(DWNW:) Onpersoonlijk

De ware betekenis van onpersoonlijk.

Hoe kan de persoonlijkheid onpersoonlijk worden.

Dat voelt als verlies, als totale eenzaamheid, verlatenheid, in de steekgelaten, niet erkend worden, onbelangrijk zijn, ontkend worden, vernedering, de ultieme straf, breken, overgeven aan macht, gedwongen te buigen, onderwerpen, slaaf worden, slachtoffer, prooi, totale ondergang en vernietiging, zij of ik. En dit laatste zet de tegenreactie opgang, verdediging in alle mogelijke vormen. En zo zwiep ik heen en weer binnen de schijnbaar gesloten cirkel van het ego. Als de slinger van een klok slachtoffer van en gevangen in de tijd.

Is er een andere manier?

Ik kan dus zien dat het het ego mechanisme is ik zie de projectie van het egodenken, dat zijn aloude afgezaagde lied steeds maar weer herhaald als een naald die vast blijft hangen in de groef.

Wat betekent onpersoonlijk buiten het ego denken?

Niet afgescheiden zijn, heel zijn, opgaan in eenheid, vrij zijn, zich vrij uitbreidend.

Zou dat mogelijk zijn?

Ja denk het wel. als ik het kan bedenken, of liever als het gedacht kan worden, dan is het mogelijk.

Dat betekent dat ik een hoop verleidingen moet gaan loslaten, afbouwen eigenlijk, zoals een verslaafde aan drank of drugs z’n verslaving afbouwt in een soms jarenlang proces. Dat doet pijn, omdat het ego als enige wapen pijn heeft. Pijn is het ultieme wapen van het ego. Heel effectief, tot nu toe.

Afkicken van het ego zonder te weten wat er dan overblijft…

Maar er blijft wat over, dat moet wel, ergens zit die herinnering dat het anders kan, dus kán het anders, dus moet er iets ánders zijn. Als ik die verslaving niet meer zou hebben, wat zou er dan overblijven? Een essentie? De kern? Het Zelf? God? Liefde? Niets? Alles? Nou ja we hebben er duizenden woorden voor. En zolang we er woorden voor leggen zal het zich niet tonen, omdat woorden ook maar weer afleidingen zijn. Herinner me ineens van vroeger op school een taalboekje dat ‘Struikelblokken’ heette. Woorden als blokkades. Ja verslaving aan woorden kan ook.

In de stilte kan het antwoord komen en leg ik al mijn gedachtes van pijn in al z’n grillige vormen op het altaar in het licht en vergeef en buig diep geheel vrijwillig en in overgave…

Annelies

1 reactie
  1. Wat een wonderschone basis om de vertaling van Take Me To Truth mee te beginnen! Heerlijk gewoon. Het afbouwen van het ego, wat ons altijd zo dramatisch wordt voorgesteld blijkt dus niet meer of niet minder te zijn dan het ophouden met de foute keuze te maken, want wat er dan overblijft is gewoon de waarheid, omdat die door onze pseudoactiviteiten van dit droombestaan slechts tijdelijk verhuld werd, maar nooit verloren ging. We moeten dus inderdaad het moe zijn (van de eindeloze herehalingen van het ego) moe worden, voordat we het opgeven. Maar dan blijkt het dus inderdaad dat al onze oude identificaties met relaties en bezittingen, juist het gevaarlijke kinderspeelgoed zijn waar aan wij ons bezeerden, en dat ons gevangen hield in de vicieuze cirkel van onze kinderfantasie, die het ons thans gegeven is te ontgroeien. Het waren de pseudo-rijkdommen van de rijkeman die het koninkrijk zó niet binnen kon gaan, die wij achter leren laten, naar mate wij de zinloosheid ervan in leren zien middels hetvergevings proces dat de Cursus ons aangeeft. Want wij leren geleidlijk aan werkelijk te zien dat wij niets opgeven voor alles, zoals de Cursus dat uitdrukt. En het is dus een klus die wij op goed moment dus bewust kunnen aanvangen, maar nooit alléén, omdat wij altijd dezelfde ego idioterie blijven herhalen, zolang wij bij onszelf terade gaan. Het symbool van iets van buiten dat gesloten systeem is dus Jezus in de persoonlijke zin of de Heilige Geest in meer abstracte zin, wat Nouk en Tomas in hun boek heel mooi de Universele Inspiratie noemen. Ik vind dat een pracht term, want juist in dat idee van het universele ligt oneindige geestelijk rijkdom besloten, in vergelijking tot de benauwenis van de cel van onze persoonlijke identificatie. Wat een bevrijding, nadat we lange tijd ons leven gewijd hadden aan het, met veel moeite en pijn, versterken van die muren van onze eigen gevangenis. Vergeving helpt ons die af te breken, en geleidelijk aan leren we dan om meer om onszelf te lachen ipv. het allemaal zo serieus te nemen. En lachen is zeker wat er gedaan wordt in de workshops van Nouk en Tomas, die werkelijk op uiterst levendige, en invoelbare wijze hun eigen proces met ons weten te delen, en een unieke nieuwe invalshoek op het gedachtegoed van de Cursus bieden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: