archiveren

Dagelijks archief: februari 20, 2009

Waarom denk ik eigenlijk dat er mensen zijn die ik kan vertrouwen en mensen die ik niet kan vertrouwen. Klinkt weer als de twee kanten van het ego.

 

Er is geen wereld, dus de wereld die ik zie is een projectie vanuit een verwarde ego denkgeest die ook al zelf een droom is, binnen Geest die ‘ik’ eigenlijk ben. Dus wat ik terug denk te zien in de vorm van mensen die hun beloftes niet nakomen, altijd te laat zijn, fouten maken, langzaam zijn, mij onder druk zetten, mij niet begrijpen, er nooit zijn, maar ook de andere kant van de ego medaille, heel aardig zijn (op het eerste gezicht), behulpzaam zijn, tot…, al mijn ‘goede’ gaven accepteren totdat…, is allemaal projectie vanuit een zinloze poging de afscheiding een schijn van betrouwbaarheid te geven, die dan steeds mislukt, omdat het ego geboren is met het doel dat wat wel betrouwbaar is, dat wat werkelijk IS te vergeten.

 

Ja en het ego doet ook de Cursus natuurlijk, kom je weer allemaal van die mensen tegen die de Cursus denken te doen maar niet heus, zo van ‘ja, ja nou die is echt niet consistent hoor, want….’ En dan komen de bewijzen en de verbazing…en de veroordeling. Tja en dat kan dan toch niet weer niets anders zijn dan weer projectie van het ego, die tot doel heeft betrouwbaarheid en heelheid te zoeken binnen de afscheiding in de vorm en dat natuurlijk nooit vindt en daar de eigen projecties de schuld van geeft: ‘zoek en gij zult niet vinden.’ En dat systeem werkt met groot succes. En al die misleidende vormen laten alleen maar zien hoe ik denk vanuit egogericht denken, meer niet.

 

Er is maar één ego, dat zich schijnbaar heeft opgesplitst in miljoenen deeltjes, die allemaal verschillend lijken te zijn en waardoor die ene ego-denkgeest weer nieuwe deeltjes projecteert, maar het komt allemaal voort uit één vergissing, één niet-juist-gerichtheid van denken, ‘een nietig dwaas idee’ (T27.VIII.6:2). Dan moet ik toch wel erkennen op de eerst plaats dat het lichaam dat ik denk te zijn ook een projectie is vanuit de ene egodenkgeest en ‘ik’ dus als zodanig niet besta. Dan moet ‘ik’ wel geest zijn, denkgeest wel of niet bewust van het feit vanuit ego denkgeest of vanuit HG-denkgeest te zijn ontsproten.

 

Dat besef en het accepteren hiervan zal er eerst moeten zijn alvorens ik tot vergeven zoals de Cursus en zeker ook de boeken van Gary Renard die voorstaan over kan gaan. Vergeven van de projecties.Omdat het ‘maar’ projecties zijn.  Erg lastig zolang de projecties nog als echt worden ervaren, maar gezien als wat ze zijn; geprojecteerde beelden vanuit een onjuist-gerichte-denkgeest, wel te doen en aan te leren door veel oefening. En oefenmateriaal is er voldoende voorhanden, het komt allemaal keurig voor m’n neus voorbij, het wordt immers door de eigen denkgeest geprojecteerd. Ik zit naar m’n eigen film te kijken en het is totaal zinloos de projecties te gaan fiksen, nee ik moet bij de bron zijn de projector, de denkgeest, daar kunnen die miscreaties vanuit de onjuist-gerichte-denkgeest met wortel en al omgezet worden in juist-gerichte gedachten vanuit Liefde via de weg van de vergeving.

 

En het ego blijft ego, dat kan niet anders, maar ik kan het wel anders gaan ervaren, alleen het zien van bovenbeschreven mechanisme ontkracht het al voor een groot deel. Het als waarnemer bekijken in de positie van boven het slagveld hangen zorgt er al voor dat die mallemolen piepend en knarsend tot stilstand komt. En ik me vagelijk ga herinneren dat er een andere manier moet zijn. En die andere manier kom vanuit een vage herinnering die nog steeds aanwezig is in de denkgeest, symbolisch weergegeven door de Cursus als de Heilige geest en of Jezus. Uitermate behulpzaam bij het herinneren van de terugweg een echt betrouwbare nooit falende Gids, omdat het de Gids uit de juist-gerichte-denkgeest is die niet anders kán dan juist-gericht zijn omdat deze verbonden is met God, Liefde, Eenheid, Waarheid….. en dus aléén máár betrouwbaar kán zijn.Vandaar ook dat de Cursus zegt geef al je onjuist-gerichte-gedachten van pijn angst, schuld en zonde aan de Heilige Geest, Jezus en ze zullen oplossen in het Licht. Breng duisternis naar het Licht en het lost op….

 

De Cursus krijgt het laatste woord:

I. Vertrouwen

Dit is het fundament waarop hun vermogen om hun functie te vervullen rust. Waarneming is het resultaat van leren. In feite is waarneming leren, omdat oorzaak en gevolg nooit gescheiden zijn. De leraren van God hebben vertrouwen in de wereld, omdat ze hebben geleerd dat die niet wordt geregeerd door wetten die de wereld heeft ontworpen. Ze wordt geregeerd door een kracht die in hen maar niet van hen is. Het is deze kracht die alles geborgen houdt. Het is dankzij deze kracht dat de leraren van God een wereld zien die is vergeven. Wanneer deze kracht eenmaal is ervaren, is het onmogelijk nog op je eigen onbeduidende vermogens te vertrouwen. Wie zou proberen met de nietige vleugels van een mus te vliegen wanneer hem de machtige kracht gegeven is van een adelaar? En wie zou zijn vertrouwen stellen in het schamele aanbod van het ego wanneer de gaven van God voor hem worden neergelegd? Wat is het dat hen ertoe aanzet de omslag te maken? (ECIW H4.I.1-2)

 

%d bloggers liken dit: