat de werkelijke boodschap die zij uitdroegen, samen met velen anderen waaronder ook toen koningin Juliana, aan het licht mag komen.

Op dit blog: http://jwkaiser.xanga.com/weblog/ kan je het werkelijke verhaal lezen en kennis maken met het prachtige werk van J.W. Kaiser en M. Hofmans.

 

 

JWK1960picture            11_hofmans

 

 

 

 

Als tijd en ruimte in werkelijkheid niet bestaan, als alles tegelijkertijd plaatsvindt, en dus eigenlijk niet plaatsvindt, maar als een droom is dan moet het volstrekt om het even zijn of ik iets in het zgn. nu, in het zgn. verleden of in de zgn. toekomst, of al bedenkend in de zgn. fantasie ervaar.

 

Het ontstaat allemaal vanuit de dromende denkgeest, die droomt van een staat van afscheiding van de Bron.

Maar aangezien ik geloof in het concept tijd en ruimte en dat helemaal niet als een droom ervaar, komt alles voorbij in een horizontale tijdslijn. En daar houd ik me keurig aan.

 

We zitten vast in de tijdslijn en de bijbehorende regels die daar aan vast zitten; we leven in nu momenten van waaruit het verleden ontstaat en een toekomst. Het verleden kunnen we zien, denken we, de toekomst niet, maar die ontstaat zo hebben we besloten, wel uit het verleden en kan beïnvloed worden door de lessen die we uit het verleden leren. Wat nog maar de vraag is, want hoe hard we ook roepen: ‘dit mag nooit meer gebeuren’ het gebeurt gewoon weer en weer, alleen in een andere verpakking. De wereld van tijd en ruimte, de wereld van het ego, evalueert niet echt, het zijn steeds variaties op een thema, het thema afscheiding, maar zal op zich nooit tot verlossing of bevrijding leiden. Het is immers gemaakt om juist in de afscheiding te blijven.

 

Sommige mensen ervaren dat ze iets vooruit kunnen zien, dat we achteruit kunnen zien vinden we heel normaal, omdat dat als volstrekt logisch in het begrip horizontaal tijdsbesef past. Vooruit zien in de zin van ‘helderziend’ zijn, voorspellende gaven hebben enz. past niet zo goed in het horizontale tijdslijn gebeuren wat wij als acceptabel beschouwen. Maar zou eigenlijk net zo ‘normaal’ moeten zijn. Bij sommigen van ons, en eigenlijk kennen we het allemaal wel in zekere mate, bijvoorbeeld als we iets voorvoelen, is dat eigenlijk heel normale verschijnsel iets minder goed afgeschermd, en zeggen we dat die persoon helderziend is.

 

Nou ja in zekere zin is dat ook zo, maar dan liever in de betekenis van helder zien hoe het in elkaar steekt, en dat het helemaal niet vreemd of abnormaal is.

 

De film ligt dus al vast de enige keus die we eigenlijk hebben is de film te bekijken door de ogen van het ego (angst) of door Ogen van de Heilige Geest (Liefde). De film is ontstaan vanuit de afgescheiden denkgeest, waarmee de tijdslijn ook van start ging. Alleen was die afscheidingsgedachte één nietig dwaas idee, dat zich als een explosie uitbreide in steeds langer wordende lijnen, schijnbare lijnen, want een dwaas idee, blijft een dwaas idee, en zodra het idee stopt, stopt elke projectie tijdslijn ook meteen.  Dus de hele ‘film’ is er al en het happy end ligt niet aan het einde van de tijdslijn… ooit… maar aan het begin, waar het is begonnen, in het nietig dwaas idee. En door Vergeving rollen we de tijdslijn weer netjes terug naar z’n begin waar ie zal oplossen in het niets, waar hij ook uit is geboren.

 

 

 

 

Door vergeving, verdwijnt langzaamaan stukje voor stukje tijd en ruimte, omdat dat wat vergeven is gewoon verdwijnt in het niets, omdat het al niets was, het was een droom een nietig dwaas idee, en daarom zal alles wat symbool staat voor de vergissing verdwijnen. Het hele universum, geruisloos, zonder herrie, geen explosie, niets Apocalyps, gewoon als een gedachte die gewoon ophoud met gedacht te worden…

Zacht Ontwaken, rustend in God.

 

 

 

 

In een vorig artikel vermelde ik al dat de allernieuwste herziene en opnieuw vertaalde uitgave van ‘De verdwijning van het universum’ uit is.

Zo langzaamaan begint zich dit nieuws te verspreiden en bereiken mij wonderlijke verhalen die horen bij een wonderlijk boek zoals De verdwijning van het universum. De zelfde soort verhalen die mij ook doen denken aan de wonderlijke verhalen die ik heb gehoord over hoe mensen bijvoorbeeld met Een cursus in wonderen in aanraking zijn gekomen.

Een vriendin van ons die zelf al heel enthousiast was en is over de boeken van Gary Renard en de nieuwste uitgave van De verdwijning graag uitdeelt onder haar vrienden (prima cadeau idee trouwens) stuurde mij volgend verhaal dat ik met toestemming van haar mag publiceren.

‘De verdwijning wil maar niet verdwijnen.

Nou, dit is ook bijzonder hoor. Vanavond liep ik naar een eetcafé in het dorp waar ik woon. Ik was nog maar net vertrokken toen ik bedacht dat ik wel mijn laatste exemplaar van De Verdwijning van het Universum dat ik via Annelies had ontvangen mee had  kunnen nemen voor de eigenaar. Via zijn (oude) exemplaar van De Verdwijning ben ik vorig jaar in contact gekomen met de Cursus en ik vond het leuk hem de nieuwe vertaling cadeau te doen. Temeer omdat hij zelf het oude exemplaar nooit gelezen heeft; na een paar regels heeft hij het al terzijde gelegd. Het was echter al laat en ik wilde ook nog even naar de dorpswinkel, dus besloot ik het een andere keer voor hem mee te nemen. Ik kom bijna wekelijks in het restaurant, dus dat kon ook nog wel even wachten.

Vervolgens kwam ik onderweg een vriendin tegen die ik al een tijdje niet gezien had. We hebben even staan praten, waarna ik mijn weg vervolgde. Toen ik nogmaals iemand tegenkwam met wie ik wat woorden wisselde, zag ik dat het inmiddels al half acht was geweest; het tijdstip dat de winkel sluit. Ik bedacht dat, nu ik toch te laat was, net zo goed nog even terug naar huis kon lopen om het nieuwe exemplaar van De Verdwijning op te halen. Zo gedacht, zo gedaan.

In het restaurant gaf ik de eigenaar het boek en…. hij stond perplex. Want uitgerekend vanmiddag had hij besloten zijn boekenkast op te ruimen en had hij zijn oude exemplaar van De Verdwijning bij het oud papier gelegd. En nog geen paar uur later ontvangt hij een nieuw exemplaar! Hij vond dit zo bijzonder dat hij me vertelde dat hij het nu zeker zal gaan lezen. Grappig hè?

Ik heb het oude ex meegenomen, zodat ik nog eens kan kijken wat jullie er allemaal in veranderd hebben. Daarna leg ik het wel bij het oud papier. Wie weet waar dat weer toe leidt….

Groetjes,

Dineke’

%d bloggers liken dit: