Invloed op tijd en ruimte

 

Als tijd en ruimte in werkelijkheid niet bestaan, als alles tegelijkertijd plaatsvindt, en dus eigenlijk niet plaatsvindt, maar als een droom is dan moet het volstrekt om het even zijn of ik iets in het zgn. nu, in het zgn. verleden of in de zgn. toekomst, of al bedenkend in de zgn. fantasie ervaar.

 

Het ontstaat allemaal vanuit de dromende denkgeest, die droomt van een staat van afscheiding van de Bron.

Maar aangezien ik geloof in het concept tijd en ruimte en dat helemaal niet als een droom ervaar, komt alles voorbij in een horizontale tijdslijn. En daar houd ik me keurig aan.

 

We zitten vast in de tijdslijn en de bijbehorende regels die daar aan vast zitten; we leven in nu momenten van waaruit het verleden ontstaat en een toekomst. Het verleden kunnen we zien, denken we, de toekomst niet, maar die ontstaat zo hebben we besloten, wel uit het verleden en kan beïnvloed worden door de lessen die we uit het verleden leren. Wat nog maar de vraag is, want hoe hard we ook roepen: ‘dit mag nooit meer gebeuren’ het gebeurt gewoon weer en weer, alleen in een andere verpakking. De wereld van tijd en ruimte, de wereld van het ego, evalueert niet echt, het zijn steeds variaties op een thema, het thema afscheiding, maar zal op zich nooit tot verlossing of bevrijding leiden. Het is immers gemaakt om juist in de afscheiding te blijven.

 

Sommige mensen ervaren dat ze iets vooruit kunnen zien, dat we achteruit kunnen zien vinden we heel normaal, omdat dat als volstrekt logisch in het begrip horizontaal tijdsbesef past. Vooruit zien in de zin van ‘helderziend’ zijn, voorspellende gaven hebben enz. past niet zo goed in het horizontale tijdslijn gebeuren wat wij als acceptabel beschouwen. Maar zou eigenlijk net zo ‘normaal’ moeten zijn. Bij sommigen van ons, en eigenlijk kennen we het allemaal wel in zekere mate, bijvoorbeeld als we iets voorvoelen, is dat eigenlijk heel normale verschijnsel iets minder goed afgeschermd, en zeggen we dat die persoon helderziend is.

 

Nou ja in zekere zin is dat ook zo, maar dan liever in de betekenis van helder zien hoe het in elkaar steekt, en dat het helemaal niet vreemd of abnormaal is.

 

De film ligt dus al vast de enige keus die we eigenlijk hebben is de film te bekijken door de ogen van het ego (angst) of door Ogen van de Heilige Geest (Liefde). De film is ontstaan vanuit de afgescheiden denkgeest, waarmee de tijdslijn ook van start ging. Alleen was die afscheidingsgedachte één nietig dwaas idee, dat zich als een explosie uitbreide in steeds langer wordende lijnen, schijnbare lijnen, want een dwaas idee, blijft een dwaas idee, en zodra het idee stopt, stopt elke projectie tijdslijn ook meteen.  Dus de hele ‘film’ is er al en het happy end ligt niet aan het einde van de tijdslijn… ooit… maar aan het begin, waar het is begonnen, in het nietig dwaas idee. En door Vergeving rollen we de tijdslijn weer netjes terug naar z’n begin waar ie zal oplossen in het niets, waar hij ook uit is geboren.

 

 

 

1 reactie
  1. Mijn gedachten gaan terug naar Roscoe in de jaren 90. In de tuin, bij het meer van Tennanah. Gloria Wapnik had twee Griekse zuiltjes in het tuintje geplaatst in de context van de Academy die de Foundation for A Course in Miracles toen was begonnen, en zo dromerig in de middag pauze leek het opeens of ik zo de academie van Plato kon binnen wandelen. Ik had levenslang al een sterke band met Plato, en opeens worden dan die coulissen van tijd en ruimte heel ijl, en je bent er gewoon in de geest.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: