Een bijzonder proces…

Dit blog kan je kijk op de wereld die je denkt te zien en te kennen totaal op z’n kop zetten, je bent dus gewaarschuwd.

Dit blog gaat o.a. over de Amerikaanse schrijver Gary Renard, over zijn boeken die gaan over de totale ommekeer in zijn eigen leven als gevolg van een merkwaardige gebeurtenis die als volgt beschreven staat achterop zijn eerste boek:

De verdwijning van het universum

‘Hoe zou jij reageren als je rustig zittend in je huiskamer plotseling werd geconfronteerdmet de verschijning uit het niets van een mysterieus koppel, dat je doodleuk meedeelt dat ze “verheven meesters” zijn, die gekomen zijn om jou de schokkende geheimen van het bestaan te onthullen en je de wonderbaarlijke kracht van gevorderde vergeving te leren.112 bellen? Een therapeut bellen? Of een pizza bestellen.

 

Toen dit Gary Renard overkwam in 1992, koos hij ervoor naar het duo op zijn bankstel te luisteren (en veel onbetamelijke vragen te stellen). Het resultaat is dit opzienbarendeboek: zeventien geestelijk uitdagende en alle bekende padente buiten gaande gesprekken gedurende een tiental jaren, die het leven van de auteur een totaal andere richting gaven, en de wereld een compromisloze spirituele leer schonken die is voorbestemd de geschiedenis van de mensheid te veranderen.’

 

Dit boek en ook zijn tweede boek Jouw onsterfelijke werkelijkheid neemt ons mee op een reis achter de wereld die we zo goed denken te kennen en waar we zo vertrouwd mee zijn. Maar waarin velen van ons toch altijd een vaag gevoel van zich niet helemaal thuis voelen ervaren. Een reis die we samen maken met Gary door zijn ervaringswereld die ook de onze zal blijken te zijn als we steeds dieper mee worden gevoerd tot in de diepste spelonken van onze denkgeest. Waar we geconfronteerd worden met onze angsten, onze blokkades die ons beletten werkelijk te leven en te zijn wie we in wezen Zijn. Gary laat ons zien zonder hoogdravende, vage en ingewikkelde intellectuele spirituele taal te gebruiken hoe we middels het pad van vergeving aan de hand van onze innerlijke leraar weer bij ons Zelf terug kunnen komen waar we in werkelijkheid nooit zijn weggeweest.

De bron van waaruit deze leer komt is Een cursus in wonderen.

Een zeer directe compromisloze, ondualistische snelweg naar de Waarheid.

 

In dit blog beschrijven Rogier Fentener van Vlissingen en Annelies Ekeler, hoe het werken aan de vertaling ook hen meevoerde in dit totale compromisloze vergevingsproces en besloten deze ervaring te delen met geïnteresseerde die een gezonde aversie hebben tegen het vaak zweverige en mooi makende nog verder in de droom verzinkende new age gebeuren. Wat eigenlijk niets anders is dan het ontlopen van de waarheid zoals het vluchten in drank, drugs, sex, eten en wat al niet ons ook aanbied. Ware spiritualiteit vereist moed, doorzettingsvermogen en een hele hoop bereidwilligheid en durf al je angsten onder ogen te zien en vervolgens te vergeven. Dan krijgt het wonder van het ‘anders’ kijken een kans. En hiervoor hoeft niets opgeofferd te worden, integendeel alles zal sterker intenser beleefd worden met veel meer plezier, niet meer als vervanger van leegte maar een vol beleven in geluk en vrijheid.

Annelies

 

Rogier’s Engelstalige blog:

http://www.xanga.com/RogierFvV/profile/

 

 

9 reacties
  1. Dit verhaal begon een aantal jaren geleden, toen mij het verzoek bereikte of ik bereid zou zijn de drie pagina’s van mijn materiaal dat Gary Renard aanhaalde in Jouw onsterfelijke werkelijkheid(JOW) zelf te vertalen voor de Nederlandse editie. Dat deed ik graag.Toen kreeg ik de rest van het boek te zien in het Nederlands, met als uiteindelijk gevolg, dat ik de vertaling overnam en afmaakte. Een uitloper van het project werd dat ik ook een exemplaar van De verdwijning van het universum (VU) in handen kreeg, en daarbij werd het al gauw duidelijk dat er een aanzienlijk aantal inconsistenties in zaten, bovendien zouden in ieder geval ook de vertalingen van de gezegden van het Thomas evangelie geharmoniseerd moeten worden tussen die twee boeken. Na wat besprekingen met de uitgever ontstond er een voorlopig plan om dus in de aanloop voor het derde boek, waarvan we toen al wisten dat het op komst was, een nieuwe vertaling van VU het licht te doen zien. Bij het werk aan JOW hadden we al ervaringsgewijs de bevestiging gekregen dat we beter opnieuw hadden kunnen beginnen, en dat werd dus ook de aanpak van dit project, met als belangrijk oogmerk ook de uiteindelijke consistentie van alle drie boeken in het Nederlands. In de jaren vóór dit project had ik al een uitgebreide dialoog gaande met Annelies Ekeler. Het was mij duidelijk dat zij met grote helderheid en geheel compromisloos met de Cursus werkte en in het bijzonder dus ook de Cursus in het Nederlands goed kende, wat bij mij zeker niet het geval was. Zij was dus mijn steun en toeverlaat en zeker was de ervaring met JOW een soort van vuurdoop, want toen ik er eenmaal aan begon stond de uitgever al te springen om het boek ter perse te laten gaan. Dat zijn het soort situaties waar een samenwerking werkelijk op alle mogelijke wijzen beproefd wordt en al met al doorstonden we dat goed, afgezien van wat kleinigheden was het eindproduct navenant. En zo kwam dan in de afgelopen zomer uiteindelijk de dag dat er een overeenkomst kwam met de uitgever over de vertaling van het derde boek, Love Has Forgotten NoOne (LHFNO), die diende te worden voorafgegaan door een nieuwe vertaling van DU. En gelachen dat we hebben! De uiteindelijke overeenkomst kwam pas 2e helft juli rond, maar voor de zekerheid waren we eind juni maar vast begonnen, want de zomer leek de aangewezen tijd om hier wat spoed achter te zetten. 150.000 woorden dat zijn er heel wat en omdat het Nederlands altijd wat minder efficiënt is, werden het er 165.131 in vertaling en we hebben er echt niets bij verzonnen!  De grote les, in velerlei vormen, was voor ons alletwee, dat je steeds opnieuw weer opnieuw moet leren dat het enige waar het om gaat vergeving is, want natuurlijk zijn we twee totaal verschillende mensen, met een moeilijk en intensief project en elke dag honderd manieren om elkaar mis te verstaan. Om nog maar te zwijgen over het feit dat Annelies tijdens deze periode thuis o.a. een verbouwing bij de hand had, en Rogier het einde van een ietwat moeizame persoonlijke relatie, een rechtszaak, en toen ook nog een verhuizing.

    Like

  2. @RogierFvV – Ja en zo ging dat dan, communicerend via internet op een respectabele afstand van 5000 km van elkaar, wat soms ook wel erg handig was eigenlijk en maar zelden onhandig.Het leverde ook af en toe hilarische misverstanden op zoals die keer dat we op een ochtend via skype eerst wat privé bijgepraat hadden en jij zonder ook maar een enkele overgang plotseling zei, dat je tamelijk opgewonden was over de vijf bezoeken van Arten en Pursah die je had gehad….. waarop ik reageerde met een: ‘WAT!!! En dat vertel je me nu pas!!!’ En ik dus niet doorhad dat je mij gewoon even de eerste zin van Hoofdstuk 6 voorlegde om te bespreken.  

    Like

  3. @liesje56knegt – Rogier: Endat was dan één van de grappige momenten, waarbij je direct begreep water aan de hand was en in lachen uitbarstte. Er waren ook episodes waardie 5000 km mogelijkerwijze levens gespaard heeft, omdat het je drie ofdertien ronden kostte voordat je erachter kwam waar het misverstandzelfs maar om ging. En ik kan alleen maar zeggen dat we inderdaadervoeren dat er een verdieping plaats vond in ons beider beleving vande werkelijkheid van het vergevingsproces van de Cursus. Gary legt datalles dan ook weer in zijn onmiskenbaar eigen alledaagse taal uit, omnog maar te zwijgen over het feit dat hij zelf de lezer eindelozeinlevingskansen biedt door herhaalde demonstraties van deverraderlijkheid van de diverse bananenschillen van het ego met ons tedelen. Het verhaal in de hoofdstukken van het boek raakte ook steedsweer verweven in onze eigen ervaringen met elkaar. En als je eindelijkop zo’n manier met iemand de zaken kunt doorwerken, met een onwrikbaretoewijding aan de taak die wij ondernamen, dan merk je ineens echt datelke moeilijkheid die wij onderweg tegenkomen, werkelijk niets meer (enook niets minder!!!) dan een gelegenheid is om opnieuw te kiezen, zoalsde Cursus dat uitlegt. Ik ervaar soms ook een soort déjà vu gevoel vandat ik hetzelfde soort situatie al meerdere malen in het verleden metanderen doorgemaakt hebt, maar in deze ronde dan eindelijk tot dieandere keuze kan komen. Zelfs al was het soms op het laatste moment,waarbij de vuilniszak al buiten de deur stond, de vuilniswagen er op dehoek van de straat aankwam en ik dan op de valreep toch Annelies ermaar weer uithaalde voordat zij voorgoed afgeschreven zou zijn geweest. 

    Like

  4. Ja en dat overkwam mij natuurlijk net zo goed. Het gebeurde gewoon als er vergeving had plaatsgevonden, telkens weer. Soms was een onschuldige opmerking van jou goed voor dagen verdieping, waardoor zich een nieuw thema aandiende binnen het eigen verzoeningsproces en daardoor zeer behulpzaam was. De constatering dat het ego alles liever wil dan de liefde van God bijvoorbeeld. En dat ik dan ineens zag hoe ik elke minuut van de dag weer bezig was aan de liefde van God te ontkomen en ineens begreep en ervoer wat ‘de angst voor God’ eigenlijk inhield. En kijken, kijken samen met J/HG naar de film van het ego, vooral eerlijk kijken, ook naar de smoezen en excuses, dóór de angst, dóór de pijn gaan om daarna pas te ontdekken dat er geen angst, geen pijn is. Daar is een grote mate van vertrouwen voor nodig.

    Like

  5. En heelbehulpzaam was het ook om elkaars omstandigheden even te weten, wantuiteindelijk ga je begrijpen, waaròm het is dat je NOOIT, maar dan ooknooit iets persoonlijk dient te nemen. Want het was dan weer even nietdat jij mij en ons belangrijke project verwaarloosde, maar deverbouwers waren alleen even de helft van het huis aan het slopen. Eneven zo goed merkte jij bij mij dat je het niet persoonlijk moest nemenals ik je op Skype even een paar uur lang niet antwoordde, want dat iker misschien niet was, of even met wat zakelijke dingen bezig was,of—God betere het—misschien zelfs naar kantoor gegaan was. Kortom,letterlijk elke situatie verschafte nieuwe mogelijkheden om mijn egoweer aan de gang te zien, en/of in de spiegel te kijken als jij weerhelemaal leip werd over iets wat ik deed, of omgekeerd. En het aardige was dan weldat we vaak bijna tegelijkertijd in proestlachen uitbarstten als dehelderheid weer terug kwam door de altijd foute aanvankelijkeinterpretatie van het ego los te laten en om hulp te vragen.

    Like

  6. @RogierFvV – Het diepe besef dat ik altijd in de spiegel kijk, bij elke vorm van ongenoegen groot of klein die ik in een ander of een situatie terug zie, is wel even heel duidelijk geworden in dit hele proces. Uiteindelijk bleek het altijd weer een lachspiegel te zijn en speelt het aspect humor een belangrijke rol. En dat het nooit om de persoon zelf gaat, of de situatie, of dat het belangrijk is dat de persoon of situatie fysiek voor je neus staat, 5000 km verderop zit of dood en begraven is, of dat het over iets gaat wat zich nu of in het verleden heeft afgespeeld, het is altijd ‘het nietig dwaas IDEE’ waarom de Zoon van God vergat te lachen en de gedachte een serieus idee werd, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen. (T27.VIII.6:2)En het kan altijd als een kans tot vergeving worden gezien. Het enige wat altijd weer werkte en werkt is het toelaten van J/HG in elke soort van relatie, omdat dan het probleem bij de wortel, in de denkgeest, met wortel en al wordt uitgerukt en geheeld.

    Like

  7. @liesje56knegt – Uiteindelijk dient dus alles hetzelfde doel, en als we dat eenmaal gaan zien dan wordt het leven toch wat eenvoudiger, want alle ingewikkeldheid is van het ego, maar onder de leiding van de Heilige Geest dient dus alles het ene doel van de vergeving. Nu wilde ik toch nog even terugkomen op een paar details van de vertaling, want een begrip van Gary’s werk en de principes van de vertaling gaan hand in hand. Dus op praktisch niveau deden we onze best om zowel alle impliciete en expliciete aanhalingen na te zien en te zorgen dat de feitelijke aanhalingen exact waren met de laatste editie van de Cursus. Zodat althans onze woordkeuze overeenstemde met de Nederlandse tekst van de Cursus voor de meer indirecte aanhalingen. Verder deden we zo goed en zo kwaad als het ging onze best, om het normale alledaagse en informele gesprekskarakter van Gary’s werk te bewaren, zonder ooit maar te onderschatten dat die informaliteit nog geen haarbreed een rigoureuze en sluitende presentatie van materiaal uit de Cursus in de weg stond.

    Like

  8. Zo werd voor ons dus de wezenlijke ervaring er een van de diepe verwevenheid van alles, steeds weer, steeds meer, steeds dieper. Voortdurend riepen we uit, ‘verdomme, dat slaat nou precies op waar we mee zitten te worstelen’. En letterlijk alles stond zo in een verband, waarin alweer vergeving steeds het grondthema was en bleef. En waar het werk van Gary Renard dus eigenlijk het presenteren van de Cursus behelst, in alledaagse taal, die makkelijk toegankelijk is, is dus het autobiografische aspect van zijn boeken echt een uitnodiging aan al zijn lezers om zich die beleving eigen te maken. Dat is eigenlijk hetzelfde principe als waar Jezus in de cursus zegt dat het er niet om gaat dat wij de kruisiging zelf beleven, het was maar een extreem voorbeeld (ref. ECIW-T6.I), maar wel dat wij ons dus inhoudelijk met hem verenigen in veel minder extreme ervaringen waar de verleiding altijd weer is om onszelf een lichaam te wanen en ons leven te verknallen aan de illusie van de waarde van het individueel bestaan. Hij is en blijft daarbij steeds aanwezig als het alternatief op de moord. Wij hoeven niet meer te doen dan steeds weer dat alternatief te kiezen, totdat dat nieuwe denkpatroon ingesleten raakt, en die keuze werkelijk vanzelf komt. Voor ons begon het vertaalproces dus twee jaar geleden met het tweede boek, wat de volledige tekst van Pursah’s versie van het Thomas evangelie bevat, toen terug naar het eerste boek en vervolgens doen wij het derde boek dat in de lente van 2009 in het Engels en spoedig daarna in het Nederlands het licht moet zien. Tussenbeiden realiseer je je dan ook dat de toon van het Thomas evangelie er eigenlijk ook een is van hele directe en alledaagse taal, hoewel je je er als moderne lezer even in moet inleven soms. Dat was ook de reden voor Pursah’s keuze van 22 gezegden van Jezus in de Verdwijning, die wat gemakkelijker toegankelijk waren. Zo staat dan binnenkort Gary’s werk in zijn geheel in het Nederlands ter beschikking, en daarmede de enige geslaagde popularisering van de Cursus, die hem werkelijk nergens te kort doet. De inhoudelijke connectie met de Jezus van het Thomas evangelie is de bonus.

    Like

  9. toch wel een aardig ervaringsverhaal nu ik het zelf nog eens een keer lees….  Ja ik hou ervan om af en toe eens om mijn eigen teksten heen te wandelen, (en die van andere) dat geeft vaak een hele frisse kijk op de zaak….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: