(DLINV:) De Liefde is niemand vergeten

“De Liefde is niemand vergeten”.

Afgekort: DLHNV, zoals het eerste boek De verdwijning van het universum al snel bekend stond onder de afkorting: VU en het tweede boek Jouw onsterfelijke werkelijkheid als JOW.

En nu dan alweer het derde boek De Liefde is niemand vergeten.

Intrigerende titel alweer.

Eerst leren we dat het universum wat we kennen inclusief onszelf een droom is en dat we door middel van ware Vergeving zullen ontwaken uit die droom.

Vervolgens is het goede nieuws dat ontwaken slechts betekent dat we wakker zullen worden in wat we werkelijk zijn en wat nooit kan verdwijnen.

En tenslotte dat we allemaal zullen ontwaken, omdat de werkelijkheid één is en er dus niemand vergeten kán worden.

Dat woordje vergeten roept bij mij onmiddellijk de herinnering op aan die beroemde sleuteltekst in Hoofdstuk 27.VIII. De ‘held’ van de droom: 6:2 om precies te zijn:

‘In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen.’

Maar zoals de titel van deze paragraaf aangeeft gaat het om een droom en zijn wij niet de droom, maar dromen hem.

Als we dat nou maar niet steeds zouden vergeten dan zouden we er misschien ook om kunnen lachen. En beseffen dat het onmogelijk is om dromen van afscheiding te dromen, die door ze serieus te nemen en te vergeten erom te lachen als erg angstig worden ervaren. En ja dan zijn we gewoon vergeten dat het eigenlijk onmogelijk is werkelijk los te kunnen zijn van Liefde.

Liefde met een hoofdletter L dan wel, dus ondualistisch en volmaakt één in God.

Om onze vergeetachtigheid nog een beetje te maskeren is er ook in de droom een surrogaat voor Liefde, namelijk liefde. Speciale liefde noemt de Cursus dit. Dat lijkt heel verrukkelijk, plezierig, gelukzaligmakend, totdat er iemand met z’n fikken aanzit het afpakt of er iets tussenkomt, dan slaat deze vorm van liefde onmiddellijk om naar de andere kant van de ego medaille: haat. Gedonder in de zandbak!

En ontstaat het verlangen naar dat fijne prettige gevoel en voordat we het beseffen staat ons hele leven in het teken van het zoeken naar liefde en het vermijden van alles wat dat in de weg lijkt te staan en zie daar de ultieme verslaving is geboren. En een oneindig vicieuze cirkel van dualiteit is ontstaan. En zijn we totaal vergeten dat we eigenlijk bezig zijn ons te herinneren wat we vergeten zijn en dat is dat de Liefde niemand vergeten heeft.

Advertenties
1 reactie
  1. Gek genoeg bevat, zoals oude vriend Peter Bulthuis mij duidelijk maakte, de Nederlandse titel ook nog een woordspeling, die er in het Engels weer niet in zit, maat die uiteindelijk wel helemaal in de geest van de Cursus ligt. Namelijk, je kunt de titel óók nog eens lezen als De Liefde (voorwerp), heeft niemand (onderwerp) vergeten, kortom niemand heeft de Liefde vergeten. En dat is één van de zeer voorname leerpunten van de cursus, namelijk dat we geen van allen ooit echt 100% knettergek zijn, want er blijft in ons allen altijd een weinigje (met dank aan J. van Oudshoorn), van onze juist gerichte denkgeest levend, waartoe wij ons ten alle tijde kunnen wenden, als de gekte van het ego ons te veel wordt. Dat kleine lichtje van herinnering van de Hemel is in ons allen aanwezig en neemt in kracht toe naarmate wij ons daartoe wenden, in plaats van naar het ego.In deze zin wordt het doen van de Cursus dus een soort van stem-systeem, we stemmen in onze acties ofwel voor het ego, ofwel voor de Heilige Geest, en de Cursus gaat er van uit dat we tenminste zo intelligent zijn als de honden van Pavlov, en we er dus uiteindelijk door contrasterende ervaringen leren dat als we voor het ego/de afscheiding/ haat en vrees kiezen, we dan eigenlijk de strop aanhalen waarmee we onszelf opgeknoopt hebben, terwijl we met de keuze voor de Heilige Geest direct merkbaar beter adem kunnen halen. En zo rekent J er dus op dat geleidelijk aan meer voor de HG zullen kiezen.Zoals te doen gebruikelijk is Gary’s hele verhaal ook in dit boek weer een practische uitwerking van Course principes, zowel in termen van zijn eigen ervaringen, alsook in de extravagante ervaringen die hem dankzij zijn relatie met Arten en Pursah tebeurt vallen. Het zijn me echt allemaal weer demonstraties van jewelste, die je niet eenvoudig vergeet, en die je er nagenoeg toe dwingen om werkelijk te begrijpen hoezeer de Cursus inderdaad een practische cursus is, zoals J heel ons bescheiden ook in T8.IX.8:1 onder de neus wrijft. En het gaat dus in de Cursus steeds ook niet om de theologie, maar om de ervaringsgewijze validatie van wat de Cursus zegt, en dat kunnen wij alleen ons eigen maken door de principes zelf in ons leven toe te passen. De implicatie van Gary’s boeken is, als altijd, dat als hij het kan, kunnen wij het ook. Het gaat om de praktijk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: