archiveren

Dagelijks archief: mei 1, 2009

In een vorig artikel vermelde ik al dat de allernieuwste herziene en opnieuw vertaalde uitgave van ‘De verdwijning van het universum’ uit is.

Zo langzaamaan begint zich dit nieuws te verspreiden en bereiken mij wonderlijke verhalen die horen bij een wonderlijk boek zoals De verdwijning van het universum. De zelfde soort verhalen die mij ook doen denken aan de wonderlijke verhalen die ik heb gehoord over hoe mensen bijvoorbeeld met Een cursus in wonderen in aanraking zijn gekomen.

Een vriendin van ons die zelf al heel enthousiast was en is over de boeken van Gary Renard en de nieuwste uitgave van De verdwijning graag uitdeelt onder haar vrienden (prima cadeau idee trouwens) stuurde mij volgend verhaal dat ik met toestemming van haar mag publiceren.

‘De verdwijning wil maar niet verdwijnen.

Nou, dit is ook bijzonder hoor. Vanavond liep ik naar een eetcafé in het dorp waar ik woon. Ik was nog maar net vertrokken toen ik bedacht dat ik wel mijn laatste exemplaar van De Verdwijning van het Universum dat ik via Annelies had ontvangen mee had  kunnen nemen voor de eigenaar. Via zijn (oude) exemplaar van De Verdwijning ben ik vorig jaar in contact gekomen met de Cursus en ik vond het leuk hem de nieuwe vertaling cadeau te doen. Temeer omdat hij zelf het oude exemplaar nooit gelezen heeft; na een paar regels heeft hij het al terzijde gelegd. Het was echter al laat en ik wilde ook nog even naar de dorpswinkel, dus besloot ik het een andere keer voor hem mee te nemen. Ik kom bijna wekelijks in het restaurant, dus dat kon ook nog wel even wachten.

Vervolgens kwam ik onderweg een vriendin tegen die ik al een tijdje niet gezien had. We hebben even staan praten, waarna ik mijn weg vervolgde. Toen ik nogmaals iemand tegenkwam met wie ik wat woorden wisselde, zag ik dat het inmiddels al half acht was geweest; het tijdstip dat de winkel sluit. Ik bedacht dat, nu ik toch te laat was, net zo goed nog even terug naar huis kon lopen om het nieuwe exemplaar van De Verdwijning op te halen. Zo gedacht, zo gedaan.

In het restaurant gaf ik de eigenaar het boek en…. hij stond perplex. Want uitgerekend vanmiddag had hij besloten zijn boekenkast op te ruimen en had hij zijn oude exemplaar van De Verdwijning bij het oud papier gelegd. En nog geen paar uur later ontvangt hij een nieuw exemplaar! Hij vond dit zo bijzonder dat hij me vertelde dat hij het nu zeker zal gaan lezen. Grappig hè?

Ik heb het oude ex meegenomen, zodat ik nog eens kan kijken wat jullie er allemaal in veranderd hebben. Daarna leg ik het wel bij het oud papier. Wie weet waar dat weer toe leidt….

Groetjes,

Dineke’

%d bloggers liken dit: